24 



Zelden bevinden zich aan de binnenzijde van de bovenlip twee vliezige 

 aanhangsels of zijstukken, de parachilen; deze zijn o. a. bij Ptanciisiomis en 

 Acrognalluis onder de Staphylinidac zeer lang en fijn bewimperd; bij vAe^ Scarabaeidae 

 zijn zij met de hoornachtige bovenlip vergroeid en doen zich als een bewimperd 

 gedeelte voor; bij Serica b. v. , waar de bovenlip vliezig is en onder den clypeus 

 verborgen, bemerkt men in plaats van de parachilen twee wimperrijen. 



Onder of", beter gezegd, achter de bovenlip bevinden zich de voorkaken, 

 welke meestal krachtig ontwikkeld zijn. Zij bestaan elk uit een enkel stevig, chitineus, 

 doch inwendig hol, stuk en dienen tot bijten, aanvatten, grijpen, verscheuren, 

 knagen, kauwen, graven en zelfs (o. a. bij het J van Lucanus) ter verdediging; 

 bij Lucanus, waar zij overigens voor het opnemen van voedsel ongeschikt zijn, 

 schijnen zij ook te dienen om plantendeelen te verwonden, ten einde de sappen te 

 doen uitvloeien waarmede zij zich voeden ; bij Cicindela steken zij ver uit tot het 

 aanvatten van prooi; bij het Zuid-Amerikaansche Cerambyciden-gttxwx'i Chiasog?iaihus 

 Steph. zijn zij ongeveer zoo lang als het geheele lichaam. 



Voor het overige steken de voorkaken gewoonlijk iets vóór de bovenlip uit, of 

 zijn door deze of door den clypeus bedekt. Als regel geldt dat bij een grooten 

 clypeus de voorkaken klein , bij een kleinen clypeus daarentegen de voorkaken 

 groot zijn. Zij zijn met eene breede basis aan de wangen ingeplant, worden naar 

 het uiteinde smaller en zijn in de meeste gevallen meer of minder naar elkaar toe- 

 gebogen. Het ruggedeelte is tamelijk lireed en gebogen, de top loopt veelal in twee 

 of drie punten uit, of is gespleten. Aan de buitenzijde zijn zij bij uitzondering sterk 

 in de breedte ontwikkeld (b. v. Prostomis) (Fig. 49 , deel I), of in eene zeer breede 

 lob uitgebreid {Le'istus); bij de Rhytuhiiini aan den buitenrand met groote, drie- 

 hoekige tanden (Fig. 120", deel II); bij de Dynasimi zijn zij bladachtig verbreed en 

 opwaarts gebogen. 



In sommige gevallen zijn de voorkaken ongelijk, daar de tanden en punten der 

 beide kaken in vorm, grootte en aantal verschillen; zoo is b. v. bij Carabus de 

 tand der rechter voorkaak kleiner dan die der linker; bij het sub-gen. Procrusies 

 vertoont de linker voorkaak een dubbelen-, de rechter een gewonen tand; ook bij 

 de Zuid-Europ. Hister inaequalis Oliv. zijn de beide voorkaken ongelijk; bij Badister 

 is de rechter voorkaak aan de binnenzijde van den top sterk uitgerand, de linker 

 gewoon , bij B. peltatus Panz. is het juist omgekeerd. 



Aan de binnenzijde zijn de voorkaken iets uitgehold, hetzij gewoon of meer of 

 minder getand, ook wel fijn behaard; bij de Passalinae , als eene merkwaardige 

 uitzondering, aldaar van een beweegbaren tand voorzien. 



Bij phytophage Coleoptera zijn de voorkaken veelal van meerdere tandjes voor- 

 zien, welke op hunne beurt gewoon of gedeeltelijk wederom gezaagd (b. v. Epilaclmd) 



