I,XX\'I. CUKCUIJONIDAK. — y^. OXYSIOMA. 7II 



03. Oxystoina Diiméril. 



(A p i o n Ilcrlist , p:irs.) 



Dt( f^eniis , door Dcsbrochers des Loges, 111, i. terecht, weder Tan Apion afyc- 

 seliciden, onderscheidt zich door de navolgende kenmerken. Snuit naar voren geleidelijk 

 of plotseling versmald, els- of 7oigvormig; van achteren, op de onderzijde, hoekig of bultig 

 uitstekende , als V 7uare meer of minder zakvormig verbreed { Fig. 119 Pen Pa). Kop op 

 de onderzijde uil};chold of met cene inkeping. Sprietgroeven diep , onmerkbaar in de 

 uitholling of inkeping van den kop overgaande. Oogcn sterk uitpuilend , gewoonlijk met 

 een krans -van witte haartjes omgeven. Poolen slank, de dijen sterk verlengd, met een 

 langen basaleti steel, op den bovenrand iveini.i,-- of niet opgeblazen ; het \e tarslid, vooral 

 der voor poolen , zeer lan.t; driehoekig ; klauiven .i^espleten of met een kracht igen basaal- 

 land. De eerste tioce sterniten door een duidelijken naad gescheiden. 



De soorten leven op verschillende P ap il ionac e eê n , als: Vicia, Lathyrus, 

 O r obus en Po lus; de levenswijze als bij Apion. 



De metamorphose van O pomonae is door Curtis ; de larve van craccac door 

 de Geer; de larve, benevens de levensgeschiedenis van eer do door Jacquet beschreven. 



Van de 10 Europecschc soorten komen 6 /// Nederland voor. 



1 llovcnzijde hlauwacluig. Ntind streep op de dekscliililen v;in voren, op de hoogte van den top 



vnn het schihlje, algcliort. Bovenzijde lijn, neerliggend, de onderzijde (]raet de pooten) 

 duidelijker en langer, witgranw behaard; bij sommige wijfjes zijn de dekscliildcn zeer ondui- 

 delijk behaard, vermoedelijk eenigszins al'gewreven. Snuit bij her g kort, dik, dol', overal 

 grol' bestippeld; bij het J langer, meer uitgetrokken, tamelijk glanzig, vooral bet smalle 

 onbestippeldc niicinde. Ilalssehild kegelvormig, dicht en vrij sterk bestippeld; met eene 

 lijnc, verdiepte middellijn op de achterheH't. Dekschilden eivormig, sterk gewelfd, dol', 

 soms iets meer glanzig, met duidelijke, gegroefde stippellijnen. Onderzijde zwartachtig 

 of blauwzwart, de pooten zwart. Deze soort varieert zeer in grootte en ook eenigszins in 

 tint. Het $ is over het algemeen sterker behaard dan het J. Lengte 2!;— 35 mm. Geineen 

 in bosschen en velden, op verschillende Pa p i 1 ion ace eë n als: Vicia- en Latbyrns- 

 soortcn. De larven ontwikkelen zich in de pciilen, o.a. van Vicia sepium en La tb y rus 

 praten sis. Soms treft men deze soort in aantal aan op bloeiende dennen , op de bladen van 

 beuken en op vnichtboomen i. pomonae F. 1) 



liovcnzijde zwart of leikleurig-zwart, soms met llaiiwe blauwachtige tint. Naadstreep op de 

 dekschilden, aan weerszijden van het s.hildje, tot aan den basaalranJ doorloopend ... 2 



2 Eerste lid van den funicidus kort, eivormig of roodachtig. Lichaam en pooten korter. Tarscn 



in beide seksen zwart ; 



Eerste lid van den fiiniculus zeer verlengd. Lichaam en pooten slanker en meer gestrekt dan 

 bij de volgende soorten, lüj het <J de eerste 3 tarsleedjes geelrood. Deze soort herinnert in 

 vorm, grootte en beharing aan pomonae, doch onderscheidt zich gemakkelijk door de 

 kleur. Snuit met sterk gebogen rug, bij bet $ zeer dik; van boven gezien, tot aan den 

 korten, versmalden top zeer breed, dof, grof bestippeld en geheel bebaard; hij het 1, van 

 boven gezien, ongeveer van af het eerste derde gedeelte versmald , het laatste derde gedeelte 

 smal uitgetrokken, glanzig en onbestippeld. Dekschilden langwerpig-eirond, leikleurig of met 

 llauwc blauwachtige tint. lengte 25 — 3 mm. Op heesters en jonge boomen als: hazelaars en 

 eiken. Zij ontwikkelt zich uit de peulen van Vicia sepiiim, Lathyrus praten sis en 

 tuberosus. Zeldzaam; uitsluitend bij Valkenberg, Bunde en op den St. I'ietcrsberg nabij 

 Maastricht gevangen. In België bij Vlicrmael-Roodt, ook in Westfalen. . 6. ochropus Germ- 



3 Snuit op de onderzijde sterk hoekig uitgezakt; bij het i kort, weinig spits, sterk behaard; 



bij het J langer, spits, met glanzig uiteinde. Sprieten bij het <? geheel geelrood, bij het j 

 naar het uiteinde zwart. Deze soort is veel kleiner dan ochropus en verwanten; zij 

 gelijkt het meest op opeticum. Dofzwart, dicht en tamelijk lijn, bij het $ gewoonlijk 

 meer dan bij het J, witachtig behaard. Onderzijde, vooral op de pleurae en de voorcoxac, 

 grover wit behaard. Dekschilden kort-eivornng. Lengte 2 — 2^ mm. Zeer gemeen op Vicia 

 cracca, hirsnta en Lathyrus sylvestris; de larve ontwikkelt zich in de peulen. 

 Ook zou zij op klaver waargenomen zijn. Zij verschijnt ook soms in groote massa's op 

 eikenbladen (viciac de G. , g rulicornc llerbst) 2. craccae L. 



I) A;iiiMT\vacil K de iciij ütiIicU'iuIi' O. Ii ri- v i a 1 ii iii l>e^hl■ , welti' in Kiaiikiijk (ïiiuraiii.0 rii Duitstlilaiul vuorküiiil. Tltu 



^«lurl HHlijkl op )i ü lil o II 3 i> , dufli /.IJ is fraai blauw, laiiii-'lijk p!aii/.i? ril iiaiiwi-lijks hphaard; df kup is /eer proitt; ht't 



lialsscliild veel hri'KliT dan lanj;. van vuren in^i-siuHTd; de naadativ.-|i up d.- di-ksiriiildon lüupl haakvunni;,' uin lii-l scliildj.- 

 tot aau dl' lia>is liüur. Liiiiaaiii iiuti- M-rkoil. 



