heeft men oj) de plaats der oogen eene verhevenheid, waarop een borstel(tast)haar 

 gezeten is. Onder de Carabidae treft men overgangsvormen aan, zoo b. v. tusschen 

 Trechus en Anophthalmus , Dyschirius en Rekkeia, bij welke soms rudimenten of 

 sporen van oogen gevonden worden. Soorten die werkelijk blind zijn missen de 

 oogen totaal , zij zouden er toch niets aan hebben , daar zij in volslagen duisternis 

 leven; de tastzin is hier in hooge mate ontwikkeld, velen loopen buitengewoon snel 

 en tasten door middel van de lange borstelharen op de lange, dunne sprieten. 

 Behalve bij de Carabidae vindt men blinde kevers onder de S/aphyluüilae (o. a. 

 Glvptomcrns cavicola Miill. in grotten van Krain in Oostenrijk), velen onder de 

 Silphidae (het groote genus Bathyscia , Leptodirus , Lcptinus enz.), onder de Psela- 

 phidae {Claviger), de Trichopterygidae (o. a. de ongevleugelde vorm van Neuglenes 

 apierns Guér.), de Colxdüdae {^Aglenvs bnnumis Gyll.), de Laihridiidae {Atiommatiis , 

 Lange land 'ui) en zelfs onder de CuratUonidae (het Zuid-Europ. genus Troglorrhynchus). 



Behalve de facetoogen heeft men nog bij hooge uitzondering, bij de imagines, 

 bij oogen, enkelvoudige of éénlenzige oogen, ook wel puntoogen of 

 ocellen (oculi simplices, ocelli) genaamd. Het zijn kleine, uitpuilende stipjes 

 op den schedel; zoo b. v. twee bij de Stapkyliniden-geneïz. Les/eva, Anthophagus , 

 Omalinm, Ari/hohiu»! , Olophrum , Lathrimaeum , Micralymma e. a. ; zij zijn bijzonder 

 klein en liggen ongeveer op het niveau van den achterrand der facetoogen. Eene 

 enkele ocelle (of ocel) in het midden van den schedel heeft men bij het Siaphy- 

 liniden-gtn-üs Phheobium en bij alle Dermcsiidae, met uitzondering van Dermes/es '). 



Bij de larven der Coleoptera en der insecten in 't algemeen, heeft men 

 nimmer facetoogen , alleen ocellen ; larven zonder oogen komen eveneens veel 

 voor (zie hoofdstuk E). 



3. De mondde el en (PI. I fig. 3). 



De monddeelen der Coleoptera vertoonen den meest oorspronkelijken toestand, 

 d. w. z. dat zij door hun korten, meer of minder gedrongen, bouw tot bijten of 

 kauwen geschikt zijn"). Zij staan dicht opeen en zijn door eene lijst omgeven, 

 welke een verschillenden omvang kan hebben en wier zijstukken , als jugulaire 

 deelen geduid, bij hooge uitzondering (o. a. bij Pros/cimis) (Fig. 49, deel I) op zeer 

 opvallende wijze ontwikkeld zijn (zie blz. 14). 



1) Ja VET vermeldt een geval bij Polydrosns corrnsciis Germ., dat bij uitzondering, bij een 

 exemplaar met afwijkend grooten kop, boven het rechter facetoog een duidelijke ocel voorhanden was. 



2) Bij de orden der Hyuiaio/'tt'i'n ^ Lepidoptera^ Heviiptera en Diptcra zijn de monddeelen 

 meer of minder verlengd en tot likken of zuigen geschikt; zij moeten alsdan als van den oorspron- 

 kelijken vorm afgeleide, gewijzigde vormen beschouwd worden. 



