676 LXXVI. CURCULIONIDAE. — 76. Ceuthorrhynchus. 



5 Scapiis der sprieten ann liet uiteiiiJe, tegen liet ic lid van den fiiniciiliis, vrij plotseling tot 



ecnc knots verdikt rt 



Scapus der sprieten van af de basis tut aan het niteinde geleidelijk verdikt. Snuit tot aan de 

 inplanting der sprieten hcstippeld. Dekscliilden staalblauw; stippellijnen tamelijk smal; de 

 tnssclienriiinuen fijn dvvarsrimpclig, met cenc duidelijke, regelmatige sri|)pclrij. Zwart, onderzijde 

 niet dicht witgraiiw beschubd. Halsschild grof bcstippeld, van vuren sterk ingcsnoerd, niet 

 opgcrichten voorrand; met eene brccde, vrij diepe niiddengrocf eii aan weerszijden een klein 

 bultje. Bij het kleinere $ met een breeden, vlakken indruk aan de basis van het acincriijr 

 en een langsgroefje tussL'hen de twee kleine, bultige verhevenheden op bet laatste stemlet; 

 de binnen-tnphoek der middel- en achtcrschenen met eene haakvorraige eindspoor. Lengte 

 2!; — 1\ mm. Vooral langs bosehranden, op verschillende Crucifercn, als: Sisymbrium 

 A II ia r ia en Sopbia, Capsella, Erysimum enz. Verbreid en op sommige plaatsen niet 

 zeldzaam, soins tegen muren zittend (cyaneipcunis Gcrm.) i. sulcicollis Payk. 



6 Voordijen met een zeer klein, doch duidelijk tandje. Ovaal, sterk gewell'd. Zwart, op de 



bovenzijde weinig glanzig; dekschilden donkerblauw- of groenachtig. Snuit tot aan het 

 midden lijn bestippeld, liet overige gedeelte glad, glanzig. Kop met naar achteren gerichte, 

 bijna neerliggende haartjes. Halsschild niet veel smaller dan de dekschilden, van voren 

 minder ingesnoerd en opgericht dan bij chalybaeus; dicht en grof bestippeld, vooral 

 nabij en achter bet zijbultje, waar de stippels dwarsrimpelig ineenvloeicn ; van terzijde gezien 

 met half opwaarts en naar voren gerichte haartjes; de middellijn ontbreekt of is slechts 

 weinig aangeduid. Dekschilden met grove, diepe stippellijnen en, vooral naar den zijrand, 

 gewelfde tusschenruimten , waarop eene rij half opgerichte, bruinachtige haartjes. Onderzijde 

 gelijkmatig, spaarzaam, witgrauw beschubd. Dijen dun, ternauwernood naar het uiteinde 

 verdikt; die der achterpooten in beide seksen gewoonlijk niet een klein spits tandje. Rij het 

 (J op de onderzijde met een langwerpigen , vlakken indruk, welke van de achtercoxae tot 

 het midden van bet 2e sterniet spits uitloopt; bovendien een vlak groetje op het anaal-sterniet. 

 Lengte 2! — 2^ mm., volgens Sduiltzc i^ — 1\ mm. Deze soort, welke door Schultze in 

 groot aantal bij Maiiiz op Cruciferen, vooral op Diplotaxis tenuifolia, gevangen 

 werd, is meer verwant aan chalybaeus dan aan R u ebsaa menii. Bij Baani en Gilze- 

 Rijcn ; Mei, Juli. Ik bezit bovendien een exemplaar uit Boitsfort (België) en een uit Rijsscl 

 (Noord-Frankrijk); ook ontving ik van Rcitter een exemplaar uit den Cancasus. 



1. moguntiacus Schultze. i) 



Voordijeii volkomen ongetand 7 



7 Sclinbkleed der onderzijde overal even dicht, niet opvallend dichter op de plenrae van mcso- 



en metathorax; hoogstens hopen de schubjes zich een weinig op aan het uiteinde van de 



epimeren en langs den buitenrand van den nietatborax 8 



Meso- en metathorax zoozeer met baar- of lancetvormige , witte of geelwitte schubjes, vooral 

 aan de randen, dicht bezet, dat deze deelen scherp tegen den prothorax en het achterlijf, 

 welke slechts spaarzaam grauw beschubd zijn, afsteken; het witte niteinde der epimeren 

 valt, van boven gezien, duidelijk in 't oog. Kop en halsschild neerliggend, fijn behaard. 

