584 



J^XXVI. CURCULIONIDAE. — 16. POLYDROSUS. 



aan de basis en vooral op de 3e tiissclicnruiinte bescinibd; bet schubklced varieert van grijs, 

 grocnacbtig tot goiidglanzig; de niet dicbt bescbiibde gedeelten zijn met lijnc baarscbiibjes ol' 

 haartjes bcdel;t. Sprieten en nooten roestklenrig of geelachtig, de dijen veelal donkerder. 

 Snuit breedcr dan lang, naar voren versmald. Overigens herinnert deze suort aan sommige 

 exemplaren van confluens. Lengte 4iJ — 54 rnni. Op zeeklei; op verschillende Clienopo- 

 diaceeën, Triglochin en Statice limonium; Mei tot Juli. Tot nog toe uitsluitend 

 bij Bergen-op-Zoom, langs de Schelde, gevangen. 



(pulchellns Steph., salsicola Fairm.) 8. chrysomela Oliv. 



14 Dijen en schenen cenkleurig, donker. DeUschilden aan de schouders veel breeder dan het 

 halsscliild; alle tusschenruimten met meer of minder uitgebreide zwarte vlekjes, welke niet 

 beschubd, maar wel behaard zijn; de basis der 3e tusschenruimte veelal iets bultig ... 15 



Dijen (behalve gewoonlijk de basis) donker, de schenen en tarscn rocstkleurig. Dckscbilden aan 

 de schouders nauwelijks breeder dan het halsscliild. Zwart; de onderzijde witgrauw-, de boven- 

 zijde bruin of grauw-, veelal iets glanzig koperkleurig of grocnacbtig beschubd; de zijden van 

 het halsschild, de 3e, 7e en 9e tusschenruimten der dekschilden meer of minder dicht wit- 

 grauw beschubd; veelal de bovenzijde nagenoeg gelijkmatig, eenkleurig grauw beschubd. 

 Halsschild iets vi'iór het midden duidelijk verbreed. Dekschilden langwerpig-eirond, naar het 

 uiteinde buikig gewelfd. Dijen met een zeer klein, maar duidelijk tandje. Deze soort herinnert 

 in vorm en kleur aan sommige S i tona-soorten. Lengte 4e — Sj mm. In de heidestreken, 

 niet zeldzaam op Sarothamnus vulgaris, Genista en Ulex; )uni-- Scpiembcr. 



(chrysomela Gylh., nee Oliv.) lo. confluros Steph. 



T3 Snuit nauwelijks zoo lang als breed. Sprieten, belialve de knots, zeldzamer geheel, rood. 

 Zwart; dicht met grauwe, gioenachtig-grauwe, of licht koperglanzige, zeldzamer lichtgroene 

 (ah. c. vireiis Bohem.) schubjes bedekt, welke op de tusschenruimten der dekschilden kleine 

 onbeschiibde, v.einig of niet samenliangende schubjes vrij laten; enkele malen vloeien de 

 zwarte vlekjes zoodanig ineen, dar over bet midden nog slechts weinige schubvlekjes in rijen 

 overblijven. Pooten eveneens beschubd. Dekschilden langwerpig-eirond, achter het midden 

 het breedst. Het <? veel smaller dan het J. Lengte 4 -5^ mm. Gemeen in Mei en Juni op 

 lage eiken, berken, hazelaars, lijsterbes enz. Het S bijt, vóór het eierleggen , dé bladen 

 van den top der twijgjes aan en rolt ze samen. Fr. Thomas ontdekte, door middel van 

 koprolyse (onderzoek der faecaliën), dat deze soort zich op Sorbus aucu paria alleen 

 voedt niet het weefsel van bladgallen, door Phytoptus piri (een galmijt) veroorzaakt. 



(Iris F.) 9. cervinus L. 

 Snuit iets langer dan breed. Alleen de scapus der sprieten, behalve het uiteinde, rood. Zwart, 

 met licht koperglanzige schubjes bedekt, welke op de dekschilden in kleine vlekjes gerang- 

 schikt zijn en door groote, meer of minder samenhangende, lijn behaarde, zwarte vlekken 

 afgewisseld zijn; daardoor hebben de dekschilden altijd een zeer vlekkig voorkomen. Lengte 

 5 — 65 mm. Niet inlandsch. Deze soort zou, volgens Il'est/mf, in Westfalen voorkomen i). 



(arvernicus Desbr.) (m ela n osti et us Chevr.) 



16 Schildje klein, niet breeder dan lang, rondaclitig 17 



Schildje tweemaal zoo breed als lang, vierlioekig. Sprieten dik; scapus de oogen niet over- 

 schrijdend; het 3e tot 7e lid van den funicuUis kogelrond. Pekzwart of donker rood- 

 bruin; kop en halsschild lijn en ondicht-, de dekschilden vrij dicht grauw, geelgrauw, of iets 

 koperglanzig , liggend behaard. Sprieten en pooten roestklenrig. Halsschild zoo lang als breed, 

 vrij sterk, rimpelig bestippeld; aan de zijden dicht met wirachtige schubhaartjes bedekt. 

 Dekschilden met diepe stippelrijcn , langs den naad en langs de zijden lichter en iets dichter 

 met haarschubjes bedekt. Voordijen scherp getand. Bij het ^ het anale sterniet half-cirkelvormig, 

 met eene Hauwe dwarsplooi; bij het S driehoekig, met afgcronden top, zonder dwarsplooi. 

 Lengte 3s~43 """• Op struiken, veelal op eschdoorn. Niet zeldzaam bij Venlo en Nijmegen , 

 ook bij Mook en Amersfoort. 



(ambiiiuus Gylh.; Iris Cat. Gemni. Cfe Harold , nee F., nee Oliv.) 13. marginatus Steph. 

 I- Dekschilden fijn, neerliggend behaard en met uitzondering van de eerste en de twee laatste 

 tusschenruimten vrij dicht, grocnacbtig of goudglanzig beschubd; ook de pleurae van meso- 

 en merasternum dicht beschubd. Zwart of roodbruinachtig, sprieten en pooten roestklenrig 

 of gcclrood. Dekschilden met tamelijk lijne stippelrijen, de tusschenruimten ongeveer vier- 

 maal zoo breed als de stippelrijen. Dijen met een 'duidelijk tandje. Lengte 6—7^ mm. Op 

 jonge dennen, vooral in bergstreken. Ik bezit een exemplaar dat bij den Haag zou gevangen 

 zijn. Ook in België, Westfalen en bij Hamburg . . . (ini|)ar Des Gozis) 11. mollis Germ. 



Dekschilden overal, doch niet zeer dicht, met grijze, zeldzamer gotidglanzige of eenigszins 

 groenachtige schubhaartjes bedekt. Zwart, bruin, of roodbruin, bij onuitgekleurdc exemplaren 



1) IV iwijfcl wel oenipsjins aan d,' juislliiii) (I.t iI.I. rniiiiiiUc, daar ik irii .x.-iiiiilaar van corvinu» uil V.iilu liiM, dal vrri 

 op melauosticlus gelijkt. 



