LXXVI. CuRCULioNiDAE. — 76. Ckuthorruvnchus. 679 



15 Dckschiictcn met ccne wiuc scluilucekcniiij;, licstaaiulc uit ccii netwerk vnii langssircpcii langs 



de stip|)cllijiicii en eciiigc seluiinc strepen over ilc tusselicnniiniten ; ofwel niet versiirekle, 

 kleine, witte scliulivlekjes tussclien tie (hvarsUiirrels, welke liier en daar den seliijii geven 

 van oniliiiilelijke langsstrecpjcs, btjvendien aan het uiteinde en aan de basis niet een (lauw 

 gebogen, sinallen dwarsband en bovendien de naad aan de basis witaclitig beschnbd (rad n I a 

 en ge o grap 11 ie' ns) irt 



Dekscliilden zonder eene dergelijke witte tcckening, doch hoogstens niet scluibvlekken of 

 -banden, die het oppervlak meer ol' minder bedekken, b.v. eene scntcllairvlek , een smalle 

 dwarsband of eene topvlek 17 



16 Oe tusselicnniiniten op de biiitenlielft der deksehildcn over de geheele lengte, de overigen 



alleen aan het uiteinde niet groote, glanzige, raspachtige dwarskorrels bezet; de binnenste 

 ttisscliennnniten hier en daar fijner gekorreld; de dekscliilden overigens niet verspreide, 

 kleine, witte scluibvlekjes tnssciien de dwarskorrels, welke hier en daar den schijn geven 

 van onduidelijke langsstreepjcs en aan het uiteinde en aan de basis van een llaiiw gebogen, 

 smallen dwarsband; bovendien is de naad aan de basis witachtig beschubd; overigens met 

 roestklenrig-bruingraiiwe haarscliiibjes bedekt. Pekzwart; sprieten, schenen en tarscn roodbruin. 

 Halsschild tnct 3 wit bescluibde laiigslijnen en vele kleine raspkorrcis aan de zijden; de 

 voorrand aan de zijden sterk getand. Diiderzijde , vooral aan de randen der afzonderlijke 

 onderdeclcn , dicht- en ook de iiooteii gedeeltelijk witaclitig bcschulul. Overigens heeft deze 

 soort den habitus van ge ogr aph i c u s. Lengte l^\ -4! mm. Niet inlandsch. Zij zou in 

 Wcstfalen en in de omstreken van Hamburg gevangen zijn (rad u la Gylli.) 



De 7e tot ye tusschenrnimtcii der dekscliilden, over de geheele lengte, met veel kleinere rasp- 

 korrcis bezet; ook de overige tusschciiruimten aan bet uiteinde eveneens meer of minder 

 van dergelijke raspkorreltjes voorzien; de dekscliilden overigens met een lijn wit netwerk, 

 gevormd door scluibjcs in langsstrepen langs de stippellijnen en eeiiige scluiinc strepen over 

 de tusschenruimteii; zelden is deze witte tcekeiiing grootendeels afgewrevcn. Halsschild met 

 3 smalle, wit beschubde langslijnen en ook langs den achterrand wit bescluibd; de acliter- 

 lioekcn afgerond. Overigens de bovenzijde met donkerbruine haarschubjes bedekt; de onderzijde, 

 vooral aan de randen der verschillende deelen , dicht witachtig beschubd. Mesosterniini uitge- 

 hold. Dijen niet een grooten tand. Middelschcnen op het eerste derde gedeelte met eene bocht, 

 liij het (? alle schenen met een klein eindhaakje; het laatste stcrniet met twee stompe langs- 

 verhevenheden , waar tusschen een oppervlakkige indruk. Lengte 4—5 mm. Op dorre 

 plaatsen, vooral op kalkbodeni; op Echium vulgare; de larve leeft in de wortels en 

 verpopt binnen eene cocon in den grond. Eenmaal bij Hrninmen; gemeen in Juni en jiili 

 op den St. Pietersbcrg bij ^L^astricllt, ook bij Roosteren (Limburg). 



(glypliicus Schall., ecliii F.) 9. geographicus Goeze. 



17 De 7e tusschcnruimte, behalve soms aan het uiteinde, zonder in 't oog vallende raspachtige 



verhevenheden. (Zie ook C. Javeti Bris., op blz. 685 noot 2) 18 



De 7e tusschcnruimte over de geheele lengte niet raspachtige verhevenheden; de schouders 

 zeer raspaclitig. Snuit niet vele langsstrepen. Halsscliild grof en diclu bcstip|)eld. Bij het ^ 

 het pygidium aan het uiteinde met een zeer diepen indruk, waardoor deze als 't ware gedeeld 

 is; ook bij het S met een langsindruk, welke echter veel meer oppervlakkig is. Lengte 

 4j mm. Op vochtige, onbebouwde plaatsen. Niet inlandsch. In Noord-Frankrijk en Middel- 

 Duitscbland (Frankfort, Tiibingen) (vocifer Rottenb.) (riisticus Gylli.") 



18 De 9e tussclienruimtc aan de aangrenzenden gelijk ly 



De ye tusschenruinite over de geheele lengte, tot aan den schouder, met zwarte, korrelige ver- 

 hevenheden; daardoor heeft zij, van boven gezien, het voorkomen van een verheven zijkant, 

 welke eenigszins onder de sclioiiderbiiil doorloopt; ook liet uiteinde der dekschilden met 

 raspkorreltjes. Pekzwart (onuitgcklenrde exemplaren geelbruin), de sprieten en tarscn 

 roodgeel. Onderzijde, de zijden van het halsschild en der dekschilden, alsmede eene dwars- 

 vlek aan het uiteinde dezer laatsten dicht witgrauw beschubd. Bovenzijde door bruine en 

 gratiwe, smalle sclinbjes eenigszins llauw marmcrachtig; vrij dof. Halsschild in bet midden 

 der zijden scherpbockig verheven; met eene duidelijke, verdiepte niiddellijn. Bij een paar, 

 slechts 2| mm. lange, niet geheel uitgekleurde exemplaren is de grondkleur eenigszins geel- 

 bruinachtig; bet halsschild en de kop, met den snuit, donkerder, en de raspachtige korreltjes 

 aan bet uiteinde der dekschilden zwartnchtig. Bij het <? het laatste sterniet met een drie- 

 hoekigen indruk. Lengte 3 — 4 mm. Zeer gemeen op Urtica dioica, vooral in het voorjaar. 



34. poUtnarius Forst. 



ly Dekschilden met fijne, vrij korte, breede of eenigszins roiulachlige scluibjcs bezet; bij versclie 

 exemplaren ziet men boven de schubjes uitsteken ceiiige rijen uiterst korte, iets opgelichte 



