626 LXXVI. CURCULIONIDAE. — 44. PSEUDOSTYPHLUS. — • PrOCAS. 



45. Grypidius. 



verheven, met eeiie rij vnn weinige opgerichte scluiliharen , \vell;e , evenals liet schnhUleed, 

 ilikwerl' algewreven zijn. Lengte 2I — 3 nini. Op Matricaria chani o ni i 1 la. Zeer zeldzaam. 

 Leiden, Mei; in Limburg bij Roosteren en Manstriclit, Mei — (nli. 



(setiger Perris) i. pilumnus Gylh. 



Procas Slephens. 



Sprieten vrij lang en slank, tegen, den mondhoek ingeplant ; scapus den voor- 

 rand der oogcn niet bereikend; funiculus i-ledig, de eerste 3 leed/es langu'erpig , vtct 

 de overigen geleidelijk korter ivordcnd. Knots langwerpig-eirond, duidelijk ó,-ledig. Snuit 

 vrij lang en dun, cylindervormig, iets gebogen, aan het uiteinde een 'iceinig verbreed. 

 Oogen op de onderzijde van den kop ver uiteenstaande. Halsschild eenigszins veratiderlijk, 

 aan de zijden afgerond-verbreed , naar voren versmald; met duidelijke ooglobben, aan 

 de basis recht af geknot. Schildje zeer klein. Dekschilden veel br ceder dan het halsschild, 

 ongeveer de helft langer dan te zamen breed ; met sterk uitstekende , eenigszins afgeronde 

 schouders. Dijen knotsvormig verdikt, ongetand. Schenen aan den binnen-tophoek met 

 een naar binnen ge richten haak Het y tarslid sterk tiveelobbig , op de onderzijde der 

 lobben met fijne borstelharen bezet. Klauwen gewoon , vrij. Gevleugeld. 



Van de 2 Europeesche soorteii komt i z'« het aangrenzend gebied voor. 



Dofzwarc, eenigszins gechagrineerd; fijn, marmerachtig, grijs en zwart behaard en bovendien 

 met (van terzijde gezien duidelijke") zeer kleine, bijna neerliggende borstelhaartjcs; onder- 

 zijde zeer dicht bestippeld. Sprieten roodbruin. Halsschild met onduidelijke, verlievene 

 iniddcllijn. Schildje behaard. Dekscliildcn met duidelijke stippellijnen, de loe minder scherp. 

 Schenen aan de basis wit beliaard en aan den top met lange, ruwe, witte beharing. Tarsen 

 roestkleurig; de eerste twee leedjes op de onderzijde met vrij lange, ruwe haren. Lengte 

 5--7 mm. Gedurende den winter en het voorjaar, in den grond, onder steenen en aan booin- 

 wortels; soms tegen nuiren. Niet inlandscli. In België bij Ridderborn, in de Rijnprov. bij Crefcld. 

 (picipcs Marsh., Stevenii (.'.ylh., atoniariiis Gene, graiiulicollis Walton, moestus Bach, Cottyi 



Perris") Carmillacus F.) 



45. Grypidius Stephens. 



.Sprieten lang en dun , iets vóór het midden van den snuit ingeplant ; scapus de 

 oogcn niet geheel bereikend ; funiculus •] -ledig, de eerste tjvee leedfes langwerpig ; knots 

 met volkomen van elkaar gescheiden leedjes. Snuit dun, cylindervormig, langer dan 

 kop en halsschild te zanten , gebogen ; bij het S korter en minder glanzig dan bij 

 het 5. Halsschild een weinig breeder dan lang, iets vóór het midden het breedst , 

 naar voren en naar achteren vcrstnald. Schildje zeer klein , langwefpig. Dekschilden 

 aan de sterk uitpuilende schouders bijna tweemaal zoo breed als het halsschild aan de 

 basis, ongeveer de helft langer dan te zamen breed; elk van achteren bultig verheven 

 of jneer gelijkmatig gc7velfd en bo'vcndien iets verbreed , daarop iets samengeknepen. 

 Voorcoxae aaneenstaande. i)ijen getand. .Schenen aan den binnen-tophoek met een uiterst 

 kleinen haak. Voorschenen aan den buitenkant recht , aan den binnenkant tweemaal 

 zeer Jlamv uitgebogen , bijna recht. Het korfje der achterschenen volkomen aan hel 

 uiteinde geplaatst. Tarsen breed, het y lid breed tweelobbig , fnet borstelige zool; 

 klauivlid zeer lang, met twee gewone, vrije klamven. Lichaam beschubd. 



De 2 Europeesche soorten komen ook in Nederland voor. 



Mesosternum tusschen de middelcoxae smal, doch niet lijnvormig. Dekscliildcn van achteren 

 bultig verheven, aan de zijden, onder de schouderbuil, iets ingeknepen; de 3e, 5e en 7c 

 tusschenruimten bultig opgericht; met duidelijke stippellijnen. Bruinzwart; de borst, de 

 zijden van het halsschild, alsmede het uiteinde en de zijden der dekschilden dicht vuilwit 

 en liclit geelbruin vlekkig beschubd; het midden van het halsschild en het ruggcdeclte der 

 dekschilden bruin tot zwart, op de bultige verhevenheden der tusschenruimten eenigszins 

 lluweelachtig zwart. Dijen nabij het uiteinde wit geringd. Bij sommige exemplaren is op de 

 bovenzijde de donkere kleur minder uitgebreid, of zij is meer gelijkmatig bruinaclitig, meestal 

 echter zijn de lichte en donkere tinten scherp gescheiden. Onuitgekleiirdc exemplaren zijn 

 roodhruinachtig. Lengte 4S — fi\ mm. In vochtige weilanden, vooral in vccnstreken, vrij 

 gemeen up Eqnisetum ar ven se en pa lust re. Volgens l'crr'ts leeft de larve ver- 

 moedelijk in de stengels van Eqnisetum pa lustre. (nigro-gibbosus de G.) i. equiseti F. 



