6l6 LXXVI. CURCULIONIDAE. — 34. CURCULIO. — 35. LiPARUS. 



lic korrelig-rimpcligc scul|ntiiir der tiissclicnriiimtcn, in 't oogvallend kleineren (Ijiicr wordciii 

 liovendicn met sleclits weinige, gele luarvlekjes, waarvan twee wijd niteenstaande op de 

 tweede tiissclicnruimte; ook bevindt zich een liaarvlckje op den schouder. Kastanjehrnin of 

 roodbruin. AchterheH't van het nietasternuni niuer boogsgewijze ingedrukt. Lengte 8j — 1 1 J min. 

 Langs oevers, Jinii— -Sept. De larve in de houtige wortels van Lytlirum salicaria. Ver- 

 breid, doch overal vrij zeldzaam, (stelliler Fourcr., latuus Rossi) 2. transversovittatus Gocze. 



35. Liparns Olivier. 



(M u 1 y t e s Schiinh.) 



Sprieten vrij dim , scapus den voorrand der oogen niet bereikend; de eerste twee 

 Icedjes van den i-lcdigen fiiniiulus langwerpig , het ie lid iets langer dan het 2e, de 

 volgende 4 even groot , eenigszins kogclvormig , al of niet verbreed, het ic grootcr , 

 bekervormig ; het ie lid van de knots {het ge sprietlid] korter dan de volgende leedjes 

 te samen. Snuit (Fig. 116 V) eylindervor?nig, krachtig ontwikkeld, ongeveer zoo lang 

 als het halsschild, aan het uiteinde iets verbreed; met eeiie rechte, tot aan den onderrand 

 der oogen reikende spr leigroef , daar boven met eene weinig duidelijke langsgroef. Hals- 

 schild aan de zijden afgerond, aan de basis recht a f geknot , naar voren iets versmald, 

 met zwakke, bcwimperde ooglobben. Schildje klein. Dckschilden eivormig, met afgeronde 

 schouders en verkleefden naad. Ongevleugeld. Metasternum tusschen de middel- en achter- 

 co.xae bijna zoo kort als het y sterniet. Pooien krachtig ontwikkeld , dijen al [bij de 

 inhcetnsche soorten) of niet getand; het korfje der achterschenen als bij Curculio; 

 de groote , gladde plaat in een krachtigen , naar binnen gerichten , spitsen haak uitge- 

 trokken (Fig. W] II). De eerste twee tarsleedjcs over het midden glad en kaal, slechts 

 aan de zijden met borstel hareii of wimpers bezet ; 2>e tarslid duidelijk t'wec lobbig, op de 

 onderzijde met ecne Jijne-, bij het niet in ons gebied vertegenwoordigde Sub-gen. Trysibius 

 Schönh. met eene brecde, kale langsgroef. Klauwen vrij. Bij het i der eigenlijke L i p a r u s- 

 soorten het anale ster?iiet met een breeden , oppervlakkigen indruk. 



De soorten zijn zwart , meestal met gele haarvlekjes besprenkeld. Zij leven op heuvel- 

 achtige terreinen, waar de larven zich ontwikkelen uit deivortelsvan U mbell ifer en. 

 De larve van L. coronatus werd door Roscnhauer en May et , de levenswijze door 

 Fallou beschreven. 



Van de 6 Europeesche soorten komen 2 in Nederland voor. 

 Hei midden van bet balsschild gelijkmatig en duidelijk bestippcld, met eene meer of minder 

 gladde middellijn. Het 3e tot 7e lid van den funiculus sterk verbreed, dicht aaneenstaandc. 

 Voorschenen op den binnenrand, op bet eerste derde gedeelte, hoekig verbreed. De scluib- 

 vormigc rimpels der dekschilden elk met ecne duidelijke stippel. Dijen duidelijk getand. 

 Zwart, eenigszins glanzig; balsschild aan weerszijden met twee gele haarvlekjes en met een 

 gelen baarzoom aan de basis; dekschilden hetzij ongevlekt of slechts met enkele kleine haar- 

 vlekjes. Lengte 9 — I2i mm. In velden en langs wegen, langs heuvels; op den grond of op 

 U mbe 1 1 i fe re n , vooral op Anthriscus sylvestris. De larve werd door J. Falloii 

 aangetroflcn in gecultiveerde wortels (Daucus carota). Uitsluitend in Zuid-Limburg 



(Maastricht, lloutbeni en Valkeidierg) aangetroffen i. coronatus Goeze. 



Het midden van het balsscbild met groote, opncrvlakkige navelstippels, waar tusschen eene 

 fijnere bestippeling. Het 3e tot 7e lid van den funiculus niet of nauwelijks verbreed. Voor- 

 schenen aan den binnenrand niet duidelijk hoekig verbreed. Deze soort is in den regel 

 grooter dan coronatu». Zwart, de zijden van het balsscbild en de dekschilden overal (hier 

 en daar in dwarsrijen) niet gele liaurvlekjes besprenkeld. De haarvlekjes staan op iets inge- 

 drukte plekjes; ook de basis van het balsscbild inet in het midden meestal onderbroken gele 

 randbeharing. De schubvormige rimpels der dekschilden zonder of slechts met eene onduidelijke 

 stippel. Dijen met een kleinen tand. De vorm * cariniierostris Gylh. (nee Küster) is iets 

 grooter en slanker, in den regel met minder haarvlekjes en met minder scherpe, schub- 

 vormige, meer in de lengte loopendc rimpels over de schijf der dekschilden; dijen zonder 

 tand, doch met een stompen bult. Basis van het balsschild zonder of nagenoeg zonder gelen 

 baarzoom. Lengte i;, — 16 mm., de vorm cnrhiaerostri.f tot 18 mm. Vrij gemeen in de 

 omstreken van Maastricht, in incrgelkiiilen, op velden en tusschen gras; Mei— juli. Uok 

 bij Veiilo en naar het schijnt ook bij iSrcda gevangen. De vorm cariniierostris bij Aken en 

 in Westfalcn langs de Riilir, tegen den avond, op I'e t as i te s of fic in a 1 i s. 2. germanus L. 1) 



Ik hfUvijfi-l zi'fi- licl vuurkuiiicii van L. t; ];i b ri r nbi ris Kilst. ( — ca r i ui rus tris Küster, iifc Gyili.) bij TitfTiii Belfiii', dt-ie 

 suoi-l is figpn aan de Alpen en Pyreneeën. De heer Alburt Boiie uoenil deze süort variëteit van L. d ir us Herbsl, wal onjuist is. 



