l.XXVI. CURCULIONinAK. — 13. BrACHYDERES. — ÉUSOMUS. — 579 



14. SCIAPHILUS. 



13. Brac'lijderes Schönh, 



Sprieten dun : de scapiis den aihterrand der oo}^cn overschrijdend ; de leedjcs va7i 

 den funiculus };estrekt , het 2e lid iets of duidelijk langer dan het \e. Snuit zeer kort 

 en dik , bovenop tamelijk vlak ; spricti^roeven kort en ondiep , tegen de rondachtige , 

 uitpuilende oogen eindigend. Lichaam lang gestrekt , tamelijk smal , niet dicht beschulid 

 en uiterst ji/'n, eenigssins onduidelijk behaard. Ongevlcugeld. Halsschild kort, aan de zijden 

 afgerond. Schildje zeer klein. Dekschilden meer dan tweemaal zoo lang als breed, verkleefd, 

 zonder schouders. Dijen ongetand. T'ivcede stemlet met gebogen voorraad. Voorschenen 

 aan het uiteinde gebogen. Korfje der achterschencn van achteren open , op de rugzijdc 

 der scheen een eind doorloopende en van een langen kam van zwarte, stijve borstclharen 

 of stekels voorzien (Fig. iij /). Klauwen aan de basis samengegroeid. 



Van de 28 Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Slank, uiterst lijn behaard; zwart ot'iieUbriiin, oniiitgcklcnnlc exemplaren kastaiiicbniin. Sprieten 

 meer ruestkleiiiig. Sprieten lang er. dun, vooral bij het J'; scapus nabij liet uiteinde iets 

 gekromd. Halsschild cenigszuis glanzig, tamelijk lijn bcsti|)|)cld. Dekstiiilden zonder ihvars- 

 plooi aan de basis; niet meer ol minder duidelijke stippcirijen; uiterst kort en lijn hchaard 

 en gewoonlijk niet zeer dicht met kleine, langwerpige schuhjes, van verschillende dikte, 

 bedekt, waardoor de kleur eenigszius bruingrauw ol witgrijs, meestal wolkig gevlekt is; 

 veelal zijn de schubjes grootendeels metaalglanzig. Bij het $ de dekschilden smal, nauwelijks 

 breeder dan het halsschild; de voorschenen sterker naar binnen gebogen dan bij het $; het 

 anale stcrniet groot, met een breeden, door twee kielvormige langslijnen begrensden, indruk. 

 Uij het J de dekschilden breeder dan het halsschild; het halsschild veelal op het midden ingedrukt; 

 het anale stcrniet gewoon. Lengte 61 — 11 mm. „De grauwe dennensnuitkever''. Zeer gemeen, 

 in de heidestreken op dennen en berken, waar hij aan de naalden knaagt; Mei -Aug. Hij 

 overwintert ouder mos. De mctamorphose beeTt plaats in den grond aan den voet der hoornen. 

 De ontwikkeling is door Czech beschreven (lepidoptcrus Gylh. i)} i. incanus L. 



Eusoiiius Germar. 



Sprieten lang en dun, de scapus den achter rand der oogen overschrijdend; de 

 leed/es van den funiculus gestrekt , het 2e lid iets korter dan het ie. Snuit kort en 

 dik; aan 'weerszijden met eene korte, smalle, naar onderen, vóór de kleine, ronde, 

 iets uitpuilende oogen, afgekorte sprietgroef. Lichaam slank, ongevleugeld , op onder- 

 en bovenzijde dicht beschubd. Halsschild breeder dan lang, aan de zijden afgerond- 

 verbreed. Schildje bij de in ons gebied voorkomende soort onduidelijk. Dekschilden lang- 

 werpig- eirond , sterk gewelfd; zonder schouders. Tivecde stemlet met rechten of nagenoeg 

 rechten voorrand. Voorcoxae dicht tegen den voorrand van den prothorax aanstaande , 

 ver van den achterrand verwijderd. Dijen getand, de tand der voordijen lang en spits. 

 Voorschenen recht. Klauwen aan de basis samengegroeid. 



Van (/i? 14 Europeesche soorten komt i //; het aangrenzend gebied voor. 



Zwart; boven- en onderzijde dicht niet lichtgroene, weinig glanzige, eironde schubjes bedekt; 

 op de dijen zijn deze schuhjes langwerpig en op de schenen door haartjes vervangen. Scapus 

 en ie lid van den funiculus roestklcurig. Snuit S(naller dan de kop. Voorhoofd met een diep 

 langsstreepjc in het midden. Dekschilden bovendien met uiterst korte, bijna neerliggende 

 beharhig; niet fijne stippelrijen , van welke de pe en loe op de hoogte van de aclitercoxae 

 elkaar naderen. Anale sterniet alleen behaard. Tand der achterdijen klein. Eerste tarslid ver- 

 lengd. Lengte 5J--7J mm. Langs randen van grasvelden, op verschillende planten, o. a. op 

 Achillea ni i 11e fo li u m ; voorjaar. Niet inlandsch. In de Rijnprov. bij Aken en Diisseldorf. 



(o v u I u m Gcrm.) 



14. Sciaphilus Steph. 



Sprieten vrij dun; scapus den achterrand der oogen overschrijdend ; het 2e lid 

 van den funiculus iets korter dan het ie, het ^e langwerpig doch veel korter dan het 



1) Expiiiplariüi niPt oenigsiins weekp (Jfkschililf^n , 2>'er onduiiicUjkc slipjielryeu en rimiieli^t' uisscIietiriiiintL-ii werden als 

 B. lepid up Ie rus Gylh. besclireven. 



