740 LXXVII. SCOLYTIDAE. — I. SCOLYTUS. 



regelmatige, fijne stippelrijen. Lengte bijna 3 — 55 mm. De „Groote Iepenspint!;ever". Zeer 

 .schadelijk aan iepen, langs wegen en in plantsoenen nabij steden. (De vraatfignur zie Plaat 

 Il fig. 3.) De vrij korte, 2 tot 3 cm. lange, zelden langere, vertikale moedergang heeft 

 slechts zelden luchtgaten. Het boorgat loopt schnin door de schors, zelden zijn er twee 

 boorgaten. De larvengangen, veelal ni grooten getale voorhanden, zijn wel 10 tot 15 cm. 

 lang; zij gaan eerst in rechte riclittng van uit de moedergang, om daarna meer uiteen 

 te lüopen; aan haar uiteinde zijn zij zoo breed als ol' breeder dan de niocdergang. De gangen 

 bevinden zicli nagenoeg uitsluitend in de schors, de popholten reiken tot even inhets|)int. 

 Het uitknagen door de larven begint eerst, weinig merkbaar, in de bovenste takken , welke 

 daarop afsterven; daarna begint de schade zich meer en meer aan de lagere deelen van den 

 boom te vertooncn, die ten slotte geheel aangetast wordt en afsterlt. Deze soort tast vooral 

 de sappige deelen van ziekelijke, kwijnende, hoofdzakelijk oude, doch ook wel jonge boomen 

 aan; van de kwijnende boomen gaan de spintkcvers ook wel op gezonde boomen over. Het 

 zwermen heeft op het einde van Mei of in Jmü plaats. Het J boort zich daarna in de scliors, 

 op de plaats van cene spleet, tot op het spint: het <ƒ, dat zich op den stam bevindt , bevrucht 

 aldus het 5, dat alleen niet bet achterlijf uit het boorgat te voorscliijn komt. Er zou, volgens 

 Pniily, slechts eene enkele generatie voorkomen. De kevers overwinteren in larventoesiand. 

 Behalve het aanbooren en uitknagen van de scliors, vreten de kevers vooraf in het voorjaar 

 aan de knoppen in de toppen der iepen, op de aanzwelling, gevormd ter pdaatse waar de 

 nieuwe loot met die van het vorig jaar samenkomt, derhalve cene primaire schade. 



(destructor Óliv., scolytus F., Ratzcburgii Thoms.) 2. Geofiiroyi Gocze. 



Voorluiüld dun, meestal langer behaard, in het midden niet als 't ware kort geschoren viltig. 4 



4 Dekscbilden met in regelmatige rijen bestippelde tusschenruimten , ook aan den naad, zonder 



rimpels of schuin ingekraste streepjes of deze zijn aldaar sleclits zeer onduidelijk; inet fijn 

 gegroefde stip|iellijnen of slechts in rijen bcstippeld 5 



Dekscliilden door schuin ingekraste streepjes, welke vooral in de omgeving van den naad 

 duidelijk ziclitbaar zijn, rimpelig; bovendien in zeer dichte rijen bestippeld; op de tusschen- 

 ruimten met duidelijke, niet tot aan de basis reikende haar-rijen 7 



5 Tweede sterniet loodrecht afvallend, de buik daardoor in een sterken bocht tot aan het anale 



steruiet opstijgend; 4e sterniet bij het J aan den toprand met een bultje. Halsschild aan de zijden 

 zeer lijn en verspreid bestippeld. De naad der dekscliilden slechts om het schildje ingedrukt; 

 de stippelrijen der smalle tusschenruiuiten slechts weinig zwakker dan die der strepen. 

 Glanzig, zwart, dekscliilden roestrood ; bij onuitgekleurde exemplaren bet halsschild iets 

 roodbruin. Deze soort gelijkt overigens zeer op Geoffroyi, docii is veel kleiner. Lengte 

 2 — 24 mm. Achter de schors van oude iepen, in de uiterste takken. Uitsluitend bij Eysden 

 en Oud-Vroenhoven (Limburg), April, Juni, Juli, gevangen i). In de Rijnprov. bij Diissel- 

 dorf en Elberfeld (^ armatus Comolli, $ iiosius Ratzeb.) 3. pygmaeus F. 



Tweede sterniet geleidelijk afvallend, de buik daardoor nagenoeg in eene rechte lijn tot aan 

 het anale sterniet o|)Stijgend. Sterniten in beide seksen gewoon 6 



6 Halsschild aan de zijden lijn en weinig dicht, op de schijf nog lijner bestippeld. Toprand der 



dekscliilden op den bovenkant glad, op den onderkant gekarteld. Stippelrijen der tusschen- 

 ruimten op de dekscliilden veel lijner dan-, bij var. ƒ)/;•/ Ratzeb. even sterk als die der stippel- 

 lijnen. Glanzig, zwart; de voor- en ook wel de achterrand van het halsschild, alsmede 

 veelal de dekscliilden, donker kastanjebruin; bij ab. c. casianeus Ratzeb. de dekscbilden , de 

 voorrand en grootendcels ook de onderzijde van het halsschild rood. Sprieten en pooten 

 roodbruin. Lengte 3J— 4J mm. De „Gladde Pruimenspiiukever". Op allerlei vruchtboomen 

 als: appel, peer, kers, pruim, doch ook op Prunus padus, meidoorn en lijsterbes; 

 schadelijk in boomgaarden, vooral op zieke, doch ook wel op gezonde vruchtboomen; op 

 sommige plaatsen in aantal gevangen, April -Oct. De vraatfiguur is in de bastlaag (Plaat H 

 fig. 4). De moedergang, welke betzij stamopwaarts of benedenwaarts geknaagd wordt, loopt 

 vertikaal achter de schors en vertoont aan haar begin meestal eene gelobde verwijding 2); 

 zij is in het spint gegroefd, 5—6, bij uitzondering 10—12 era. lang. De larvengangen 

 zijn lang, eveneens in het spint ingegroefd en eindigen in, veelal diep ingegraven, pop- 

 holten. Daar waar de vraatfiguren geïsoleerd staan, bemerkt men dat de talrijke larven- 

 gangen, welke naar rechts en links uitstralen, aan het boven- en ondereinde van de moeder- 

 gang niet aaneensluiten, daardoor ontstaat eene duidelijke iweerijige rangschikking der 

 larvengangen. De copulatie heeft, volgens Judeich^ op dezelfde wijze plaats als bij Ratze- 

 burgii. Het J boort zich in de schors in Mei; de larven verpoppen in September, terwijl 

 eerst in April van het volgend jaar de kevers te voorschijn komen. De var. piri Ratz. 



1) Hel exemplaar uil Zulplion opgegeven wa> onjuist pedelermineerd , het behoorl tol rieolfroyi. 



■l) Welke celiliT iiiel VOtiT <ie [laiiliy tlii'lil . /oiiiils \\>\ eenS lie\veei'(i Werd 



