746 LXXVII. ScoLYTiDAE. — 6. Myelophilus. 



scliijiK'ii aaiigccast te worden, knaagt de kever, hetzij stamopwaarts, hetzij stamafwaarts. Bij 

 een gued ontwiklielde vraatfigiinr loopcn de lange larvcngangen , dicht opeen gedrongen, 

 liorizoiuaal en eindigen in ovale popholten op de grens van seliors en spint. Vooral zijn het 

 de onderste, van ccne dikke scliorslaag voorziene, gedeelten van den stam welke aangetast 

 worden; de gangen loopen meestal zoo gclieel in de liastlaag, dat het hout lioogstens door de 

 inoedergaiigen , eciitcr niet door de larvengangen en popholten oppervlakkig ingegraven wordt. 

 De boorgaten der kever.; liggen meental onder schorsplakken verborgen, docii zij vallen veelal 

 in 't oog door de daar gevormde kleine, lichtgele harstrechters. Deze soort is vooral uiterst 

 schadelijk aan dennen; zcldzan.er kinnt zij op den zecpijn en op den \Veyni<uiths-pijn voor. De 

 kevers, welke ovcrwir.ierd hebben, zwermen reeds op de eerste warme voorjaarsdagen (begin 

 van Maart en April), doch bij aanhoudend slecht voorjaarswedcr eerst tegen Mei; men treft ze 

 dan in ovcrgroote menigte aan op geveld hout, waarvan de schors nog niet afgenomen is. Het 5 

 boort zich in de schors en wordt half in het boorgat zittend door het op de schors aanwezige 

 $ bevrucht. Naar het schijnt komen soms twee generaties voor. Bij de groote schade door 

 de larven teweeg gebracht, komt nog die door het knagen der kevers in de eindloten, 

 ditmaal van gezonde boomen. De pas ontwikkelde kevers, welke zich in het jaar dat zij 

 geboren zijn niet meer voortplanten, boren zich alsdan in nieuwe loten of ook wel in die 

 van het vorige jaai van naasibij zijnde dennen. Het boorgat, dat door de uitvloeiende, hard 

 gewonien, hars trechtervormig omhuld is, ligt gewoonlijk 2 tot 5 cm. onder den eindknop; 

 ligt het verder daarvan verwijderd en gaat de door den kever geknaagde gang niet tot dezen, 

 zoo ontwikkelt zich de knop somwijlen en vult zich de holle loot weder met hoiitweefsel. 

 Men bemerkt zulks reeds aan de korte, borstelige naalden en aan eene aanzwelling van de 

 loof. De kever knaagt nu den irergkoker uit, om zich daarna er weder uit te verwijderen. 

 De loten breken op de plaats der boorgaten gemakkelijk af en vallen, veelal niet den kever 

 er nog in, op den grond. Aldus aangetaste dennen zien er erbarmelijk uit, de bodem is 

 bezaaid met afgevallen takken. Zoodra sterke vorst intreedt, ongeveer in November en 

 December, verlaten de kevers de loten en boren zich, om te overwinteren, aan den voet 

 van randboonien, ook wel in stronken, meestal nabij de wortels, door de schors tot op het 

 spint i"). De kevers brengen, met tusschenpoozen , loktonen voort, door het wrijven van het 

 achterlijf langs het uiteinde der dekschilden. Een bekende vijand van den dennenschcerder is 

 Th a n a si m u s for m ica ri u s, ook wordt zij door Pi t y o pli a gn s Ie rr .1 g in en s vervolgd. 



I. piniperda L. 



De tweede tussclienruimte der stippellijnen op de dekschilden, op het afbellende uiteinde, niet 

 vlak of verdiept, doch als de overigen met eene rij kleine korreltjes. Deze soort gelijkt 

 overigens zeer op piniperda, de dekschilden zijn, ook bij goed uitgekleurde exemplaren, 

 roodbruin en slechts zelden zwart. Sprieten en tarsen, veelal de geheele pooten roestrood. 

 Onuitgckleurde esemplarcn eveneens geelbruin of geelachtig. Lengte 7,5—43 mm. Eveneens 

 op P i n u s-soorten , vooral op P. syl vest ris. De vraatliguur zie PI. IV lig. 3. In tegenstelling 

 van bij piniperda zijn de moedergangen twecarniig, liorizontaal, ongeveer in den vorm 

 van eene liggende accolade, hoogstens 10 cm. lang; van int het boorgat, in het midden, gaat 

 eene korte ingangsbuis naar boven; bij afwijkende moedergangen is soms alleen de eene arm 

 ontwikkeld, of vertoont de ingangsbuis lobaclitigc verwijdingen, of gaan daarvan uit niet 2 

 maar 3 armen, of zelfs kiunien, o|i dunne taicken, de nioedergangen nieer in de lengte 

 loopen. Deze moedergangen zijn diep in het spint ingegraven, terwijl de daaruit, in de 

 lengte-richting van den boom, naar bnver, en naar onderen gaande, zeer korte (zelden langer 

 dan 2.1 cm.), niet zeer dicht opeenstaande, niet bijzonder talrijke larvengangen hetzij alleen in 

 de bastlaag aanwezig zijn, of ook het spint doorgraven. De popholten liggen altijd diep 

 (soms 6 tot 7 mm.) in het spint en wel met de lengteas in radiale richting, zoodat alleen 

 eene cirkelronde opening hare ligging aanwijst. De kevers verkiezen versche, sappige boven 

 droge stammen, en vooral ziilken die met eene lijne, bladerige , roestkleurige schors bedekt 

 zijn, welke over de moedergangen en daar waar ze door de rijen vlieggaten doorboord is, gemak- 

 kelijk openbarst. Zij huist derhalve meestal in jonge stammen en in de bovenste takken van oude 

 boomen, terwijl piniperda aan de onderste deelen der stammen de voorkeur geeft. Toch 

 ontmoet men soms de vraatliguren der beide soorten in eikaars nabijheid. Voor het overige 

 komt de levenswijze en de aangerichte schade met die van piniperda overeen. Volgens 

 sommigen zonden de kevers iets later zwermen, in de tweede helft van April. Voor het 

 intknagen van de jonge loten schijnt de kever oude booncn boven jonge te verkiezen ; men 

 vindt ze daar van Augustus tot in October. Deze soort komt veel meer plaatselijk voor 

 dan de dennenscheerder. De zeer karakteristieke gangen vond liitzcma Bos bij Wageningen 

 en Rorger (Drenthe); ik vond ze in aantal bij Winterswijk; van de kevers waren echter 

 nog maar enkele c.\emplarcn te vinden (begin Jtini) 2. minor Hartig. 



1) Voor eene lurcr uilvoni^'e bosclirijvinf; over den "DeiiileiischeerdtTii v(M"^vll^ ik na;ir liet uitiiiuiileiide werk vau onien landgenool 

 Vruf. Dr. J. ItilifitKi liiiK , Laiidbouwdiei'kuiide ïje deel. 



