LXXVI. CuRCuuoNinAK. — S6. Balaninus. 703 



Snuit gcliccl roodbruin ol' rocstrood. Sjiricccn gclicc! liclucr ol' ilonkcrciL^r roodbruin of rocst- 

 rood, de knots ccnigszins zijdcgbinzig licbnard. I,ich:i;ini lietzij zw.irt, op boven- en onderzijde 

 dicbt met grauwe, geelgrauwc, geelacluige of rocstklcurige schubharen bedekt, welke aan" de 

 dekscliilden, door lichtere en donkerder tinten, een meer ol' minder, doeli llauw gcinarnierd 

 voorkomen geven; ofwel is het lichaam geheel roodbruin ol' rocstrood en op de bovenzijde 

 meer spaarzaam , vlekkig beschnbd , C\ 



(1 Voordijen, evenals de overigen, duidelijk getand. De sculptuur van het eerste stcnn'et, tussclieu 

 de acbtercoxac, ten gevolge van het weinig dichte scluihkleed , duidelijk zichtbaar. Rij het 

 $ bet 5c stemlet met twee borstelhareu aan den achtcrrand " . . 7 



Voordijen ongctaud. Lichaam roodbruin ol' rocstrood 8 



7 Naad der dckscbilden, op de achterhclt'i fvan terzijde gezien) , met een kam van bairopgerichtc 



ruwe, borstelige schubharen. De laatste Icedjes van den t'uniculus iiecrvormig, slechts U maal 

 zoo lang als breed, over de gehccle lengte van zwarte borstelliaren voorzien, lu kleur herumcrt 

 deze soort aan elephas, pellitus en venosns, meestal is zij vaal geelgrauw behaard 

 en op de dckscbilden met de aanduiding van flauwe vlekken ol'dwarsbanden ; ook zijn 0|)valleud 

 de over de schijf eeuigszins vlak gedrukte dckscbilden. Lengte 6—y mm. De „llazelnoot- 

 snnitkever". In boschrijke streken, op hazelaars, liet J boort, in het begin of in het midden 

 van Juli, met den langen snuit een gat in de nog onrijpe hazelnoot (tot iu de kern), wanneer 

 deze nog ternauwernood uit het onnvindscl uitsteekt; zij keen zich dan om en legt op den 

 rand van dit gat ecu ei, dat daarna met den snuit dieper ingeschoven wordt. De larven 

 leven van den kerninhoud, knagen zich later door middel van ecne ronde opening naar 

 buiten en laten zich, wa\uicer de rijpe noot niet reeds uit bet oniwindsel (napje) gevallen 

 is, op den grond vallen, kruipen daarin en verblijven in ecne holte tot in |uni van het 

 volgend jaar, verpopjien alsdan, waarna de kevers iu Augustus uitkruipen. De "overwinterde 

 kevers verscliijnen in Mei van bet volgend jaar op hazelaars eu copuleeren, zoodat de wijfjes, 

 die de onrijpe noten aanboren, uit het voorjaar van bet vorige jaar afkomstig zijn. Verbreid 

 in de grensprovinciën, doch doorgaans zeldzamer dan venosns; gemeen iu de omstreken 

 van Maastricht ' (gniosus r.) -,. nucum L. 



Naad der dekschildcu zonder haarkam. De laatste leedjcs van den funicidus meer langwerpig, 

 oingekeerd-kegelvormig, bet laatste lid nog tweemaal zoo lang als breed; slechts aan den 

 top van enkele borstelhareu voorzien. Overigens met nucuin overeenkomende, doch wat 

 meer veranderlijk in kleur van bet baarkleed, van vaal geelgrauw tot roestkleurig. Lengte 

 42 — 6i mm. Door het gehcele land, op eiken, op vele plaatsen niet zeldzaam; de larve 

 ontwikkelt zich uit eikels. 



(glandiura Marsh.; niicuni (ierm., nee L.; icsscllatus Desbr.) 4. turbatus Gylh. 



8 Acbtcrdijen met een kleinen, maar duidelijken, doornachtigen tand; middeldijen met een klein 



onduidelijk tandje. Licb: bruinrood, onnitgekleurde exemplaren geelroodacluig; onderzijde 

 meestal donker gekleurd. Onderzijde en halsschild tamelijk gelijkmatig-, de dekschilden meer 

 vlekkig met geelachtige haarschnbjes bedekt; het vlekkige schubkleed der dekschilden vormt 

 twee meer of minder regelmatige dwarsbanden. Schildje witachtig beschnbd. Snuit lang; bij 

 het 9 even lang als, of langer dan het lichaam. Sprietknois minstens tweemaal zoo lang als 

 breed, lang toegespitst. Lengte 23 — 3* mm. Verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam ; 

 op berken en soms op elzen 1); veelal zitten zij op berkenkatjes. 



(Herbstii Gemm., cerasorum Herbst) (<. betulae Stepli. 



Achterdijeu eveneens ongetand, daardoor vooral van betulae te onderscheiden. Roodbruin, 

 snuit eu pooten iets lichter. Onderzijde en gewoonlijk ook het halsschild en het schildje 

 zwartachtig; dicht niet grauwe of geelgrauwe haarschnbjes bedekt. Op de dekschilden de 

 basis, de naad en een meer of minder duidelijke dwarsband, iets achter het midilen, dichter 

 met haarschnbjes bedekt. Weinig uitgekleurde exemplaren zijn veelal weinig of niet beschubd 

 (ah. c. ri:l<ricollis Westh.). Snuit in beide seksen naar verhouding korter, veel korter dan 

 bet lichaam. Lengte 2,^ — ;,J mm. Langs randen van en op open plekken in bosscben; op berken. 

 Mei— Oct. V^crbreid in de diluviale streken eu Zuid-Liniburg, doch zeldzamer dan b e t u 1 ae. 



(betulae Desbr., nee Stepb.) 7. rubidus Gylh. 



y Bovenzijde met eene witte of iets geelwitte scluibteekening op een fijn zwart bebaarden, zwarten 

 grond, bestaande uit eene langsstrecp aan weerszijden van het halsschild, eene brccde langs- 

 streep over den naad, welke op het midden der dekschilden in een korten dwarsband eindigt, 

 het schildje en gewoonlijk cenige langsstreepjes aan de basis der dekschilden; ook is de 

 onderzijde, vooral langs de zijden, wit bcschubil; bij sommige exemplaren zijn de witte 



1) Dnl di'ze suort riili-.ii u|i I' r ii ii u a■^uortl■ll /i.ii vuoiKoiiiru i-ii ziuli liil k<-i\-.eii5lri'iifri i-ii vrinlii.-n \;iii Prunus s p i u u s ,t 

 7UU uutwikki-l.Mi is z.-,T !.■ ii.-l«i|ti-lcii ; T.TiiiuiHl.-iijk jirritst (lil u|i fi'Uf \ ervv;u liu^' luct A M l 11 ii u ■! IU u s re I- l i r u s t I- i s. 



