LXXVI. CURCL-LIONIDAK. — 22. BaRYNOTUS. — 23. TroPIPHORUS. 59I 



minder duidelijke zijgroei^en , hel litlaken der valsche kaken op de voorkaken grool en 

 zeer duidelijk. Sprietgroe-i'en scherp en diep, naar de onderzijde der oog;en gebo};en. 

 Halsschild iels breeder dan lan^i,'-, aan de zijden afgerond, naar voren versmald ; over 

 het midden eenigszins gegroefd; de voorrand op de onderzijde mei eenige, meer of minder 

 duidelijke, wimper haren. Schildje uilerst klein of onzichtbaar. Dekschildcn eenigszins 

 eivormig, bij het S gervoonlijk minder breed dan bij hel % , naar voren versmald ; aan 

 de uilgerande basis iets breeder dan het halsschild , nut duidelijke schouders. Epi sternen 

 van den metathora.x onduidelijk van het metasternum gescheiden. De binnen-tophoek in 

 een korten , scherpen tand uitgetrokken. Het korfje der achterschencn aan de buitenzijde 

 gesloten door eene , aan den rand van eene franje van stijve borstelhar en voorziene, 

 schubachtige ombuiging. Klauiven vrij. Lichaam gewelfd , bcschubdj gevleugeld. — De 

 soorten van dit genus leren tusschen grassen en struiken , dicht bij den grond of onder 

 steenen ; soms in aanspoelsel ; het zijn nachtdieren. 



Van de 8 Europeesche soorten komen 2 in Nederland voor. 



Snuit op de bovenzijde met eene enkele, dnidclijl;c langsgroef. Kop en halsschild gl:inziger 

 en minder besduiba dan de dcUschilden. DcksLliilden langer dan breed, van achteren ge- 

 leidelijk afbellend; alle tiisschenruiniten der ondnidelijkc stipiiclrijen met in rijen gcjilaatste, 

 lichte borstclbarcn, welke meestal aan liet uiteinde in grooter aantal opgelioopt zijn ; de 

 tiissclicnruimten al'wisselend iets meer verheven, de 5c en 7e nabij den schouder bochtig 

 samenkomend. Halsschild meer of minder ruw, eenigszins rimpelig-korrelig, de korrels met 

 eene diepe middensti|i. /.ware; dicht grauw, bruinachtig, ol" zelfs iets groenaclitig-grauw, 

 vooral op de dekschilden, vlckkig bescliiibd. Lengte 8> — ioi mm. In grasvelden en weilanden, 

 veelal in aanspoelsel; April- Aiig. Zeer verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam. 



(murinus Muller) i. obscurus F. 



Snuit op de bovenzijde met vijf, aan de zijden meer oppervlakkige, langsgroeven. Ifop, hals- 

 schild en dekschilden gelijkmatig btschubd. Dekschilden meer verkort en iets opgeblazen, 

 van achteren meer plotseliiig afhellend; de evene tusschenruiinten zonder rijen lichte haren 

 op het af hellende gedeelte; de 3e, 5e en 7e tusschenruimten verheven, de 5e en 7e op eenigen 

 afstand van den schouder bochtig samenkomend en vooral naar achteren meer verheven 

 dan bij obscurus; de stippelrijen naar de zijden grover en dieper. Sprieten en veelal 

 ook de poüten eenigszins roodbruinachiig. Lengte 8— 8.V uim. Als obscurus, doch zeer 

 zeldzaam. Eenmaal b\j Houthem (Limburg), Juni. In fielgic bij Ridderborn en Hoisforc; 

 in de Rijnprov. bij Aken en Crefeld, ook in Oldenbiu-g. 



(■? elevatus Marsh., Iloheinannii C.ylh.) 2. moerens F. 



X. Tribus T R o p i p n o R i N' i. 



23 Tropiphorus Schönh. 



(Tropidoph orus Gcrara. & Har., Synirmus Bedel) 



Habitus aan sonunige Br ac hy r r hi nu s-soorten herinnerend. Snuit veel smaller dan 

 de kop, met eene meer of minder duidelijk verhevene middellijn. Sprietgroeven kort en 

 diep, naar achteren ondieper en breeder wordend. Oogen vlak, ovaal, met de lengteas 

 naar onderen gericht. Scapus der sprieten ongeveer tot aan den achterrand der oogen 

 reikend. Halsschild met eene duidelijke, fijne langs kiel over het midden ; de voorrand op 

 de onderzijde uitgerand, aan -weerszijden van de uit randing van korte haarfranjes voorzien. 

 Schildje onzichtbaar of uiterst klein. Tarsklau^vcn aan de basis aaneengegroeid. Onge- 

 vleugcld. — De soorten van dit genus leven , vooral in bergst reken, onder steenen in open 

 terreinen en op lage planten in bosschen. 



Van de 10 Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Gewelfd, kort en dik; dofzwart, met smalle niet aaneenstaande schubjes bezet, welke aan de 

 bovenzijde ecu meer of minder wolkig gevlekt voorkomen geven; de schubjes zijn grauw, 

 bruinachtig en veelal hier en daar met groenachtigen- of koperkleurigen mctaalglans. Sprieten 

 en schenen roestkleurig. Het uitstekende gedeelte van den clyjicus hartvormig, glanzig. Midden- 

 kiel van het halsschild over de geheele lengte doorloupend. Dekschilden aan het uiteinde 

 plotseling afvallend; de tusschenruimte langs den naad van achteren kielvormig verheven; 

 de 3e, 5e en 7e tusschenruimten verheven, de 3e korter dan de andere twee; met eenige 



