LXXVI. CuRCULioNinAE. ~ 52. Orchestes. 637 



rooclbniin, bij omiitgcUleunk exemplaren Iileckgccl; nier eenc grootc, gcniecnscliappelijUc, 

 ilrichucUigc scutellairvIeU, well;c in 't oog vale iluordat de overige beharing der (leliscbilcfcn 

 (behalve aan het iiiieindc) zeer dini is of gcdceUclijk ontbreekt; bij oude exemplaren is de 

 beharing grootendcels afgewreven. De borst zwart, de pootcn rood. liij donkere exemplaren 

 IS liet halsscbild altijd lichter dan de dckschiUlen en zijn de dijen aan de basis meer of 

 minder donker gekleiM'd. Kxcmplaren bij welke de dekscbilden gelijkmatig diciit behaard zijn 

 en daardoor de sintellairvlck niet of nagenoeg niet in 't oog valt, werden als cunfurmis 

 Westh. beschreven. I.engtc 3 — t,"^ mm. i). Zeer gemeen in bosschen 0|) de bladen van eiken, 

 waarin de larven minccren. Het ei wordt kort na het ontlnikcn der kno|ipen in de midden- 

 nerf van het blad gelegd. Wanneer vele larven een blad bewonen, dan zie; het er gevlekt uit. 



1. quercus \.. 



Halsschild zonder eenige aanduiding van middengroef ö 



6 Beharii'.g der dekscbilden bleek, weinig dicht; de glanzige grondkleiir duidelijk in 't oog vallend. 7 



Beharing der dckschilden, evenals die van het halsschild, dicht, marmerachtig, zwart, goud- 

 geelachtig en wit, vlekkig behaard; achter het schildje op den naad met ccne witte baarvlek. 

 Lichaam eenigszins gestrekt; de grondkleur, benevens de pooten zwart, de dijen vlekkig 

 behaard; sprieten en tarsen roestrood. I.engtc q.\ — •,\ mm. ('reineen o|i de bladen van eiken. 



(ilicis F.) 4. pilosus F. 



7 fCoji ;iict den snuit, evenals het overige lichaam met de pooten, bhiedrood; slechts de borst 



of alleen het metasternum, benevens de buik (behalve het inteinde) zwart. Zelden komen 

 exemplaren voor, welke op de dckschilden , iets achter het midden, een weinig donkerder zijn. 

 Onnitgeklciirdc exemplaren zijn geel. Dekscbilden met diepe stippelrijen , waarin grootc stip- 

 pels. Lengte i\ —2'i mm. Vrij gemeen op de bladen van iepen, waarin de larve leeft; ook 

 meermalen van eiken en meidoorn geklopt ... . . (haeinatitius Germ.) 2. rufus Oliv. 



Kon en het grootste gedeelte van den snidt zwart. Van deze soort komen twee rassen voor, 

 n.1. de eigenlijke aliii en het ras Sdltator Foiüxt. Qj'crrugiiieus Marsh., mclanucephalin Oliv.). 

 Het eerstgenoemde ras is gemakkelijk te herkennen aan de roode dckschilden, waarop eenc 

 kleine, ronde, zwarte vlek in het midden van de basis en eene grootc genieenscha|)pclijke , 

 zwarte vlek .achter het midden (deze zwarte vlekken zijn nu eens meer, dan eens minder 

 uitgebreid); bovendien zijn de dijen en schenen zwart; halsschild rood, tarsen geelrood; 

 borst en buik, behalve gewoonlijk de zijden der laatste sterniten, zwart; bij vele exem- 

 plaren vertoont het halsschild aan de basis eenc halvcmaanvormige, zwarte dwarsvlek; 

 onuitgekleurde exemplaren zijn op de bovenzijde lichtgeel, doch blijven de donkere vlekken 

 nog llaiiw aangeduid, de donker gekleurde deelen zijn meer pckzwart of pekbrinn. Bij 

 het ras saltator zijn de dckschilden, evenals het halsschild, meer steenrood, ongcvlekt; 

 de dijen en schenen gedeeltelijk of, op de knieën en dijwortel na, geheel roestrood ; bij vele 

 exemplaren vertoont zich ook een zwarte dwarsband op de achterhelft van het halsschild; 

 onderzijde veranderlijk In kleur, de laatste 3 sterniten breed geelrood gezoomd, soms geheel 

 geelrood. Lengte i\ — 3! mm. Gemeen op elzen en iepen; het ras saltator over 't algemeen 

 zeldzaam, o.a. meermalen bij den Haag 2) 3. alni L. 



8 Funiculus der sprieten zwart, de knots roodachtig. Dijen, schenen en tarsen, evenals het overige 



lichaam, geheel zwarr. Lichaam vrij kort-eivormig, op de bovenzijde met liggende en lijne 

 opgerichte beharing; achter het schildje met eene dichte, witte haarvlek. Halsschild grof be- 

 stippeld, over de middellijn gegroefd. Lengte 2d| — 3 mm. In de heidestreken verbreid op de 

 bladen van berken en gagel (Myrica gal e), bij welke laatste plant, volgens AT.'i/fi'w/'rtc/; en 

 Perris, de larve de bladen mineert (rosae Herbst) 5. jota F. 



S]iricten, schenen en tarsen roestrood. Dckschilden meer of minder uitgebreid, rood- of wit- 

 achtig behaard 9 



9 Pooten geheel rood, de achterdijcn aan de binnenzijde hoekig verbreed. Zwart; halsschild, de 



basis der dekscbilden, eene scutcllairvlek en eenige, meer of minder duidelijke, dwarsvlekken 

 of banden (van welke een gemeenschappelijke nabij het uiteinde) dicht rood, geelwit of 

 grijs behaarti; bovendien de dckschilden lijn behaard. Lengte 2-2! mm. Gemeen op de 

 bladen van eiken, vooral in de heidestreken .... (foedatus Gyih.) 6. erylhropus Germ. 



Dijen zwart; de sprieten, schenen (de acbterschenen soms een weinig zwartachtig aan de basis) 

 en tarsen roestrood. Achterdijen gewoon. Zwart; eenc breede, driehoekige, gemeenschappe- 

 lijke, naar achteren twee-puntige vlek aan de basis en een smalle dvvarsband nabij liet 

 uiteinde der dekscbilden , dicht zijdeachtig geelwit behaard. Halsschild soms dichter behaard. 



\) Een bijiüilder klein ex. uil /.eist is sleclits ^^ mm. laiij:. 



2) M. i, /.üu sait.ilur rourcr. even pued als suort liunneii lieMlioiiwd wunien. /.oiials truuwens (iixie L. liiiltt-nhtttlirr 



re4?ds gedaan is It\ meen dal de/e ninnner met alni riii(irei'n!ïemenj:(i vi>iirkiinH , din li i<in vee! eerder i;eiiei(ï<i zijn Ie 



moeden dat nini u|i elzen en saltator op iejien leelt. 



