26 



squama palpifera, het homologon van den dijring (trochanter) , zijnde eene ver- 

 hevenheid, waarop de taster staat ingeplant. 4". De taster, palpus maxillaris, 

 het homologon van den voet (tarsus). 5°. De binnenste kaaklob, malainterior, 

 welke aan de binnenzijde met franjes bezet of getand is, en de buitenste kaak- 

 lob, mala exterior. Voor deze deelen is geen homologon aan een poot aan 

 te wijzen. De binnenlob is nl. eene onmiddellijke voortzetting van den stam; de 

 buitenlob schijnt een aanhangsel van den stam te zijn en komt overeen met het 

 bijkomend lid aan de sprieten van vele keverlarven. De beide kaaklobben zijn 

 morphologisch en genetisch van elkaar geheel verschillend (zie daarover bij de 

 larven , Hoofdstuk E). 



De beide kaaklobben zijn meestal lederachtig, doch ook wel hoornachtig. In 

 vele gevallen is slechts eene enkele lob ontwikkeld , aangezien de buitenste tot een 

 2-ledigen taster vervormd is {Caraboiika) (Fig. i", 2"; deel I); zoo is b. v. bij 

 Cicituiela de buitenlob zeer smal, in het midden geleed en daardoor tastervormig, 

 ook de binnenlob is hier geleed en het bovenlid scherp als een klauw en bewegelijk 

 (Fig. i", deel 1); als uitzondering op de Caraboidea bestaat de buitenlob bij CalUsius 

 slechts uit ééu enkel stuk, dat de binnenlob in de rust opneemt. Bij de Gyrinidae 

 ontbreekt de buitenlob in den regel, bij Gxrinus en Aulono.i^yrtis is echter eene 

 ongelede, tastervormige buitenlob voorhanden. Bij Le'istns is de buitenrand van den 

 stam der achterkaken in 5 of 6 aanhangsels uitgetrokken, van welke op elk een 

 bewegelijke stekelborstel ingeplant staat (Fig. 7, deel 1). Bij eenige Amerikaansche 

 soorten van het Mcloidcn-gft\\\\% Nciiiogna/ha 111. is de buitenlob, evenals bij de 

 Lepidopiera , zeer sterk verlengd en gegroefd , zoodat zij , volgens Fritz Miiller , 

 als zuigsnuit gebruikt wordt om honig te zuigen uit nauwe, diepe, buisvormige 

 bloemen. Bij Lucanus zijn de achterkaken zeer verschillend gevormd, hetzij dat 

 de beide lobben of alleen de buitenlob ontwikkeld zijn, welke dan hoorn- of 

 lederachtig, penseelachtig behaard zijn; vooral de buitenste, die veelal verlengd, 

 buiten den mond uitsteekt. Is slechts in 't geheel eene enkele lob ontwikkeld, 

 dan is deze hoornachtig en getand (b. v. Melolonihd), of vliezig en fijn bewimperd 

 (b. v. Copris, ApJwdius). Slechts ééne enkele lob heeft men o. a. ook bij de meeste 

 Niiidulidac. 



De kaaktaster (pal]]us maxillaris) is een op de sprieten gelijkend deel, 

 dat in den regel uit 4, zelden uit 3, ook wel uit 2 leedjes is samengesteld (bij 

 enkele Pselaphidae 3- of 2-ledig); bij vele kleine Aleochar'nü zijn de kaaktasters 

 (ook de liptasters), slechts bij uiterst sterke vergrooting gezien, geleed; bij de 

 Clavigerinae (slechts i -ledig) zeer klein en nauwelijks zichtbaar. De kaaktasters zijn 

 meestal vrij lang of lang (o. a. Carabus), soms zeer lang (Pselaphiis), slank en 

 bewegelijk (Fig. 28', deel I); bij de Hydrophilidae (Fig. 60, deel I) bij uitzondering 



