LXXVI. CuRCULioNiDAE. — 6o. Mkcinus. — 6i. Gymnetron. 655 



;•, r)i.ksdiil(li.-ii , uvüiinls ilc rot v;iii liet liclinuin, zw:irt, iliiidtlijk grijs ol' wiiacliiig bchnani. Vrij 

 iloC, gcwoiiiilijk iRt iiitciiulc der clckschiKlcii, de sprictwoncrcii de t:ir.seii roodliruinaclui!;. 

 Ihil.sscliild gelijkmatig, dicht bestippeld, inci cciic lijiie, verdiepte dwarslijn aan den voor- 

 rand. Deksciiilden met diepe stippelrijeii en onregelmatig, vrij grot', cenigszins rimpelig lie- 

 stippelde tiissL-lienrnimten. I.ciigte ;? — 4 inin. Overal gemeen op Plantago lanccolata 

 en media, vooral in grasvelden; de larve leel't in de stengels. 



(y haeniorrhoidalis Herbst) i. piraster llerlist. 

 Dckseliilden donkerblauw of iets groeMaLiuig-blanw; uiterst lijn en kort, soms weinig dnideliik 

 behaard; het overige lichaam zwart, zeer lijn grauw behaard, weinig glanzig. Kop en hals- 

 scliild dicht en grol' bestippeld. Dekschilden met grove sti|)pelrijen; de tussclienniimten. 

 van voren naar achteren bezien, met eene siippclrij. Lengte 2J— 4 mm. Op onbelioiiwde 

 terreinen, op Linaria vnlgaris; April -Juli. liet S boon in bet voorjaar de stengels 

 aan om daarin eieren te leggen; daardoor ontstaan, volgens KiefTcr , zwakke, naiiweliiks 

 merkbare, spocivormige aanzwcllingen, waarin de kevers in den lierfst en winter te vinden 

 zijn; ook leven zij in dikkere stengeldeelen , r,.l. in het onderste gedeelte, echter zonder 

 eenigc verdikking te veroorzaken. De larven zonden ook holten vreten in het merg. lireda, 

 Hergcn-op-Zoom, Venlo, Koosteren, in aantal bij St. i'ieter nabij Maasiriclit. 



2. janthinus (.'>erni. 



61. Gymnetron Schonh. 



Dit ^i^eiius is zeer 7'er'waiit aan AIccinus, doch onderscheidt zich door het in den 

 regel vrij ];ortc , breedei), o/> de bovenzijde meestal ruw behaarde, iichaaiii. Snuit meer 

 of minder gebogen, zeldzamer nagenoeg recht; hetzij tamelijk eylindervormig of naar liet 

 uiteinde meer of minder versmald. Sprieten lo-ledig, gewoonlijk vrij krachtig ; Je 

 knots groot, ovaal , soms onduidelijk geleed. Halsschild breed , naar voren meer of 

 ?ninder versmald; aan de zijden afgerond , aan de basis eveneens flauw afgerond of 

 nagenoeg recht afgeknot ; van voren afgeknot. Dekschilden meer of minder gewelfd, 

 ovaal of met cenigszins parallcle zijden ; aan de basis veelal iets uitgerand , aan het 

 uiteinde elk afzonderlijk afgerond, het fygidium nagenoeg geheel onbedekt latend. Voor- 

 co.vae aaneenstootend. Prosternum zonder snuitgroef. Dijen meer of minder knotsvormig, 

 al of niet getand. Voorschenen aan den binnen-tophoek met een naar binnen gerichten 

 haak. Klautven aan de basis samcngegroeid. Bij het S is het sternum, het ic sternict 

 en de basis van het 2e diep ingedrukt; bij het ï zijn deze deelen bijna niet ingedrukt. 

 Bij het i de snuit korter , krachtiger en meestal duidelijk bestippeld : hij het J langer, 

 dunner, weinig bestippeld of, vooral naar het uiteinde, bijna glad. 



De soorten van dit genus levoi deels in vochtige weilanden en langs slooten , op 

 Fer on ie a-soorten , anderen op droge gronden op Zin ar ia- en Verbascum-, eene 

 enkele soort of Sc r op hul ar ia-soorten. De larven ontwikkelen zich hetzij uit de doos- 

 vruchten dezer planten , of uit gallen , die zij doen ontstaan aan den stengel, zeldzamer 

 aan den 'wortel. Enkele soorten leven op Plantago lanceolata. 



De ontwikkeling van G. villosulum is door Deeau.v ; de larve van bec cab u ngae 

 (niet villosulum) door Bouehé ; de larve en pop van linariae zijn door v. Frauen- 

 feld , de pop is nog door Cornelius en de gallen zijn door Kidd en Rupcrtsbcrgcr ; dcgeheele 

 ontwikkeling van t et rum is door PJeeger ; de larve en pop van noctis zi/n door 

 Cornelius en 7'. Fraiienfeld beschreven. 



Van de ± 50 Europeesche soorten komen 12 /;/ Nederland en <^ in het aangrenzend 

 gebied voor. 



I De 3e sti|ipellijn np de dekschilden van acliteren met de 8e verlionden. .Snuit niet van af de 

 basis tot aan den top geleidelijk en duidelijk-, hoogstens alleen aan den top een weinig 

 versmald, llalsselnld van achteren nagenoegrecht afgeknot of slechts llanw afgerond. Pygidinm 

 meestal grootendeels bedekt. Dijen hoogstens bij bet $ getand. Kleine soorten, van 1I-2, 

 bij intzmidering tot al mm. lengte (Sub.-gen. Gymnetron i. sp.) . 2 



De 3e stippellijn op de dekschilden van achteren met de (ie verbonden, de 7e en 3e afzmiderlijk 

 verecnigd. Snuit al of niet van af de basis tot aan den top versmald. Halsschild van acliteren 

 gewoonlijk in een brceden boog afgerond. Pygidinm geheel ol' nagenoeg geheel mibcdekt. 



1) Bij lltMl nifl in DIJ.; sit-liifd vüi»lkMiiii-iKl.-ii (;. e I o ti •; ;| t ii iii HriN, is Ili't li.:li: i iiiiM'r (;fslrr-kl, (Juirli nti-l ■ 



.M eti II us. 



