de sprieten eu oofjeii dienst doen, zoo ook tot de met de voeding samengaande functie der monddeelen. 



Volgens CoMSTOCK eu Kocin zou de kop niet uit 5 (zooals men tot nu toe aannam), maar 

 uit 7 oersegmenten ontstaan zijn; deze zijn nog als zoodanig te herkennen aan het nog ongeboren, 

 kleine, bandvormige embryo in het ei, waar overigens de geheele voorbereiding tot de ontwikkeling 

 van het toekomstige insect liet zekerst te bestudeeren is. Gedeeltelijk zijn deze oersegmenten buiten- 

 gewoon verkort en in elkaar geschoven. Elk dezer oersegmenten bevat in den oorspronkelijken toe- 

 stand twee zenuwknoopen, gangliën, welke paren door twee zenuwstrengen onderling samenhangen. 

 Aan het eerste oersegment, met de groote, zijwaartsche koplobben, bevinden zich de oogen; aan het 

 tweede bemerkt men den Icegelvormigen aanleg der sprieten en eerst in het derde oersegment bevindt 

 zich de mondopening. 



Deze eerste 3 oersegmenten vormen nu als 't ware den voorkop, welke zoowel bij de larve 

 als bij het volkomen insect het belangrijkste aandeel heeft aan de vorming van den kop, bovendien 

 een grooter deel is dan de overige oersegmenten te zamen, om reden zich daarin de liersengangliSn 

 en daaraan de voornaamste zintuigen ontwikkelen. Onmiddellijk achter en onder dezen ,, voorkop" 

 leggen zicli lie daarop volgende 4 oersegmenten (welke den eersten aanleg der toekomstige kaakparen 

 laten zien) aan en versmelten daarmede, dit laatste geschiedt ook gedeeltelijk onderling, of wel zij 

 schuiven in elkaar of verdwijnen voor een deel; de paren aanhangselen, de monddeelen, ontwikkelen 

 zich nu bij de verscliillende Insecten-orden op zeer uiteenloopende wijze, bij de Coleoptera zooals 

 nader beschreven zal worden. 



Op de 7 tot den kop versmolten oersegmenten volgen nu de 3 pootdragende segmenten; daarop 

 de oorspronkelijke 10 of 11 ') segmenten van het achterlijf, welke bij het embryo in den regel onderling 

 gelijk zijn, docli blijven de laatste 2 of 3, zoowel in het larve- als in het imago-stadium, in grootte 

 bij de voorafgaanden ten achteren. De hier, aan een ontwikkeld insect en aan een embryo, beschreven 

 segmenteering vormt een stelselmatige grondslag voor den lichaamsbouw van alle Insecten, 

 met uitzondering echter van de Collciiibola of Spriui^staartcn , bij welke het achterlijf uit hoogstens 

 6 segmenten is opgebouwd. 



Aan het eerste achterlijfssegment is bij vele Insecten-embryo's nog een paar rudimenten van 

 pooten waar te nemen. Volgens IlEinER en Graber zouden zelfs bij bepaalde Insecten-embryo's aan 

 bijna alle achterlijfsringen de sporen van een pootpaar zijn waar te nemen, welke echter niet tot 

 ontwikkeling komen. De larve van Philhydi-us vertoont korte buikpooten aan den 3en tot 7=" achter- 

 lijfsring. Hierin zou dus het bewijs te zoeken zijn dat de Insecten van veelpootige voorvaderen 

 afstammen, derhalve eene phylogenetische verwantschap vertoonen met de yl/vr/Vr/fl,/«, die zoo duidelijk 

 het bewaarde grondtype doen zien. 



Dat ook de monddeelen der Insecten van gelijken oorsprong zijn als de pooten, blijkt ten 

 duidelijkste uit den eenvoudigsten toestand, waar zij nog gedeeltelijk aan zulke ledematen herinneren; 

 ook gelijken de achterkaken (waaraan de beide lobben ontbreken) der larven van vele Dytiscidae op 

 de pooten van het eerste borstsegment bij vele IMyyiapoden (o. a. bij Polydesmiis) en, afgezien van 

 de niet aanwezige klauwen, ook aan de pooten der insectenlarven. Ook de onderlip, welke gevormd 

 is door de vergroeiing van een paar kaken, is nog duidelijk gedeeld bij vele Coleoptera. Zelfs onder 

 de Staphylinidae treft men genera aan , bij welke de deeling over de middellijn zich op de kin voortzet , 

 iets wat zelfs niet eens onder de Orthoplera bekend schijnt te zijn , waar overigens de onderlip steeds 

 gedeeld is. Nog in andere opzichten wordt aan de Myriapoden herinnert ; zoo staat bij vele Cohopteren- 

 larven op den top van het voorlaatste lid der 3- of 4-ledige sprieten, behalve het eindlid, nog een 



l) Dit aantal wordt door versmelting van de laatste segmenten 10. Wil men aan het laatste der 

 oorspronkelijke segmenten, het „telsum", gelijke rechten met de overige segmenten toekennen, dan 

 is een iie segment inderdaad voorhanden; deze laatste opvatting schijnt intusschen minder aannemelijk. 



