732 



LXXVII. SCOLYTIDAE. 



hel yewncht \v:u 

 X y I >•■ I' o i' II ■•> i>.:i. 

 l>ij liic sooricn , hij 



iiRcr iiaiir du Ixisis gelegen is. Dwarsvciiiiiuiingeii ontbreken ijelieel. De iii;iiineije-> v;in 

 zijn ungevleiigeld. - De lieicle seksen zijn veelal diiiitelijk te nndersclieidcn, vooral 



het algeknotie of al'liellende tiiteinde der dekscliilden van taiuijcs is voorzien; 



hij het (? zijn die tandjes 

 sterker ontwikkeld, bij de 

 wijfjes daarentegen weinig ont- 

 wikkeld ol' geheel ontbrekend. 

 Bij Anisandrus en Xyle- 

 horns vindt men merkwaar- 

 dige voorbeelden van dimor- 

 l)hisnic , hij welke de mannetjes 

 meer ol' minder van den 

 karakteristieken Scol y t i dcn- 

 vorni afwijken; zij zijn vlakker 

 en vcrtoonen voor een deel een 

 geheel anderen habitus. Over 

 het algemeen is de beharing bij 

 de mannetjes langer dan bij de 

 wijfjes, ofsclioon bij deze laat- 

 sten dikwerf het voorhoofd 

 langer en dichter behaard is. 

 lüj Scolytns vertooncn de 

 mannetjes een zeer opvallend 

 sexneel kenmerk aan het achter- 

 lijf. Bij vele genera is het 

 moeielijk dadelijk de sekse te 

 herkennen, bij versch gevangen 

 mannetjes echter is de penis 

 gemakkelijk naar buiten te 

 drukken. Over het algemeen 

 trel'tmen veel mindermannetjes 

 dan wijfjes aan; voor Sco- 

 lytns Geo ffroy i rekent men 

 I $ op de 30 a 40 wijfjes; bij 

 X y 1 e b o r n s m o n o gra p b n s 

 wel I $ op 100 wijtjes. 



De larven i^elijkcn zeer 

 üp die der C n r c n 1 i o ni d a e 

 en zijn in vele gevallen bijna 

 niet daarvan te onderscheiden. 

 Zij zijn kaaskleurig, pootloo.s, 

 naar binnenvvaarts gekromd, 

 week; raec meer of minder 

 hoornachtigen kop; op de 

 plaats der pooten met behaarde 

 stompjes. Die, welke zich met 

 het bast-, hout- of mergge- 

 deelte der planten voetïen, 

 bezitten krachtige monddeclen; 

 andere, welke zich voeden 

 met houtsappen, vertoonen 

 daarentegen kleine, weinig 

 ontwikkelde, kaken en zijn 

 zelf ook minder ontwikkeld. 

 De Sc o 1 y t id en leven 

 mees: allen in houtige planten 

 en dan uitsluitend in de dcelen 

 die houtig geworden zijn; de 

 wijfjes leggen hare eieren steeds 

 in geknaagde ruimten , de 

 „moedergangen", met cirkel- 

 ronde ingangsopeningen of 

 boorgaten; op de/.e wijze dringen zij met het gelieele lichnam binnen in de plant. Opvallend zijn de 

 zg. vraatlignreu , door de samenwerking van wijljes en larven ontstaan, welke, hetzij op de binnenzijde 

 van de schors, de bastlaag, of op het spint ofwel in het bont geknaagd worden (Zie de Platen 1 — Vlll). 

 De stijl waarin deze vraatlignreu bewerkt worden is voor elke soort zou karakteristiek, dat men, 



l-j:i 



|M . III ,„ VI 



;'n. 



