604 LXXVI. CURCULIONIDAE. — 27. HYPERA. 



18 llalsscliilcl lic liuU't lirccdcr dan lang, iets vóur het niidik-n zeer sterk afgeronci-verbrced , van 



voren en van achteren nagenoeg even smal. Dckscliiklen in den regel 0|) de acliterliellt, 

 langs den zijrand, met cene meer of minder breede, donkere langsvlek of -band. Voorlioold, 

 tusschen de oogen , zoo breed als het gedeelte der oogcn van boven gezien. De verdiepte 

 langsstrcep tegen den hovenrand der sprietgrocf gewoonlijk slechts weinig aangednid. Deze, 

 in habitns en kleur veranderlijke, soort heelt door het zeer korte, breede, aan de ziiden 

 sterk afgeronde, dicht, rimpelig hestippcide, halsschild, eenige overecidtomst met mcles; 

 doch is gemakkelijk aan de teekening der dekschilden te herkennen. Zwart of brnin, (nuiitge- 

 klenrde exemplaren roodbruinachtig of roestkicnrig, dicht grijs of witgcelacluig, soms liier 

 en daar iets mctallisch-glanzig beschnbd. Halsschild met twee breede, donkere langsbanden 

 over het midden. Dekschilden kort-ovaal, weinig breeder dan het halsschild, met grooten- 

 dcels parallele zijden; van voren ecnigszins vlak, naar achteren sterk gewelfd, vooral bij 

 het 5; met lijne stifipelrijcn. Spaarzaam met naar aciitercn gerichte, witte borstelharen en 

 behalve de bruine langsvlek of -band nog met donkere stippen en gewoonlijk ook met een 

 donker vlekje naast het schildje. Onnitgekletirde exemplaren zijn nog te herkennen aan de 

 donkerder vlek op de dekschilden. Er zonden ook exemplaren bekend zijn, bij welke de 

 dekschilden geene donkere zijvlek venoonen; deze zijn alstlan door den veel korteren snuit en 

 het naar achteren meer versmalde halsscliild van de daarop gelijkende meles te onderkennen. 

 Sprieten roestkleurig of roodbruinachtig, de knots gebruind. Pooten fijn, metallisch-glanzig 

 behaard. Dijen zwartachtig, schenen roodachtig, tarsen bruin; de [looten bij minder uitge- 

 kleurde of onuitgekleurde exemplaren roestrood of roodgeel. Het <? is smaller en slanker 

 dan het J, met korteren snuit en dunnere, meer verlengde voorpooten, wier voorschenen 

 op de binnenzijde meer gebogen zijn; laatste sterniet grooter dan bij het J. Lengte 4 — 5 mm. 

 Gemeen op P la n ta go-soorten; de larve werd op P. major en lanceolata aangetroffen. 



14.. plantaginis de G. 



Halsschild hoogstens J breeder dan lang, aan de zijden meer of minder sterk afgerond, in 

 het midden ol dicht achter-, zeldzamer iets vi'ii'>r het midden het breedst, van voren meer 

 dan aan de basis versmald. Voorhoofd, tusschen de oogen, smallei dan het gedeelte der 

 oogen van boven gezien. Dekschilden hetzij met eene groote gemeenschappelijke, donkere 

 scutellair-vlek, welke zich veelal ver over den naad voortzet, ook wel zeer llauw aangeduid 

 is fsonis is in dit geval ook de 6e tnsschenruimte eebruind); of wel is het schubkleed groen, 

 roestkleurig, grauw of geelgrauw, meestal met weinig scherpe teekening 19 



19 Eerste lid van den funicnins hoogstens i langer dan het 2e. Snuit zonder verdiepte langsstreep 



tegen den bovenrand der sprietgrocf 20 



Eerste lid van den Uniiculus tweemaal zoo lang als het 2C. Snuit niet eene duidelijke, verdie|ne 

 langsstreep tegen den bovenrand der sprietgrocf. Bovenzijde dicht inet lijne, tot aan de 

 basis in twee lange, haarvorinige, divergeerende takken gespleten, fraai groene schubjes en 

 vrij lange, witte borstelharen bezet; de naad gedeeltelijk en de zijrand der dekschilden veelal 

 roestkleurig; soms de schijf der dekschilden meer metallisch geelbruinacluig-groen, Halsschild 

 ongeveer zoo lang als breed, bij het $ iets langer dan bij het $, langs de zijden niet 

 bijzonder sterk afgerond; lijn en dicht bestippeld; behalve het dichte groene baarkleed in den 

 regel met twee breede, bruine langsbanden op het midden, die vooral op de achterbclft zijn 

 aangeduid en waarop de beharing (uit gewone en dubbele haren bestaande) fijner en minder 

 dicht is; bovendien aan de zijden met duidelijke, opgerichte borstelhaartjes. Dekschilden 

 veel breeder dan het halsschild, met gedeeltelijk nagenoeg parallele zijden, gewoonlijk 

 duidelijk uitstekende schoiulers en vrij krachtige stippelrijen; de naad en de cnsschcnruimten 

 met kleine, donkere, veelal weinig duidelijke vlekjes. Onderzijde zwartachtig, lijn grauw 

 bebaard. Sprieten, vooral bij het <?, roestkleurig, de knots gebruind. Pooten roestrood, de 

 dijen (vooral de voorsten) een weinig gebruind. Onuitgekleurde exemplaren zijn roodbrnin- 

 of roestkleurig-geel, met roestkleurige dekschilden, waarop de groene haarschubjes zeer dun 

 gezaaid en meer in vlekjes of langsstrepen opgehoopt zijn, of ook wel nagenoeg geheel 

 ontbreken. Het $ is kleiner en smaller dan het J, met een rondacluigen, rimpelig bestippciden 

 indruk op het laatste sterniet. Lengte 3 — 4 mm. Zeer gemeen in grasvelden en op landerijen, 

 op verschillende Pa pi I i o nace ec n. De larven op Ononis spinosa en Trifolinm 

 praten se (variabilis F.) 15. nigrirostris F. 



20 Grooter C(>-6§ mm.) en forscher dan variabilis. Halsscliild breeder, met meer afgeronde 



zijden. Tusschenruimtcn der stippellijnen op de dekschilden meer verheven. Snnit en funicnins 

 der sprieten iets langer toeschijnend. Ook zijn de dekschilden onder den schouder niet 

 oiibeschnbd. Overigens is deze soort zeer veranderlijk in kleur van het schubkleed en 

 gelijken kleine exemplaren zeer o|i variabilis, ofschoon zij door het iniiider kort, ge- 

 drongen lichaam, den dunneren snuit en liet meer vcrbreede (ook bij het ^) halsschild te onder- 

 scheiden zijn. Halsschild J breeder dan lang, aan de zijden sterk afgerond, in het midden 

 of dicht achter het midden het breedst, van voren meer dan van achteren versmald; eenigs- 

 ziiis rimpelig bestippeld; met grijze schubjes en twee breede, bruinachtige langsbanden. 



