744 LXXVII. ScoLYTiDAE. — 4. Hylesinus. — 5. Pteleobius. 



boomeii eieren te leggen; daartoe bijt bet $ een gat in de scliors. De ontwikkeling duurt 

 één jaar. Zeldzaam; Rotterdam en Valkenberg, Jtdi, Aug. Ook in Noord-Duitscbland en 

 Denemarken. Zij zou bij Frankfort a/M. op den beuk gevonden zijn. 



fscaber Marsh., suturalis Redt., Esau Gredl.) 2. oleiperda F. 



Boven- en onderzijde didu grijs of grauwgeel bescliubd, op de bovenzijde door bruine vlekjes 

 bont geschakeerd. Zwart of pekbruin, onuiigekleurdc exemplaren geelbruin. Sprieten en tarsen 

 roodbruin. Basis van het zeer breede halsscliild recht afgeknot. Dekschilden met fijne stippel- 

 rijen; de 2e tusschenruimte aan de basis met vele korrelige bultjes, de overigen met eene 

 rij bultjes, welke steeds kleiner worden en als korreltjes nog aciiter het midden zichtbaar 

 zijn. Bij het $ vertoont de buitenste tussclienruinue, langs den zijrand, van af het midden 

 tot aan het uiteinde, cenc opvallend langer behaarde rij tandjes. Lengte 2J — 3 mn). De 

 „Bonte Esschen-bastkever". Zeer gemeen en schadelijk aan kwijnende, doch volgens sommigen 

 ook aan gezonde esschen; zij leeft in de bastlaag van stammen en takken van allerlei 

 leeftijd. Het meest worden esschen aangetast, die op eenigszins vochtigen bodem staan. Het 

 knagen begint in den top, om dan geleidelijk benedenwaarts in den stam voort te gaan, niet 

 alleen aan enkele takken, maar geheele boomen en zelfs gebeele aaniilantingen ; ook tast zij 

 geveld hout aan. (De vraatfiguur zie PI. Hl fig. 3 en 40- De nioedergang is tweearmig, loopt 

 horizontaal en vormt eene duidelijke accolade, de beide armen loopen in eikaars verlengde; 

 in niet zeer dikke takken loopen de twecarmige moedergangen niet horizontaal, maar schuin 

 of zelfs vertikaal, en over 't geheel veel onregelmatiger dan in stammen en dikkere takken; 

 de beide armen loopen op de dimnere takken niet altijd in eikaars verlengde. De geheele 

 mocdergang is op een stam ongeveer 8 tot 10 cm. lang, op een dunnen tak 5 cm.; met korte 

 ingangshtiis in het midden. De betrekkelijk korte larvengangen gaan, in groot aantal, opeen 

 gedrongen, aan weerszijden uit de moedergang naar boven en naar beneden. De vraat- 

 figuren, welke aan fraai houtsneewerk doen denken, zijn diep in bet spint ingegraven 

 en slechts bij stammen met zeer dikke bastlaag loopen zij meer in de bastlaag dan in het 

 spint. De popholten liggen hetzij met hare lengteas in de oppervlakte van het spint of 

 dringen loodrecht daarin. Bij sterk aangetaste boomen staan de vraatligurcn onafgebroken 

 dicht aaneen, het aantal larvengangen is soms ongcloolelijk groot, de larven vindt men dan in 

 grooic massa's. Er zouden ook gevallen bekend zijn dat deze snort op Rob i n la's voorkwam. 

 De generatie zou eenjarig, doch volgens £;V/;//oy?' meerjarig zijn. Het zwermen heeft plaats in 

 Aprii en Mei, op zonnige oclitendstonden , bij eene tweede generatie nogmaals in .\ugusius. 

 In Juni zijn de moedergangen gereed en uit de daarin gelegde eitjes ook de larven uitgekropen ; 

 deze laatsten verpoppen hi Juli. In het laatst van deze tnaand of in het begin van Augustus 

 boren zich de kevers naar buiten. Van de tweede generatie treft men de larven in September 

 aan. De overwintering heeft altijd als imago plaats (soms duizcnde kevers bijeen), nl. in 

 onregelmatig geknaagde gangen, welke meestal in de nabijheid of op de plaats der takken zijn 

 aangelegd; deze gangen liggen uitsluitend in de groene schorslaag en zijn bedekt door de 

 uiterst dunne schorshind; wanneer hier voor de eerste maal omwalling met wondkurk heeft 

 plaats gehad en wanneer jaren achtereen, door het opnieuw uitknagen, deze kurkvorming 

 zich telkens intbreidt, dan ontstaan de eigenaardige „schorsrozen" (PI. Hl fig. 5), welke 

 men veelal ten onrechte als kankerachtige vormingen beschouwde en nog kortelings door 

 Noack voor de gevolgen van eene Bacteriën-ziekte gehouden werden. 



(varius F., Bedel) 3. Traxini Panz. 



5. Pteleobius Bedel. 



Dit genus is zeer verwant aan Hy les i n us , doch ondersclicidi zich doordat de dek- 

 schilden aan het uiteinde tamelijk steil af hellen en de biiikzijde niet naar het uiteinde 

 opstijgt, maar horizontaal is. Onderzijde /'eschubd , bovenzijde vlekkig beschubd. Hals- 

 schild van voren met enkele raspkorrcltjes. Dekschilden vrij lang en smal. Episternen 

 van den metathorax zeer smal en lang. 



De levensgeschiedenis van P. vittatus is door Chapman , Dccaux en judeich ,de 

 levenswijze van Kraatzii door Eichhofj beschreven. 



Van de 3 Europeesche soorten komen 2 /;; Nederland voor. 



Dekschilden met fijne stippellijnen, de ae en 3e tot aan het uiteinde aan elkaar evenwijdig 

 loopend; met ternauwernood waarneembare, lichte borstelhaartjes. Bovenzijde bruin en 

 geelachtig, vlekkig beschubd; gewoonlijk nog met langwerpig-vierhoekige, grijze schub 

 vlekjes op de dekschilden, die een, van den schouder tot op bet midden van den naad 

 gaanden, hoekigen band vormen, welke op het verccnigingsiunu aan den naad meestal een 

 donkerbruin vierhoekig vlekje begrenst; ook bevindt zich veelal een dergelijk vlekje aan 

 de basis over de 3e en 4e tusschenruimten; veelal breidt zich het grijze sciuibkleed verder 

 uit of is deze teekening weinig duidelijk. Zwartbruin, kastanjebruin; onnitgekleurde exemplaren 

 geelbruin, de samenhaugende vlekjes meer geelachtig. Lengte li — rinm 2 nnn. De „Kleine, 



