LXXVI. CURCULIONIDAE. — 64. SiBINIA. 663 



()i. Hibiliiii Cienn. 



(S i 11 y 11 c s Schünii.) 



J)it genlis is iiavcrwaiit aan Tyckiiis, doch onderscheidt zich i'ooral doordat de 

 dekschilden aan hei i/i/cinde e/k afzonderlijli afycrond zijn , waardoor het pygidium in 

 beide seksen onbedekt is Furiiculus d-ledig. Lichaam veelal kort en plomp , zeldzamer 

 lanwerpigeirond of eenigszins elliptisch. Epimeren van den mesothorax vrij <^root , 

 groot er dan bij Tychins. Klainven gespleten of elk met een tand- of klaitwvormig 

 aanhangsel. 



De soorten leven hoofdzakelijk op CaryophylleeCn; de larven ontwikkelen zich 

 in de zaaddoosjes of in gallen i). 



J^e larve en pop van S. viscariac werd door Buddebcrg beschreven. 



Van de 35 Eiiropecschc soorten komen 4 /// Nederland en i /;/ het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Bovenzijde duidelijk beschiibd 2). Het 2c lid van den fiiniculus veel korcer d:in het it, nngenoey 



gelijk aan liet 3e. Halsscliild met twee, meer of' minder duidelijke, donkere langslianden. 

 Dekscliilden met eene gemeenschappelijke, tluwcelzwarte, dünkcrbruine ot' rocströode vlek 

 achter het schildje 2 



Bovenzijde dicht met schubliaartjes bezet. Geeiie scutellairvlek 3) 3 



2 Langsbanden vai; liet lialsscliild breed en evenals de graote, van achteren breed-af'geronde 



scuicllairvlek donkerbruin oT lluwcelzwan beschubd; overigens is de bovenzijde dicht grauw of 

 cenigszins rocstklcurig-grauw bescluibd; de zwarte scutcllairvlek is door witte scluibjes omzoomd. 

 Onderzijde krijtwit beschubd. Sprieten (behalve de knots), de schenen en tarsen roestrood. 

 Bij sommige exemplaren vloeien de donkere langsbanden op liet halsschild van voren ineen, 

 zoodat aan de basis slechts een wit scbiibvlckje overblijft; ook kunnen zij zich meer zij- 

 waarts uitbreiden. Soms is de grondkleur der dekschilden op de achterhelft roodachtig. 

 Sommige exemplaren zijn afgewreven, zoodat de zwarte vlekken niet meer duidelijk in 't 

 oog vallen 4). Lengte 1^-2 mm. Op dorre plaatsen, vooral in de duinstreken, niet zeldzaam 

 op Ce ras tin in arvense; ik sleepte deze soort ook veelal van Salix repen s, waarop 

 zij zich zeker niet ontwikkelt. Ook bij Zwijndrecht en Doetinchem. . . i. phalerata Stev. 



Langsbanden van het halsschild en scutcllairvlek uit metallisch glanzige, roestroode schubjes 

 gevormd; overigens is de bovenzijde roestkleurig, docli lichter, ofwel geel- ofvaalgrauw; 

 de scutcllairvlek niet witachtige schubjes omzoomd. Onderzijde wit bescluibd. Schenen 

 roestrood. Bij het type is de scutcllairvlek, evenals bij phalerata, van achteren breed- 

 afgerond en in het midden ingesnocrd, bovendien zijn de snuit en de sprieten zware; bij de 

 var. * arenariac Steph. (in Westfalen) de sprieten en het voorste gedeelte van den snuit 

 roestkleurig, gewoonlijk ook de pooten roodbruinachtig. Bij de var. • var'inta Gylli. (in de 

 Rijuprov. bij Aken) is de scutcllairvlek smal, niet nagenoeg parallele zijden, de 2e tiisschen- 

 ruinite niet ovcrsclirijdcnd. Lengte i^— aJ mm. In droge streken, als duinen en heidegronden; 

 op Spcrgularia en Arenaria; April — Oct. De larve ontwikkelt zich vermoedelijk uit 

 de zaaddoosjes. Verbreid doch over liet algemeen zeldzaam 2. primita Herbst 5). 



3 Bovenzijde met een dicbt, roestklcurig-grauw baarkleed, waartnsschen witte haartjes (op de 



dekschilden meestal gedeeltelijk in langsrijeii) ingestrooid zijn. Tweede lid van den funiculus 

 omgekeerd-kegelvormig, ternauwernood langer dan breed. Lichaam kort en breed, eirond. 

 Lengte 2^ — 2* mm. Verbreid en gemeen op droge gronden, vooral in duinen en heide- 

 streken; o.a. veelal in aantal op Sarothamnus vulgaris en Ononis repens. 



3. potentillae Germ. 



Bovenzijde wit- of geelachtig-grauw beliaard, hetzij eenkleurig of met afwisselend lichtere en 

 donkerder langsbanden, ten gevolge van de meerdere of mindere dichte beharing. Tweede 

 lid van den funiculus verlengd 4 



I) l)i; pal van, df nifl in ons gfbii-'l voórkunieiidi^, S. feinoraiis Gprni. werd dour llicruiitimiis heschrevfii. 



-) Bij Aktn zou (.'t-vangcn zijn di- niij ijnlifkende, /uid-Europeeache. S. tiliiella Gjlli. Bij deze is de buvenzijde jieelrüud- 

 Jelui}; en wit, vlekki;;-, de uiiderzijde dii-lil wil bescliuhd ; sprieten, selieiien en lar.^en roestrood. 



'.i) [tl Wesll'aleii (1'aderburn) zon pevanpen zijn, de in 7.nid-Ouste[iik Europa vuiirkutiiende, S. vittala Cierin. (zelira Gyih,) 

 welke soort {^einakki'lijk te herkennen is aan de bruine grimdkleur van bel baarkleed, waarop eene witte nitddellijii up bet 

 halsseiiild. welke ziill over den naad der deksebildeii voorUet, betzellde ^eldt ook voor een zijband op dere beide deeien. 



4) Op een derjjelijk exemplaar werd S. soda lis Gerin. geduid, welke, jiiel uit ons gebied bekende, soort als zoodanig onjuist 

 gedelerniineerd werd. 



5) Bt'dcl e. a. bescbouwen primita, arenariae en variata als goede soorten; m. i. zijn de onderscbeidings-kennierken 

 daarvoor niet opvallend genoeg; onmogelijk is bel niet dat ook phalerata slecbls de donkere vorm van dezelfde soort is. 



