3' 



slechts aangeduid als kleine, vliezige of hoornachtige aanhangsels (opercnla) van de 

 epipleuren (omgeslagen randen) van het halsschild, welke het stigma van den prothorax 

 niet of slechts onvolkomen bedekken (b. v. Quediiis, Fig. 22, deel I); zijn de epimeren 

 goed ontwikkeld, dan bedekken zij de stigmata volkomen, bij de Slaphyl'niidae 

 overigens zijn zij bovendien met de epipleuren van het halsschild versmolten. 



Meestal bevinden zich meer of minder duidelijke naden tiisschen het prosternum 

 (d. i. het middengedeelte van de onderzijde) en de episternen, welke laatsten op 

 hunne beurt door een meer of minder duidelijken naad van het pronotum afge- 

 scheiden zijn (b. V. Carabus, l'l. I fig. i); soms zijn deze naden door vergroeiing 

 bijna uitgewischt. 



Bij de Khvnchophora ontbreken de naden tusschen het pronotum en de episternen 

 (Fig. 115", deel II), slechts bij uitzondering vertoont zich aldaar aan weerszijden een 

 meer of minder scherpen rand (b. v. vele Plaiyrrhinidae , Scolyiiis e. a.). Ook bij de 

 meeste Ccrambycidae verdwijnt de scherpe kant waarmede de randen der boven- en 

 onderzijde van het halsschild samenstooten. Bij vele Curcitlmiidae zijn de zijden 

 van het halsschild tegen de oogen lobvormig verbreed. Aan het halsschild onder- 

 scheidt men het achtergedeelte of de basis, met den ach terra nd, welke tegen 

 de dekschilden aansluit of ook wel het dieper liggend basaalgedeelte der dekschilden 

 bedekt; verder de voorrand, de beide zij randen of zijden en het midden- 

 gedeelte of de schijf. De vorm van het halsschild kan zeer verschillend zijn, 

 veelal hartvormig, vierhoekig, hetzij zoo lang als breed, langer dan breed of wel 

 breeder dan lang, rondachtig, met bladachtig verbreede zijden [^Lampyridae') , vlak, 

 gewelfd enz. 



Bij vele gravende kevers als: Clivina, Scari/es, Dyschirius, Bkdiiis, Helcrocerus 

 en de Pdssalinae onder de Lucanidae sluit het halsschild niet volkomen tegen de 

 dekschilden aan en is als 't ware gesteeld , terwijl op dezen steel het schildje gezeten 

 is; ook sluit het bij de Lucanidae meestal niet vast tegen de dekschilden aan. Bij 

 Ochthcbius is het aan de zijden gewoonlijk voor een deel door een membraan 

 omzoomd. Bij de Platypidae vertoont het aan weerszijden een indruk om de voor- 

 schenen op te nemen. De geheele prothorax is als om een scharnier aan den zg. 

 romp meer of minder beweegbaar. 



Veelal zet zich het prosternum naar achteren, tusschen de gewrichtsholten 

 (acetabula) der voorpooten , voort in eene vrij korte, smallere of breedere, veelal 

 dolkvormige voortzetting, welke in eene groef of uitholling van het mesosternum 

 grijpt; soms is het zelfs een meer of minder lange ,, borststekel" (spina 

 pros ternalis); daardoor is eene vertikale beweging van het halsschild aan den 

 romp mogelijk, daarentegen niet in horizontale richting (o a. bij By/isais, Dermestes, 

 Par/nis en vooral bij de Elatcridae, Fig. 73, deel II). Vooral is eigenaardig bij de 



