LXXVI. CuRCULioNiDAE. — 66. CioNus. — 67. Stereonycmus. 667 



68. MoNONYCHUS. 



vlcUjcs; soms op de aclucrliulfi van licii naad niet ccnc llaiiw aangeduide, donUtrc dwarsvlck. 

 Pekzwarc of roodlirnin; cenigszins vlcUUig, grauw, neerliggend behaard. Lengte 25 ~-^"""' 

 Op dorre jilaatsen en open plclcUen in hossclicn; op Vcrliascnm-soonen, |uni--.Ang. 

 De larve laiaagt aan de onderzijde der bladen, liij Nijmegen en in aantal in de omstreken van 



Maastricht (pcrpensiis Rossi , sctiger (".crm., ? ovatns) I,. 6. solani V. 



üekscliilden zonder lange, opgerichte borstelharen; de afwisselende tusscbenrninuen dnidclijk 

 verheven en van witte en zwarte liaarvlekjes voorzien. Lichter of donkerder roodbruin; 

 grof en vrij ondicht bruin behaard. Overigens herinnert deze soort aan solani en wordt 

 veelal daarmede verward. Lengte 2^— .ï mm. In vochtige bosschen , op Scro p h nlaria 

 nodosa. Verbreid en op vele plaatsen niet zeldzaam. 



(solani (jylh., nee l'.) 7. pulchellus llerbst. 



, 67. Stereonj chiis Sutfrian. 



(C i o n n s pars) 



Dit genus Ofiderscheidt zich van Cioniis doordat slechts één enkele klamu aan de 

 tarsen ontwikkeld is ; ook zijn de voorcoxae door eene zeer smalle prosternale voort- 

 zetting van elkaar gescheiden en is het prostcrnum vóór de coxae ingedrukt. Bovenzijde 

 duidelijk beschitbd. 



Van de 3 Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Eivormig, bruin of roodbruin; bcstippeld; dicht met smalle schubjes bedekt, welke van 

 aschgrauw tot geelachtig of donkerbruin varieeren; het midden van het lialsschild en eene 

 groütc, gemcenscbappelijke vlek op de voorhcift der dekscbilden in den regel zwartbruin; 

 soms is de bovenzijde bijna geheel zwartbruin en bevinden zich nog slechts aan de zijden van 

 het halsschild en langs den zijrand en den naad der dekscliilden enkele lichte scluibvlckjes; 

 of wel bijna geheel licht gekleurd. Sprieten en pooten gedeeltelijk roestkleiirig. Halsschild 

 trapeziumvormig. Dekscbilden tamelijk breed, eenigszins vierhoekig; met, bij versche exem- 

 plaren , door bet scliiibkleed bedekte stippelrijen. Dijen sterk getand. Lengte 3 — 35 ""''• 

 Overal gemeen op Fraxinns excelsior; de larven leven op de bladen en verpoppen, 

 evenals die van Cionus, binnen eene doorschijnende cocon. De larve is door de Geer, 

 Kalteiibach, Jiideich e. a., de levenswijze door Kawali en Snelleii van yolleiihovcn (met 

 de cocon) beschreven 1. fraxini de G. 



XXXIII. Tribus Ceuthorrhynchinm. 



68. Mououychiis Germar. 



Funiciiliis "J-ledig, ongeveer t'ivecmaal zoo lang als de scapiis. De, aan de zijden 

 scherp en hoog begrensde, snuitgroef reikt over het pro- en mesosterniim tot in het 

 metasternum. Oogen bij volkomen ingelegden snuit voor een deel door den voorrand 

 van het halsschild bedekt. De achterrand van het halsschild is tegen het kleine, ver- 

 zonken , liieinig in V oog vallende schildje , in eene driehoekige punt uitgetrokken. 

 Pygidium geheel onbedekt , zonder kantige grenslijn voor de dekschilden. Voorcoxae ver 

 niteenstaande. Schenen aan den buitenrand , nabij het uiteinde, met eene tandvor/nige 

 verhevenheid en van daar tot aan den top met eene regelmatige rij stekelborstels. Tarsen 

 slechts met een enkelen klauiv. Lichaam kort en breed, gczvelfd. Bij het $ de schenen 

 der middel- en achterpooten met eene kleine, klauwvormige eindspoor aan den binnen- 

 tophoek; pygidium in de lengte bultig verheven ; laatste ster niet aan i^ieerszijden in een, 

 eenigszi?is tandvormige lob eindigend. 



De larve van M. pu tic t u m- album is door Westwood beschreven. 



Van de 4 Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Zwart; onderzijde, de zijden van liet halsschild en de pooien meer of minder dicht grauw, 

 geelgrauw of okergeel beschubd. Dekschilden zwart, met eene wit- of geelachtige scutellair- 

 vlek. Bij den vorm * saWiae Gcrm. i) zijn halsschild en deksciiilden overal dicbt met grauwe 



l) M. salviae en pu ruau lU-a Ibu 11) biMiooron, volm-iis ilu /ï»i/aa.j« e. a., tut eeiu- en (Lvelftie SDurl , daar iij te laiiieii uit 

 dezelfde vruclileu van Iris pseudacorus ontwikkelden. Ik ving den liierbgven hesijireven uvergan^vunn niel salviae 

 op eene gekweekte Iris-soort in den botanistheu tuin Ie Napels. 



