6i4 LXXVI. CuRCULioNiDAE. — 32. Rhinocyllus. — 2^. Lepyrus. 



a f slaan (ie ^ ruwe liareu aan den buitenrand. Derde tarslid sterk tiueelobbi^. Klau7uen 

 klein, aan de basis sameni^egroeid. Lichaam behaard. 



De soorten lc7ien, evenals die van Larinus, op dislclachtig-e Co mp os it en. De larve 

 leefl en verpopt in de bloemhoofdjes. 



Van de i, of '^ Europeesche soorten komt i /;/ Nederland voor. 



Zwart; neerliggend, grijs of geelaclnig behaard en bovendien op I;op , lialsscbild, onderzijde 

 en schenen met 0|igericlne beharing; daaronder dicht, rimpelig bcstippeld. Snuit zeer kort, 

 onclTcn. Halsschild met vijf langsstrooken van wollige, van voren opgestreken, beharing; 

 de voorrand, achter de oogen, gelobd en van ccnc liaarfranje voorzien. Dekschilden met ecnigszins 

 parallele zijden en krachtige stippellijnen, belialve de grondbehariiig met vele haarvleUjcs 

 eenigszins tot dwarsbanden geschikt. Lengte 45^6 mm. Op verschillende distelachtige Co m po- 

 siten. De larve ontwikkelt zich in de bloemhoofdjes van Cardnns nutans, Cirsiuin- 

 soorten en van Centaiirea nigra. In groot aantal in de omstreken van Maastricht; Mei, 

 Jinii. De ontwikkeling is door Gourcnii, de levensgeschiedenis door Gcrbi beschreven, 

 (antiodontalgicus Gerbi, thaumatiirgus Rossi, latirostris Latr., Olivieri Gylh.) i. conicus Friil. 



XVI. Tribus Curculionini. 



33. Lepyrus Schönh. 



Sprieten vrij dun, seapus de oogen niet bereikend ; funiculus "j-ledig, de eerste 

 twee leed j es lang-kegelvormig , de overigen koi-i ; het xe lid der knots korter dan de 

 volgende leedjes te zamen. Snuit langer dan het halsschild, cylindervormig , naar het 

 uiteinde geleidelijk verdikt. Voorkaken aan de oppervlakte met ecnige lichte haarvlokken. 

 Oogen weinig gewelfd. Halsschild kort-kcgelvormig , nautcelijks zoo lang als breed, aan 

 de basis het breedst, naar voren geleidelijk versmald, aan de zijden weinig afgerond , 

 van voren en van achteren afgeknot. Schildje klein , driehoekig. Dekschilden eenigszins 

 langwerpig-eirond , met duidelijke schouderhocken , achter het midden geleidelijk toege- 

 spitst. Epimeren van den mctathora.x duidelijk. Schenen met een haakvormig ,i;ebogen 

 einddoorn aan den binnen-tophoek ; daar boven met een spitsen haarkwast. Korfje der 

 ctchterschenen open, aan den buitenrand kort gekamd , eene gladde , zeer korte plaat 

 tegen den buitenrand der tars omsluitend. Derde tarslid diep ticeelobbig. Klauwen 

 gewoon, vrij. Lichaam beschubd en behaard, gevleugeld. Bij het S de snuit iets korter 

 dan bij het 2 , aan de basis van het achterlijf ;;/<?/ een flauwen indruk. 



De soorten leven op vochtige plaatsen , op 7ciilgen , struiken en onder steenen. 



Van de 6 Europeesche soorten komen 2 in Nederland voor. 



Mesosternale voortzetting tnssclien de coxac naar voren afbellend. Snuit zonder duidelijke, 

 kiclvormige langslijn over het midden. Metasterniim en de stcrniten, belialve de gewone 

 haarschubjes, aan weerszijden met eene dicht bescluibde vlek. Zwart, dicht met grijze, 

 bruingrijze of bruinachtige liaarschtibjes bedekt. Halsschild aan weerszijden niet een wit of 

 geelwitaclitig bcschubden langsband; dicht rimpelig, hier en daar eenigszins korrelig bestippeld. 

 Dekschilden met diiidelijke stippelrijen, eenigszins vlekkig en aan de zijden iets lichter 

 beschubd; met eene witte stipvlek iets vóór liet midden op de ic tusscheiiruinue, welke 

 zelden onduidelijk is of nagenoeg ontbreekt; ook bevindt zich nog een klein onduidelijk 

 vlekje nabij liet uiteinde op de 5c tussclienruimte 1). Lengte %\ — 12J mm. Op vochtige 

 plaatsen aan Sal ix-soorten , o.a. niet zeldzaam aan duinpiassen op Salix repens. 



(colon L. , bipunctatus Fourcr.) i. palustris Scop. 



Mesosternale voortzetting tusschen de coxae bultig opgericht. Snuit over de gchcele lengte met 

 eene kielvormige middellijn. Onderzijde gelijkmatig lijn behaard. Halsschild hoogstens met 

 flauw aangeduide, witachtige langsbaiiden. Dekschilden zonder witte vlek nabij het midden 

 op de 4e tussclienruimte, gewoonlijk met een wit vlekje nabij het uiteinde op de 5c tussclien- 

 ruimte. Overigens in habitus en kleur met palustris overeenkomende, de dekschilden zijn 

 intussclien iets meer verkort en korter toegespitst, eenigszins vlekkig met haarschubjes bekleed, 

 soms in smalle, lichte dwarsvlckjcs, zeldzamer hier en daar in langsstrepen op enkele tusschen- 

 ruimten. Lengte 84 -11 mm. In vochtige bosschen en weilanden op Sa li x-soorten; ook in 

 aanspoelsel van overstroomlngen. Zeldzamer; Ellecom, llcerenvccn. Steenwijk, Cuijk en 

 Maastricht; Mei, Juni (binotatus Payk.) 2. capuciniis Scliall. 



1) o. üchtwiihT beschrijft van hel eiland Burkuni i-eiie iiüj onbekende var. Iirevia. Deze is kleiner, meer gedrongen, zoodal 

 de dekschilden niet een en Iwee derde maar een en een derde maal zoo lang als breed zijn Snuit korter en kracliligi-r , 

 hoogstens aan de basis en aan hel uileinde uiel eene llauwe middenkiel; de afwisselende tusscbenminilen der dekschilden 

 duidelijk verheven en gewelfd. De geelachtige middenvlek is zeer klein of onlbreekl. 



