704 LXXVI. CuRCULioNiDAE. — 86. Balanin'us. — Sphenophorus. 



vlekjes op de bovenzijde minder sclier|) aangeduid. Onuicgekleiirde exemplaren zijn rood- 

 bruin. Sprieten geheel, of' minstens de wortel roestrood. Dijen met een meer of minder 

 duidelijk tandje. Lengte 2 — 2' mm. Gemeen op verscliillende Sa 1 ix-soorten; de larve ont- 

 wikkelt zich vermoedelijk nit eene gal. Een onuitgeklciird cxemphiar uit Haarlem is slechts 

 iJ mm. lang 8. crux 1". 



r>ovenzijde zonder witte scluibtcekening; de beharing is gelijkmatig en ccnkleurig witgrijs. 

 Licliaam zwart 10 



10 Mctasternum, alsook de cpisternen van den metatliorax v;it bcscluibd. Tiisschenrtrimten der 

 stippellijnen op de dekschilden tamelijk breed (tweemaal zoo breed als de stippellijnen), 

 met, gedeeltelijk in rijen geiangschikie, witgrijze haartjes bezet. Funiciilus zwart. Dijen 

 met een grooten tand. Bij het ^ het 5e sterniet met een indruk en het pygidiinii met ccn 

 langsgroefje. Lengte li — 2' mm. Langs oevers, gemeen op verschillende Sa lïx-soortcn. Het 

 9 boort met den snuit in de bladgallen van zekere bladwesp (Nematns) en legt daarin 

 I of 2 eitjes; de larve verdringt de jungc Ncm a tn s-larve en veroorzaakt haren dood, 

 waarna zij verder van het inwendige van de gal leeft. (? brassicae F.) 9. salicivorus Payk. 



Metasternum niet bcscluibd, maar behaard, de epistcriicn van den metatliorax daarentegen dicht 

 wit bcscluibd. Tusscbcnruimten der stippellijnen op de dekschilden tamelijk smal, slechts 

 weinig brccder dan de langsstrepen; met 1 ol' 2 rijen witgrijze haartjes. Funiculus roestrood. 

 Snuit bij het kleine g voor de helft rood, bij het S geheel zwart. Deze socrt komt overigens 

 met salicivorus overeen, doch is doorgaans kleiner, iets smaller en op de bovenzijde 

 iijner en minder dicht behaard. Lengte i^ — 2 mm. In bosschcn, niet zeldzaam op eiken; 

 vermoedelijk leven de larven in Cy ni piden-gallcn. 



C? intermediiis Marsh.) 10. pyrrhoceras Marsh. 



XXXVIII. Tribus Calandrini. 



Syhenoplionis Schonh. 



Sprieten vrij lang, met b-lcdigen ftiniculus ; de Iznots breed , ongeleed , met gladde 

 basis , het viltige uiteinde eenigszins beitelvormig 7iitloopend. Snuit dun , eylinder- 

 7'ormig, die II t vóór de oogen , op het inplantingspunt der sprieten^ iets verdikt. Oogen 

 geheel aan de zijden van den hop gelegen. Halsschild langer dan breed , naar voren 

 versmald ; nabij den voorrand ingesnoerd. Deksehilden aan het uiteinde elk afzonderlijk 

 afgerond, het pygidium onbedekt latend; de basis boehtig uit gerand. Epiinercn van den 

 mesothorax naar buiten breed af geknot. Vooreoxae door eene smalle , prosternale voort- 

 zetting van elkaar gescheiden. Achtereoxae in de breedte ovaal. Voorschenen aan den 

 binnen-tophoek vrij lang tandvormig uitgetrokken ; aan den buiten-tophoek met een 

 zivakken tand. Klamven lang, gewoon. Hij het S zijn getcoonlijk het metasternum en 

 de basis van het achterlijf diep ingedrukt; het anale sterniet is aan het uiteinde duidelijk 

 2,-lobbig en het pygidium vertoont veelal langs den achterrand eene rij stijve haartjes. 



De soorten van dit genus leven langs oevers van rivieren en vijvers ; zij ontwikkelen 

 zich hoogst waarschijnlijk aan den voet van biezen en riet. 



Van de 5 Europeesche soorten komen 2 in het aangrenzend gebied voor. 



Tweede lid van den funiculus langer dan breed. Eene grootere soort; pekzwart, de dekschilden 

 veelal roodbruin. Halsschild matig diclit bestiiipeld, met ccne onhestippelde middellijn. Dek- 

 schilden met fijne, wijd uiteen bestippclde langsstrepen; de tnssclienruimtcn onderling 

 nagenoeg even breed, weinig dicht-, de afwisselenden weinig in 't oog vallend dichter be- 

 stippeld. Alle stippels met duidelijke, kleine schubhaartjes i). Pleurae van den metathorax 

 niet dicht bestippeld; de stippels vlak, maar naar eene zijde dieper dan naar de andere. 

 Achterdijen in het midden van den buitenkant zonder indruk. Lengte 13 — 16 mm. Langs 

 oevers, onder stukken hout en aangespoeld riet; ook tegen muren. Niet inlandsch. In België 

 bij Virton, in de Rijnprov. bij Aken Qialudicola Waltl) (abbreviatus F.) 



Tweede lid van den funiculus zoo breed als lang. Eene kleinere, zwarte, meer of minder dolle 

 (vooral de dekschilden) soort. Dekschilden met meestal afwisselend smallere tusschenruimten, 

 welke zeer dicht, de onevcne daarentegen verspreid en nagenoeg in rijen bestippeld zijn; 

 daardoor schijnen de evene tusschenruimten dotlcr dan de onevenen. De schubhaartjes der 

 stippels zeer klein, doch duidelijk, l'leurac van den metathorax dicht en grof bestippeld, de stippels 



lil Zuid-Kiirup:i kuiiil tli' a:iil a b li re v i :i t 11 s iiaverwanle S- ]> i i i' u s I'allas vuur, In] wrlkr d>' iiuM'iiiijilr wrlliestipjifld, 

 dui II yelicid luial is; zuiidpr duidelijke kleine seluibliiiartjes in de slippels. 



