25 



kuniuMi zijn. Hij houtetemicii en in 't algemeen bij phytophagen zijn zij kort 

 en krachtig. 



Bij de van roof levende kever.s, als Ciciiuïelidac , Carabidae , Dyliscidac, Siaphy- 

 linidae en Thekphotidae , zijn de voorkaken eenigszins sikkelvormig, aan den top 

 zeer scherp en aan tien binnenrand van groote, krachtige tanden voorzien, dus 

 geschikt om te grijpen en te verscheuren. Bij de grootere Staphylinidae bevindt 

 zich aan den binnenrand een beweegbaar, naar binnen dicht behaard, chitineus 

 aanhangsel nabij de basis. 



Bij die kevers, welke meer weeke of vloeibare voedingsstoffen opnemen, zijn de 

 voorkaken zeer zwak gebouwd, niet volkomen hoornachtig, maar het bovengedeelte 

 teeder en dun vliezig, slechts het ruggedeelte iets steviger, doch de onderhelft, nl. 

 de maaltand, zeer krachtig en breed; bij de van mest levende Coprini en Aphodiini 

 en de zich met plantensappen voedende Ce/pfiiini, alsook bij de Aleocharinae onder 

 de Staphyluüdae, bevindt zich een fijn bewimperde en aan het uiteinde van de 

 eigenlijke kaak geheel gescheiden, vliezige huidzoom , prostheca genaamd. 



Bij de meeste Scarabaeidae zijn overigens de voorkaken hoornachtig, met een 

 kauwvlak aan de basis en een meer vliezigen , zelden lederachtigen zoom aan den 

 binnenrand , welke laatste bij de Melolonihini ontbreekt. 



Door middel van 2 of 3 gewrichtshoofden (welke veelal op een kort uitsteeksel 

 zitten) in daarmede overeenkomstige gewrichtsholten , binnen aan den rand van het 

 voorste gedeelte van den kop, in de voorkaaksspleet, kunnen de voorkaken gelijk- 

 matig bewogen worden, doch nagenoeg alleen in horizontale richting. 



Merkwaardig zijn de voorkaken bij Balanimis , welke op den top van den snuit 

 aaneenstaan en in vertikale richting beweegbaar zijn (Fig iióiv^ deel II). Voor de 

 systematiek kan nog van beteekenis zijn een borstelhaar in de zijgroef der voor- 

 kaken bij sommige Carabidae. 



Op de voorkaken volgen de ach ter kaken met een geheel anderen bouw; zij 

 zijn nl. geleed en dragen een paar tasters of pal pen, iets dat bij de voorkaken 

 nimmer het geval is. 



Aangezien de kaakparen evenals de pootparen , als zijnde extremiteiten of 

 gelede aanhangsels, in aanleg een zelfden grondvorm vertoonen, zoo is het mogelijk 

 daaraan overeenkomstige deelen aan te wijzen. De onderdeelen van een achterkaak 

 zijn: 1". het hengsel, cardo, het homologon der heup (coxa) van een poot; d. 1. 

 het grondstuk, hetwelk vrij smal is, in de breedte ligt en aan de basis der wangen 

 met de keel beweegbaar verbonden is. 2°. De stam, stipes, het homologon van 

 de dij ; deze vormt met het hengsel een nagenoeg rechten hoek , is dikker en 

 grooter, naar boven geheel hoornachtig, naar onderen meer vliezig en schijnt 

 gewoonlijk in twee deelen verdeeld. 3". De tasterdrager, palparium of 



