LXXVI. CuRCULiONiDAE. — 52. Orchestes. — 53. RhaMI'IIUS. — 639 



14 Dekscliilden zwart, met wit bclinarilc dwarsbaiuicn. Sprieten roestrooil, lie Uiiots soms gcliruiiut. 15 



Dckscliildcn, evenals de rest van het lichaam, zwart; met weinig in 't oog vallende, eenkiciirigc 

 neerliggende licliaring, de borst wit, het scliiidje dicht wit behaard. Sprieten en pooien gelieel 

 zwart. Ilalsschild zeer grof bestippcid, op de acluerhellt met eene verhevene middellijn. DcU- 

 schilden niet diepe stippellijnen. Deze soort herinnert in kleur aan iota, doch is reeds 

 dadelijk aan de ontbrekende opgerichte beharing te onderscheiden. Lengte 2*— 2 j mm. Gemeen 

 op wilgen, elzen en berken (jota Payk., nee F.) 12. stigma Gerni. 



15 De wit behaarde dwarsbanden op de dekscliilden scherp aangeduid 16 



De twee wit behaarde dwarsbanden op de dekscliilden weinig duidelijk; nii korte, door de 

 stippellijnen gescheiden langsstreepjes bestaande. Zwart; onderzijde, pooten en uiteinde der 

 dekschifdcn witachtig-, het schildje dicht wit behaard; de beharing op het midden van het 

 Ilalsschild eenigszins verward uiteen stralend. Sprieten en tarsen roestrood. Ilalsschild eenigszins 

 rimpelig bestip|ield. Lengte li — 2i mm. Op wilgen; vooral op Salix fragilis, waar de 

 larve de bladen inineert. In aantal bij Dussen, Aug.; ook bij Utrecht en Kerkrade, Mei. 

 In België bij Flcunis; in Westl'alen en in de Rijnprov. bij Aken ... 14. decoratus Gerni. 



lö Tarsen, sprieten en soms ook de voorschenen geheel of gedeeltelijk roodgeel. Overigens gelijkt 

 deze soort zeer op salicis, doch is grooter. Ook is de teekening op de dekscliilden als bij 

 salicis, de achterste band is gewoonlijk smaller. Lengte 3 — .5^ mm. Op Salix caprea 

 en volgens Ch. Brisoiit op jonge Populus tremula. Niet inlandsch. Bij lircnien. Hamburg 



en in VVestfalen (r n l'i tarsis Gerni.) 



Tarsen, evenals de rest der pooten, en het overige lichaam zwart. Sprieten roestrood, de knots 

 zwartachtig. Schildje dicht wit behaard. Dekscliilden met twee uitgezakte, dicht wit behaarde, 

 slechts weinig onderbroken, dwarsbanden, van welke de voorste tot aan het schildje reikt 

 en over het midden in den regel geelachtig gekleurd is; exemplaren met eenkleurige witachtige 

 beharing op de dckschilden vormen ab.c. cuiiculor Gerli. Onderzijde en de pooten witgrauw 

 behaard, de dijen geringd. Halsschild op het midJen meer of minder geelachtig behaard. 

 Lengte i| — 23 "mm. Gewoon op de bladen van wilgen, o.a. in de duinen op Sa 1 i x repens. 

 Kaltenbach vond de larve op Salix fragilis . . (bifasciatus F., capreac F.) 13. salicis L. 



I- Finiicidus 6-ledig. Dijen, evenals de rest der jiooten, roodgeelacluig; slechts de achterdijen 

 gedeeltelijk zwartachtig of gebruind. Zwart; zeer lijn, glanzig grauw-, het schildje dicht 

 wit behaard. Sprieten geelachtig, de knots veelal iets berookt. Snuit vrij kort en dik. Dck- 

 schilden met duidelijk bestippelde, diepe langsstrepen. Lengte 1 -i\ mm. Gemeen en soms 

 schadelijk aan wilgen en populieren, in welker bladen de larven mineeren. 



(? vancllus Herbst) 15. populi F. 



Funiculus r-ledig. Deze soort gelijkt zeer op populi, doch is veel kleiner, met naar voren en 

 naar achteren smallere dekscliilden. Sprietwortel en pooten roodgeelachtig; alle dijen, doch 

 vooral die der achterpooten , gebruind, altijd donkerder dan bij p o p ui i. Lengte iJ— 13 mm. 

 Op vochtige plaatsen, niet zeldzaam op verschillende wilgen-soorten als: Salix cinerea, 

 alba en caprea (? foliorum Müll.) 16. sallceti Payk. 



53. Rhaniphus Clairv. 



Dit genus is zeer verwant aan Orchestes, doch onderscheidt zich door de geheet 

 aan de basis van den snuit, bijna tusschen de oogen , in;^cplante , niet gelinikte sprieten 

 en de uiteenstaatide voorcoxae , door wellt laatste kenmerk het grenst aan het Sub-gen. 

 Hemirrhainphus. Sprieten w-ledig, met vergroot \e en 2e lid en ^-ledige knots. 

 Snuit lang en dun, zoo lang als kop en halsschild te zamen ; tegen het sternum 

 aangedrukt. Oogen zeer groot, op het voorhoofd elkaar aanrakende. Halsschild veel breeder 

 dan lang, aan de zijden afgerond ; naar voren versmald Schildje klein. Dekschilden 

 de helft langer dan te zamen breed, naar achteren verbreed. Achterdijen verdikt , tot 

 opspringen geschikt. Tarsen met twee gelijke, aan de basis tandvormig verbreede , 

 klaxtwen. 



De larve en pop van R. pul iearius zijn door von Heyden beschreven. 

 Van de 3 Europeesehe soorten komen i /;/ Nederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



Bovenzijde, evenals het geheele overige lichaam, diepzwart. Dekscliilden tamelijk glanzig en 

 ternauwernood gechagrineerd. Sjirieten, behalve de knots, roodgeel. Halsschild grof bestipjield. 

 Dekschilden met diepe stippelrijen. Lengte \\ — \\ mm. Gemeen op berken en wilgen; ook 

 op vruchtboomen als: appel en kers. Men vindt deze soort o.a. in groot aantal in de duinen 

 op Salix repens (Havicornis Clairv.) i pulicarius Herbst. 



