650 , JjXXVI. CURCULIONIDAE. — 57. PlSSODES. 



iKibij lici Liiiciiulc) inct grootcro, grocfaclitigc stippels; de achterste, uit scliiibjes gcvoriiuk 

 band naar buiten brecdcr dan naar binnen 



llalsseliild niet rechte achterhoeken, de achterrand bijna niet uitgebogen. De stippellijnen der 

 deliscliilden over de gchccle lengte van nagenoeg gelijke, grootere ol' kleinere stippcN 

 voor/.ien 4 



Stipiiellijnen der dekschilden van zeer groote, eenigszins vierhoekige, grocfachtige stippels 

 voorzien; de 3e en 5c tusschenruimten duidelijk breeder en iets meer verheven; de dwars- 

 band op de achterbellt eenkleurig geelaclitig. 1'ekbruin, onuitgekleurde exemplaren roodbruin; 

 spaarzaam met geelacluige scluibjes, hier en daar in vlekjes, bezet. Halsscliild dicht, rimpelig 

 bestippeld; met lijne, verlievenc middellijn en met 6 witachtige stippels, van welke twee 

 aan den aciiterrand en 4 in eene dwarsrij in het midden. Schildje wit. Lengte 6J — 10 mm. 

 Uitsluitend op zilversparren (Abies pectinata DC. = Pinus picca L.), vooral in 

 bijna doode stammen, stronken van versch gevelde boomen en opgestapeld hout: hoofd- 

 zakelijk in bergstreken. Soms is zij schadelijk. Niet inlandsch. In België bij Villers-le Temple, 

 ook in Westl'alen Oiiceae UI.) 



Sti|ipellijncn der dekscliilden van tamelijk kleine, groelaclitigc stippels voorzien ; de afwisselende 

 tusschenruimten gewoonlijk iets verheven; de uit sehubjes bestaande dwarsband op de 

 achterhelft in den regel naar binnen grauw, naar buiten geelachtig. Roodaciitig-pekbruin tot 

 roodbruin; vrij dicht, soms zeer S|iaarzaatii met wit- of gedeeltelijk geelachtige scluibjes 

 bedekt, welke op de dekschilden onduidelijke vlekjes en twee duidelijke dwarsbanden vormen. 

 Halsscliild met 4 witte stippen in eene dwarsrij over het midden. Scliildje dicht wit beschubd. 

 Snuit bij bet j minstens zoo lang als het halsscliild, bij liet $ iets korter. Bij het ^ het 

 eerste sterniet llauw ingedrukt. Lengte \\ — 3 mm. Zeer gemeen door het geheele land; als 

 larve zeer schadelijk aan dennen, vooral aan P. sylvcstris en pinaster, docli ook aan 

 P. s t robus, doordat de overwinterde wijfjes in het voorjaar, na de copulatie, hare eieren leggen 

 in of aan de schors van 4—8 jarige planten, gewoonlijk niet liooger dan i meter boven 

 den grond, waarna de uitgekropen larven zich in de schorslagen invre'cn en, in de richting 

 van den bodein, geslingerde, naar onderen breeder wordende gangen knagen; daardoor sterven 

 de boomen af, nadat de naalden verdorren en rood worden, liet verpoppen geschiedt in 

 den nazoiner, in holten met lioutknaagsel omgeven, aan bet einde der gangen in het spint. 

 In den herfst kruipen de kevers uit, die alsdan overwinteren. De kever knaagt aan scheuten 

 en twijgen door met den snuit diep in de schors te steken, waardoor het aanvreten er uit 

 ziet als ware het naaldenprikken. Volgens Rilzema /Joi ontwikkelt zich deze soort in sommige 

 jaren ook in menigte in eenjarige dennenkegels i. notatus F. 



. De stipjiellijnen der dekschilden met tamelijk kleine stip|iels; de afwisselende tusschenruimten 

 meestal iets verheven; de dwarsband op de achterbellt is naar buiten breeder dan naar binnen 

 en meestal naar binnen wit- naar buiten geelachtig; de bovenzijde bovendien vrij dicht 

 grauw beschubd. Deze soort gelijkt in kleur en grootte zeer op notatus, de achterhoeken 

 van het halsschild zijn echter scherp aangeduid recht en steken minder spits uit; de achter- 

 rand is bijna niet uitgebogen en de stippels der langslijnen zijn kleiner en allen ongeveer 

 van dezelfde grootte. Lengte 5 — 7 mm. Deze soort ontwikkelt zich uitsluitend in dennen- 

 kegels. Zeldzaam; alleen bij Arnliem en Winterswijk, Mei, Juni, gevangen. Ook in Oldeii- 

 burg en Westfalen (Mrobili lledt.J 2. validirostris Gylh. 1) 



De Mippellijnen der dekschilden met groote, vierhoekige, grocfachtige stippels; de dwarsband 

 op de achterhelft smal, eenkleurig 5 



Halsscliild met scherp aangeduide, rechte aciiicrhoeken; aan de basis nagenoeg niet smaller dan 

 de basis der dekschilden; dicht rimpelig bestippeld, met lijne verhevene niiddellijn. De af- 

 wisselende tusschenruimten op de dekscliilden iets meer verheven. Licluer of donkerder 

 pekbruin, op de boven- en onderzijde met verspreide gele scluibjes, welke op de dekschilden, 

 vóór het midden tct eene dubbele vlek, achter liet midden tot een smallen, in den regel 

 niet onderbroken, eenkleurig gelen dwarsband verdiclit zijn. Lengte 5.5 — 7\ mm. Deze soort, 

 welke in het buitenland sums schadelijk is aan oude dennen met dikke schors, schijnt in 

 Nederland zeldzaam te zijn; liet eenige exemplaar dat ik zag werd bij Arnhem (^Snellen van 

 yollcnboYcn~) gevangen. Ritzema Bos zegt dat ze op verscheidene plaatsen in Gelderland en 

 Noord-Brabaiu, vooral op lorken voorkomt, doch ook op sparren, dennen en Weijmouths- 

 liijiien werd aangetrollen; in levenswijze kiniit zij meer overeen niet Hylobius a biet is, 

 dan met de andere P issod e s-soorten. Volgens ///;«;« was zij schadelijk aan Pinus sirobus 

 in Oldenburg; ook komt zij in de Rijiiprov. bij Diisscldorf voor. De larvengangen loopen 

 straalvorniig achter de schors, de met gr'if houikiiaagsci bekleede popliolten liggen gewoonlijk 



1) De Inv,. inhinils.-lie .■.«■iii|il;ir.'ii . ili,' jk /.il;:, vlnijin.-iL v.ilkoiricii mn 1, iii,;l /iilkn, ,lu' ik \M\ I. Mill,-r ml W 



van licshrndit-r^ ttcs Ltifit's uil l'raiiknjk (Atli.rj rjiilviii;;. Ik vrniiui'ti dal v a 1 1 il 1 ru > t ri s ïlutlils l-l-ii alwijknid^- 

 is van iiülalUB, de verscbil[juiit(!ii zijii tt' OTueker uiii uvl-l- suurluii aan II' iifiuL-ii. 