 Zwart; halsschild grof, doch niet zeer dicht bestippeld; glanzig, met zeer geringen nietal- 

 lischen weerschijn. Dekschilden helderblauw, zelden meer groenachtig-blauw; met diep 

 liestippelde, gegroefde langsstrepen ; de tusschenruimten niet brccder dan de sti|ipellijneii , 

 duidelijk verheven en met grovere sculptuur, liet $ op het laatste sterniet met een ondiep, 

 doch duidelijk omgrensd groefje, welks bodem (bij verscbe exeni|ilareii) dicht, wit beschubd 

 is; voorschenen aan den binnen-tophoek met een scherpen, driehoekigcn tand. Deze soort 

 herinnert overigens aan er y si mi en is gemiddeld even groot. Lengte 2 — 1\ mm. Op ver- 

 schillende Crucifercn; zij ontwikkelt zich o.a. uit stengelgallen van Thiaspi arvense. 

 Zeldzaam; eenmaal bij den Haag, Juli; eenige exemplaren uit aanspoelsel van de Mark bij 

 Breda, Dec. In België bij Ridderborn, in Noord-Frankrijk bij Rijssel; in de Rijnprov. bij 

 Aken; ook op Borkum (pectoralis VVeise) 4. chalybaeus Genn. 2) 



I) L'it df hesi-lirijving door .1. Sdmlttc neppvieii, lilijkl duidelijk d:U epii ln-laiigrijk kciiiiirrli dezer soort is liel voorlianden zijn 

 van een klein landje aan de voordijeii. Op dien ;>rond zou, volgens genoemden auleur, de hesclirijving van C. e li a I y li a e u s 

 tierui. door [Ifilt'l in zijne uKaune des ColeuiiU'i'es du Bassin de la Seine» pe^eveu , eerder passen op moguntiacus. 

 Van Iwee exemplaren uil Uyssel in Noord-Frankrijk, destijds van den lieer Dt'shnn licrs i/cv Lot/es onder den naam van 

 e 11 a 1 y b a e u s (ierm. onivangen, lieanlvvoordl liet eene volkomen aan deze soort ( =^ p ec l o r a 1 i s Weise}, hel andere aan 

 moguntiacus. 



3) llij de telkens op nieuw aan kritiek onderworpen beschouwingen dezer groep van blauwe C e u l li o r r li y n e li u s-soorlen 

 door Wi'ixt' en Sihnltzt', is de verwarring er niel geringer door geworden. M- i. geeft hel overzicht door //. J- Kolfw {Enl. 

 Nacbr. , 1000) gegeven, bet luidde! aan de hand om deze soorten nauwkeurig uil elkaar Ie houden. De svnonvnlie is als 

 volgt: C. ehalvhaeus Oerin., Weise (U K. 'l. 188:! p. IBl) , .V,7,»;t;c (l.e. 1805 p. HO) = p e c l ó r a l'i s Weise, 

 Schulize (l.c. 1805 p. ilTl, Weise (l.c. 1805 p. VM). Volgons Schultic is aan chalvbacus naverwanl de o a. bij Berlijn 

 voorkomende, niij onbekende, V.. c o c r 11 1 e s e e n s Gylh. Zij heelt eveneens liehtblauwe dekschilden, doch met scherper 

 aangeduide scnlpluur; de tnsscheuruimlen zijn kielvormig en nergens breeder dan de gegroeide langsslrepen ; de rijen 

 bor.stelbaartjes zijn licht wilgrauw; de oiiderzi|de is, evenals bij moguntiacus, volkomen gelijknialig en dun grauw 

 besebubd en eindelijk verluuneu de voorschenen aan het uileinde bij iiel mannetje een klein, ternauwernood zieblbaiir tandje. 



