670 LXXVI. CuRCULioNiDAE. — 71. Allodactylus. — 72. Stenocarus. — 



73. CiDNORRHINUS. 



borstelliaren; de raspacluige vcrhcvc-nhedcii op de tussclienriiimten ongelijk, van achteren 

 kraclniii en wijd niteenstaande. Halsscliild zeer lijn liescippeld. Schildje niet zichtbaar. Dek- 

 schildcn veel breeder dan het lialsschild , inct rechthoekige, nitpuilende schouders; naar het 

 uiteinde geleidelijk versmald. Een ex. uit St. Pieter (Maastricht) heeft grootendcels rood- 

 bruinachtigc pootcn. Lengte 2—3 mm. Op verschillende Gera n i tim-soorten, als: ('..molle, 

 pusillnni, dissectum en rotundifolium i). De larve leeft vermoedelijk aan de 

 basis van den wortel. Zeer zeldzaam; Zierikzee, Middelburg, Valkenberg en St. Pieter bij 

 Maastricht; April — Juli ' i. exiguus Óliv. 



Voorrand van het lialsschild slechts weinig opgericht, van voren gezien als eene zeer smalle 

 strook boven den kop. Dckschilden, vau terzijde gezien, met moeilijk zichthare, kleine, 

 bijna neerliggende borstelliaren; de raspachtigc verhevenheden nagenoei; gelijk, fijner en 

 talrijker dan bij cxiguus. Hestippeling van het lialsschild minder lijn. Overigens als exi- 

 gnus. Lengte 2^ — 3 mm. Vooral in heuvelachtige streken en op kalkbodcm, in bosschen ; 

 op verschillende Geranium-soorten, als: (;. Robertianum en pratcnse. Uitsluitend in 

 bet „Mastbosch" bij Breda, Mei, gevonden (geranii Payk.) 2. afBnis Payk. 



72. Stenocarus Tlioms. 



Dit genus, hetwelk hef naast verwant is aan Craponius en Allodactylus , 

 onderscheidt zich vooral door de in 't oog vallende, gemeenschappelijke , Jluweelachtig 

 zwartbruine viltvlek op het eerste derde gedeelte van den naad der dekschildcn ; overigens 

 zijn de dekschildcn nabij het uiteinde eenigszins bultig en raspachtig gekorreld, doch 

 zonder raspachtigc verhevenheden op alle tusschenruimten als bij Allodactylus; 

 bovendien is de zijrand achter den schouder en achter het epimerum van den mesothorax 

 uitgerand , ten einde eene zijlob van het voorste gedeelte van het episternum van den 

 metathora.x , tot op de hoogte van de xoe stippellijn, op te nemen. Snuitgroef tot op het diep 

 uitgeholde mesosternum duidelijk, de zijden van de uitholling van het mesosternutn steil 

 afvallend ; metasternum tusschen de middelcoxae nagenoeg recht a/geknot. 



Be larve van S. cardui joerd , met een bericht over de levensgeschiedenis , door 

 Riipertsberger beschreven . 



Van de 3 Europeesche soorten komen 2 in Nederland voor. 



Koj) tusschen de oogen met een klein laiigsgroelje. lialsschild met een krachtig, scherpkantig 

 zijbultje, dat zich, van boven gezien, naar achteren in een rechten zijkant, naar voren in 

 een korten, naar binnen gebogen kant voortzet; met eene diepe, in het midden minder 

 diepe niiddengroef; de voorrand sterk opgericht. Dekschildcn met zeer lijne stip|)ellijnen en 

 sterk uitpuilende schouderbuilen; vrij dicht bruingraiiw beschubd, op den naad achter het 

 schildje met een klein, geelachtig vlekje, daarop eene groote nuweclachtig zwartbruine vilt- 

 vlek en meestal ook een tweede geelachtig-wit scluibvlekje nabij het inteinde. Pekzwart, 

 van boven weinig gewelfd; kop, de zijden van het lialsschild en de onderzijde dicht grauw- 

 wii of geelgraiiw beschubd. Dijen sterk getand. Lengte 3J — 4 mm. Op mergelbodem, vooral 

 in mergelkuilen. Niet zeldzaam in Zuid-Limburg. Ook eenmaal bij Rys in "het Gaasterland. 



Cguttula F.) 1. cardui Ilerbst. 



Kop zonder groefje tusschen de oogen. Halsscliild mee een klein, van hoven gezien, geïsoleerd 

 staand bultje; de zijden van achteren naar voren geleidelijk afgerond. Bovenzijde bruinachtig 

 of eenigszins grauw beschubd, in welk laatste geval de afwisselende tusschenruimten der 

 dekschilden gewoonlijk iets meer bruinachtig beschubd zijn; de 11 jweelachtige zwartbruine 

 vlek is kleiner. Overigens op cardui gelijkend. Lengte 3—3! mm. 0|) zand- en niergel- 

 gronden, veelal tegen schaduwrijke muren zittend; voor- en najaar. Rupcrtshcrger vond 

 de larve in den wortel van Papaver somniferum. Meermalen in de duinen bij den Haag; 

 ook bij Leiden, Vianen en in de omstreken van Maastricht. Een onuitgekleurd exemplaar 

 beeft gele pooten. 



(pruni Bohcm., nnibrinus Gylh., canaliculatus Gylh.) 2. Tuliginosus Marsh. 



73. CidiioiTliiiius Thoms. 



Dit genus onderscheidt zich vooral door de diepe, eenigszins hoekige uitranding 

 tusschen de middelcoxae. Overigens het naast verwatit aan Stenocarus, doch zonder 

 de fuweelachtig , zwartbruine viltvlek op het voorste gedeelte van den naad. 



De eenige Europeesche soort komt ook in Nederland voor. 



1) (leraniuiii rutu u tii Tu li 11 in I-. komt in Nfili^ilatid alleen lnj Miiasniehl 



