LXXVII. SC0I,YTinAE. — I. SCOLYTUS. — 2. riII.OEOPIITHOUUS. 74I 



(de „AppclspintUcver") zon vooral appclbooincii anntastcn, toch schijnen de beide vormen 

 in verschillende der genoemde hoonien te zanien aangctrollcn te worden. Deze soort zou, volgens 

 Ratzcbiirg, ook op iepen voorkomen 4. pruni Ratz. 



Halsschild aan de zijden en van voren dicht en sterk, op de schijf fijner en spaarzamer 

 bestippeid. Toprand der dekscliildcn op den bovenkant ;;ekarteld. Stippcirijcii der tu'^sclien- 

 rniniten even sterk als die der sti|ipellijncn of liool'drijen. l'ckzwart , dekschilden donkcr- 

 roodhniin, glanzig; veelal ook liet halssciiild grootendecls roodbrninaclitig. Sprieten en ponten 

 lichtrood, de dijen gewoonlijk donker gekleurd. Lengte 2.>— 3J mm. ()|) oude, kwijnende 

 liaagbeuken. Volgens Ratzebiiri; knaagt de kever op de grens van den gezonden en afgestorven 

 bast. Niet inlandsch. In Westfalen en in de Rijnprov fcarpini Ratzeb.") 



7 Toprand der dekschilden slechts aan de zijden gekarteld, tegen den naad gaaf. Stippels op 

 het halsschild rond, nergens tot langsrimpels inecnvlociend; de bcstippeling uiterst lijn, aan 

 de zijden grof en dicht. Dekschilden, door de dwarsriinpelige sculptuur, weinig glanzig of 

 tamelijk dof; duidelijk in rijen behaard, vooral op de achterhelft. Glanzig zwart of kastanjc- 

 brinn, de dekschilden zwartbruin tot roodbruin; de sprieten, pootcn, de voorrand van het 

 halsschild en veelal ook nog de dekschilden rood; soms is de geheele kever bijna roodbruin. 

 Lengte 2\ — 4 mm. De „Eikenspin tkever." Verbreid en op sommige plaatsen gemeen o\i 

 verschillende soorten van eiken, doch vooral op Q u ere us rob 11 r; hoofdzakelijk op boouien 

 aan wegen en boschranden; ook veelal in eikenjialen, hekkeu en banken. Burbey vermeldt 

 ze ook uit den beuk. Hier en daar schadelijk, vooral aan jonge hoornen en takken. De 

 vraatfiguur in de bastlaag (Plaat II lig. 5.) De moedergang is horizontaal, zeer kort, van 

 I tot hoogstens 3 cm. lang, diep in het spint gcgioefd; van hier uit loopen naar boven en 

 naar beneden 20 tot 40, soms diep in het spint ingegraven, loodrechte, iets geslingerde, 

 10 — 15 cm. lange, larvengangen, welke aan hare uiteinden zeer breed (tot 8 mm.) uitloopen ; 

 de popholten zijn hetzij in de bast of in het spint. Vlieggaten in den stam zijn wegens de 

 ruwheid der schors aan de Ojiperviakte moeielijk zichtbaar. Geïsoleerde vraatliguren zijn vrij 

 zeldzaam, daarentegen vindt men veelal zwakkere of dunnere stammen zoodanig uitgeknaagd , 

 dat de afzonderlijke larvengangen ternauwernood meer te herkennen zijn, het spint is 

 daarentegen veelmeer over de geheele oppervlakte van evenwijdige langsgroeven voorzien, 

 terwijl de verschillende nioedergangen , wier eigen gebied niet meer begrensd is, zich hier 

 en daar als korte dwarsgroeven voordoen. De vliegtijd beeft plaats in Mei, de copidatie 

 geschiedt geheel vrij buiten de boomen 5. intricatus Ratzeb. 



Toprand der dekschilden overal fijn getand of sterk gekarteld. Stippels op het halsschild giof, 

 van voren en aan de zijden langwerpig, dicht en meer of minder tot langsrimpels ineenvloeiend. 

 Zwart, weinig glanzig; sprieten en het grootste gedeelte der pooten, de voorrand van het hals- 

 schild en het inteinde der, door de rimpelige sculptiuir nagenoeg dofte, dekschilden tamelijk be- 

 grensd rood; de dekschilden soms bijna geheel rood. Lengte 2 — 2? mm. De „Ruwe Pruimens|iint- 

 kever." Verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam op vruchtboomen, veelal met p r uu i; 

 vooral op pruimebootneu , op Prunus spinosa, ook op appel- en pcreboomcn en, volgens 

 Alliim, zelfs op abrikozen ; doorgaans in de bastlaag van de takken en dunne stammen. De moeder- 

 gangen gelijken op die van pruni en loopen eveneens vertikaal, doch zij zijn veel korter 

 (24 — 5 cm.) en gewoonlijk zonder verwijding aan haar begin; de larvengangen zijn iets 

 minder talrijk, dicht opeen gedrongen, elkaar dikwerf kruisend. De popholten liggen diep 

 in het hout. Dikwerf kruisen twee moedergangen elkaar. Volgens Alti/m zouden bij uitzon- 

 dering ook korte, horizontale nioedcrgangen bekend zijn. De vraatfiguur is diep in het spint 

 ingegraven 6. rugulosus Ratzeb. 



II. Tribus H y L e s i N i n i. 



2. Phloeophtliorus Wollaston. 



Sprieten vrij ldn,i^, ()-ieciij^ ; scapus naar het uiteinde duidelijk verdubt; funiculus 

 e^-ledi,!^, het ie lid groot, kof;elvormi}; f:;ezwollen ; eindknop groot ^ losgeleed, uit 3 

 zijdelings aaneengeheehte leed/es gevormd (J^is^. 123 /). Lichaam kort-cylindervormig. 

 Halsschild van voren , naar de zijden , met verheven korreltjes bezet. Stippellijnen der 

 dekschilden i-eelal onduidelijk , de tusschenruimten van achtereii hoogstens met Jijne korrel- 

 tjes bezet. Bij het i het 'voorhoofd meer of minder uitgehold. 



Van de 6 Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Zwart, zeur weitng glanzig; eenigszins opgericht, geelgrauw behaard; de eerste sprietleedjes 

 en de tarsen roodachtig. Dekschilden met grootendeels in langsrijen geplaatste, korte, 

 ruwe haartjes. Rij ab. s. austriacus Guilleb. het halsschild met de aanduiding van ecne 

 langskiel vóór het schildje. Lengte il — 1| mm. Gemeen in de duinstrekeu, op verdroogde, 



