LXXVI. CuRcuMONiDAE. -— 54. Anthonomus. 643 



10 UckschiMcn , v;ui icrzijcic gczicii , op den rug nccrgcdrulu; v;m liovcii gezien, :i;in hut uiteinde 



iets uitgetrc)l;l;en-versmnld. IJchaani lichter of dnnl;erdcr |)elcbrniii; de vonrrand van liet 

 lialsscliild cenigszins roodbrninaclitig; de stiionders, ineer of minder een gedeelte van den 

 zijrand der dekscliilden , de naad, de sprieten (behalve de knots), de dijwortel, do knieën, 

 een gedeelte der sciienen en de tarsen roestklenrig; veelal is de grondklenr, waarop de 

 haal vlekken staan, lichter, liehariiig vrij grof, grijs en roesikleurig. l)e dwarsband over het 

 midden der dekscliilden eenigszins driehoekig, met den top tot den naad gericht; de randen 

 meestal donkerbruin begrensd, inet stipvormige witte liaarvlckjes; bovendien met minder 

 duidelijke vlekken achter bet wit behaarde schildje en aan liet uiteinde. Men vindt ook 

 licht gekleurde exemplaren, bij welke de grondklenr roodbruin, terwijl de schuine dwars- 

 band, achter het midden, door zwarte greiisvlekken aangeduid is; bovendien bevindt ziili 

 een zwart vlekje aan weerszijden nabij het schildje. Ilalsschild met wit behaarde iniddellijn, 

 tamelijk lijn en dicht bestippeld. Snuit lang, dun, sicclits weinig gebogen; aan de basis 

 gestreept, over de lengte eenigszins gekield. Smallere, iets meer verlengde, kleinere exem- 

 plaren, met naar voren meer versmalde dekscliilden en minder scherp begrensden, iets 

 sinallercn dwarsband, werden als var. 'pyri IColkirfncc Bohem.) beschreven. Lengte 3 — 4J mm. 

 lic ,,Appelbloescin-smiiikever''; verbreid en op sommige jilaatsen zeer gemeen op bloeiende 

 appelbootiien cii alsdan scliadelijk; soms ook op pereboomcn, vermoedelijk wanneer laatstge- 

 noemden beter in bloei staan dan de appelboonicn. De kevers overwinteren achter losse 

 schors of tusschen mos en begeven zich in het vroege voorjaar, hetzij vliegende of tegen de 

 stammen loopende, naar de takken en de knoppen, waar de copulatie plaats grijpt. De wijfjes 

 boren de jonge bloemknoppen aan en schuiven in elk een eitje; de uitgekropen larven 

 voeden zich met de meeldraden en vreten soms den bloembodem uit; de daardoor bruin 

 geworden bloemknoppen komen niet tot ontwikkeling, daar binnen bevinden zich de wit- 

 aclitige, zeer bewegelijke poppen. Tegen bet einde van Mei of in bet begin van juni kruipen 

 de kevers uit, die zich alsdan met de bladen voeden. Bij gevaar laten de kevers zich op 

 den grond vallen. De var. pyri in WestFalen (5. pomorum I,. 



Dckschilden, van terzijde gezien, niet op den rug opvallend neergedrukt; van boven gezien, 

 aan liet uiteinde meer breed afgerond. Deze soort gelijkt zeer op )) o m oru m , docli is door- 

 gaans kleiner, korter, aan het uiteinde meer breed afgerond, met minder parallele zijden, 

 meer gewelfd en van achteren meer plotseling afbellend. Snuit iets korter, de pooten slanker 

 en lichter gekleurd, de middel- en acliterdijen minder duidelijk getand. Pekbrnin tot geelbruin, 

 overigens als pomorum gekleurd; de dwarsband op de dekscliilden niet opvallend donker 

 omzoomd, doch slechts door de witgrauwe beharing aangeduid. Lengte 2\ — 3 mm. Op 

 Prunus padns. Zeldzaam; Haarlem, Rotterdam, Gicsscndam, Arnhem, Middelburg, Venlo 

 en Meerssen. Ook in België (incnrvus 1'anz.) 7. humeralis 1'aiiz. 



11 Acliterdijen met een duidelijk, scherp tandje aan de binnenzijde. Ilct 2c lid van den funiculus 



in 't oog vallend langer dan het 3e. Snuit in beide seksen zeer dof. Deze soort is zeer 

 veranderlijk in kleur, van licht roestrood tot donker roodbruin, zelden pekbrnin, in alle 

 overgangen; onderzijde pekbrnin; de sprieten (belialve de knots), de pooten en de snuit 

 altijd iets lichter dan de rest van bet liciiaain. Beharing op de bovenzijde lijn, vrij lang, op 

 kop en halsschild grover, geelroodaclitig, op de onderzijde geciwitachtig; op bet halsschild 

 bovendien ecne witacluige langslijn over bet midden; op de dckschilden twee dwarsbanden, 

 welke laatsten witachtig, soms met gele haartjes doorniengd, of wel naar buiten witachtig, 

 tegen den naad geelachtig zijn; de voorste dwarsband is dan eens meer, dan eens minder 

 uitgebreid en duidelijk, bij het J meestal roodgcelachtig, soms zelfs goudgeclachtig; ook is 

 de top veelal van haarvlekjcs voorzien; bij licht roestkleurige exemplaren ontbreken de 

 baarbanden bijna geheel; zelden zijn de dwarsbanden door kleine, uit bruine, gele en witte 

 haartjes bestaande vlekjes gevormd. Bij zeer donkere exemplaren is de snuit soms zwartacbtig. 

 Bij het (? het pygidium behaard, onbedekt; bij liet S nagenoeg kaal, bedekt. Lengte 2J—3J mm. 

 Verbreid en op sommige plaatsen gemeen, op bloeienden meidoorn, later in aantal achter losse 

 schors; de larve leeft in de bloemknoppen. Welliclit komt zij ook op iepen voor. 



(ulmi de G., ? fuscus Gocze, V scutellatus Fourcr.) ü. pedicularlus L. 

 Acliterdijen ongetand, of slechts met een zeer onduidelijk, bijna onmerkbaar tandje. Het 2e lid 

 van den funiculus nauwelijks langer dan het 3c 12 



12 Voordijen met een grooten tand, voorschenen slechts aan de basis llaiiw gebogen. Snuit kaal 



en glanzig, vooral bij het $. Gogen sterk uit|Uiileiid. Deze soort gelijkt zeer op pedicularlus, 

 doch is gemakkelijk te herkennen aan den kalen, glanzigen snuit en de nagenoeg ongetande 

 acliterdijen; overigens is zij eveneens veranderlijk in kleur, nu eens lichter dan eens donkerder 

 roestrood, soms zelfs roodbruin; met een onderbroken, witgranw behaarden du-arsband achter 

 het midden, die nabij dcii naad meer geelachtig is, eene dergelijke dwarsvlek op de voorhclft 

 en eene aan het uiteinde; halsschild met eene witte niiddellijn. Schildje diclit wit behaard. 

 Sommige exemplaren zijn bijna geheel afgewrevcn. Lengte 2} — 2J min. Op de bloemknoppen 

 van 1'rnnns spinosa, waarin <le larve leeft; April. Niet inlandsch. In de Rijnprov. 



(ru f us Gylh.) 



