LXXVI. CuRcui.ioNiuAE. — 63. Tycihus. 661 



glanzige liiu iiangciluid, terwijl bij Je, doorgaans kleinere, var. * gciiistae liolicm. de delc- 

 scliilden ecnkleurig witgrauw zijn, liovcndicn zonden bij deze var. liet nileinde van den 

 .snnic, de sprieten en seiieiien roestrood zijn 1). Onderzijde diclit wit l)esclud)d. De donkere 

 scluilijcs zijn over 't algemeen smaller dan de witaditigen. Lengte .? — 3J mm., volgens Hcilel 

 2j — 4 mm. Verbreid in beide- en diiinstrekcn , op Sa r o tb a in n n s vulgaris. April— Juni; 

 de larve ontwikkelt zieb nit de pcidvrncbten. De var. j',i-fH;.rtói' zon op G e n ista tinctoria 

 leven 2. venustus F. 



Ilalssebild zonder eenige aanduiding van donkere banden. Doorgaans kleinere soorten, van 

 ij— 2i, bij uitzondering tot 2^ mm. lengte 5 



5 Dckscliilden zonder eenige aanduiding van een witten zijhand 6 



Deksebildcn van al' de schouders met een breeden, dicht, krijtwit beschubden zijband, welke 

 tegen de meer geelachtige grondkleur van bet scluibkleed der bovenzijde meer of minder 

 duidelijk afsteekt. Snuit op de voorbellt, de sprieten en pooten roodachtig, bij var. ;«£■(//(,■«- 

 gitih Ch. liris. de siunt geheel rood, de sprietknots bruin. ISij liet g de voordijen op de 

 onderzijde met eene liaarfranjc bezet. Lengte 1 — 2j mm. Op Medicago sativa. Niet 

 inlaiidsch. In Noord-Frankrijk en llannovcr. 



(albovittatus Cb. Bris., albovittis Genim.) Caurcolus Kicscnw.) 



C) Ilalsscliild en dekschilden met eene korst van dicht aaneenscaande, korte, breed al'geknotte, 

 geelbruine, geelachtige of grauwe schubjcs, waardoor ook de stipjicllijncn der dekschilden 

 weinig in 't oog vallen; veelal zijn de naad en soms ook de uiterste randzoom der dekschilden 

 op de achterhelft lichter of zelfs witachtig bescliubd. Onderzijde krijtwit beschiihd. Sprieten , 

 het grootste gedeelte van den snuit en de pooten roodachtig, de sprietknots meestal donkerder. 

 Snuit van af het inplantingspunt der sprieten tot aan het uiteinde niet versmald, van het 

 voorlioofd door eene dwarsrij van dikkere schubjes scherp afgescheiden. Bij het ^ de dijen 

 zonder haarfranje, bij het $ de smiit zeer lang. Lengte 2j — ii mm. Meermalen in de duinen 

 van den Haag, Schcveningen en Haarlem, op Lotus corn icu 1 a t us, Mei — juni;de larve 

 ontwikkelt zich uit de vruchtjes. (Kirbyi Watcrh., '? Ilavicollis Steph.) 3. squamulatus Gylli. 



Ilalssebild en gewoonlijk ook de dekschilden met tamelijk smalle, ecnigszins toegespitste 

 schubjes bedekt. Snuit van af het inplantingspunt der sprieten tot aan het uiteinde versmald; 

 van het voorhoofd onduidelijk afgescheiden 7 



7 Lichaam kort en breed, de dekschilden naar bet uiteinde sterk versmald. Zwart, de dekschilden 



op de achterhelft soms ecnigszins roodliruin ; onuitgeklcurde exemplaren kastanjebruin; boven- 

 zijde dicht stroogeel, geelgrauw of grauw-, de onderzijde grootendeels krijtwit bescluibd. 

 Overigens in kleur met squamulatus overeenkomende. Bij het g de voordijen op de 

 onderzijde met eene duidelijke liaarfranje. Lengte 2 — 2^ mm. In grasvelden, op Tri foli u in 

 en Lotus. Den Haag, Loosduinen, Briimmen, Utrecht, Breda, Zicrikzee en in de omstreken 

 van Maastricht; Mei — Aug. 



(canescens Marsb., Ilavicollis Bob., curtus Cli. Bris.) 4. junceus Rcicb. 



Lichaain langwerpig-cirond, de dekschilden gedeeltelijk met ecnigszins parallele zijden. Zwart; 

 uiteinde van den snuit, de sprieten en pooten roestrood; bovenzijde dicht okcrgeel, geel- 

 grauw of meer of minder zilverglanzig-witgrauw-, de onderzijde meer witachtig hcschubd; 

 veelal is de naad meer witachtig bcschuhd. Bij sommige exemplaren zijn de dekschilden aan 

 bet uiteinde of bijna geheel roodachtig. Deze soort is naverwant aan squamulatus en 

 junceus, doch onderscheidt zich van eerstgenoemde o.a. door de veel smallere schubjes, 

 vooral op het halsscbild; van junceus, behalve door den vorm, door het dichtere, uit 

 minder smalle schubjes gevormde kleed der dekschilden. Bij het S d^ voordijen zonder 

 duidelijke haarfranje. Lengte 2— 2J mm. In aantal bij Maastricht en Valkenberg, op Mei i lo- 

 tus officinalis en aiba. Juli; de larve ontwikkelt zich in de vruchtjes. Ook in België. 



(junceus Bohem., nee Reicb) 5. haematopus Gylb. 2) 



8 Achterdijen op de onderzijde duidelijk getand. Het voorhoofd op de hoogte van den achterraiid 



der oogeii door eene dwarslijn liegrensd. Bij het f de voorschenen aan den binnenrand 

 ongetand y 



.\cbterdijen ongetand 10 



y Halsscbild met drie witte langsbanden, overigens lichtbruin of geelbruin (veelal ecnigszins 

 metaalglanzig) beliaard. Dekschilden slechts iets breeder dan het halsschild aan de basis; de 



1) L. Rcdtfilhttchri- bat in npu- lics,;linjviti^ van T, ;,'f'nista<- lift iirliaaili nviral im-t f;iMii\v\\ illr , smalle sclillbjes bedekt 

 zijn, iels wal dus niel uvenieiikunil iin-l hel seliuliklced van venuslus- Ken dert;elijk ex-, destijds van l>. Vitfer uil 

 VVcenen unlvangeii, herken ik als po ly 1 i nea lus met peheel lielil sehuhkleed. De ware var. genislae B..heni, is niij niel 

 hekend, wel overpanKSVurnnnl met zeer lichle banden. Dit de besehrijviu;.^ van Hrilii blijkt dal bij de var. j/tviz-vffft' de donkere 

 banden oji bel Ilalssebild mij; aanwezig zijn, doeb op de deksebilden (geheel unlbreken. 



2) Exemplaren uil Aniheni waren verkeerd gedetermineerd en bebooren lol lonieulosus. 



