32 



Elaieridae of kniptorren het opspringen ') en het gelijktijdig voortbrengen van 

 een knippend geluid (zie hierover Deel II, blz. 99). Soms is de prothorax op de 

 onderzijde tot het inleggen van den kop, meer of minder diep, uitgehold (o. a. bij 

 een aantal A/iobiidae, Fig. Sg', deel II). 



Ook verheft zich soms het prosternum tusschen de gewrichtsholten der voor- 

 pooten tot eene kiel (b. v. bij Hydrophilus , Fig. 60, deel I), of is aldaar integen- 

 deel, bij een aantal snuit kevers, tot het inleggen van den snuit, uitgehold; deze 

 sn ui tg roe f reikt alsdan meer of minder ver, soms tot aan het uiteinde van het 

 metasternum (Fig. 121"', deel II). 



De gewrichtsholten der voorpooten , zijnde diepe uithollingen, kunnen van 

 achteren al of niet door takken van de epimeren van den prothorax gesloten zijn ; 

 deze takken stooten in den regel niet volkomen aaneen en zijn derhalve ook niet 

 met elkaar vergroeid; zulks is echter (Fig. 115", deel II) wel het geval bij de 

 Rhynchophora -), waar de scheidingsnaad meer of minder uitgewischt is en welk 

 kenmerk slechts bij uitzondering onder de andere Coleoptera, o. a. bij Cossyphus, 

 het Amerikaansche genus Neinatidium {Colydiidae) en Enicmiis nigkollis voorkomt. 

 Veelal is het gedeelte van het prosternum achter de inplanting der voorpooten door 

 eene vliezige huid bedekt, zeer zelden is het in 't geheel niet ontwikkeld. 



Bij de Histeridac o. a. vertoont veelal hel halsschild op de onderzijde aan 

 weerszijden een groefje voor het inleggen van de sprietknots (Fig. 38, deel I). Bij 

 Bothriophonis bezit het halsschild op de bovenzijde der voorhoeken diepe sprietgroeven. 



Soms is een voorste gedeelte van het prosternum, als een kinkraag of kin plaat, 

 door eene fijne dwarslijn van het eigenlijke prosternum afgescheiden (Fig. 38, 56, deel I; 

 73, deel II), daardoor worden de monddeelen aan de onderzijde in de rust grooten- 

 deels of geheel bedekt (b. v. Amhrenus , Byrrkns, Hister , Cerophxtum en de 

 meeste Elaieridae); bij de meeste Parnidae bedekt het groote prosternum zelf als 

 een schild den mond. 



Bij de Staphylinidae is het prosternum vóór de voorcoxae soms gereduceerd tot 

 eene smalle dwarslijst. Bij de XanihoUniiii is het voorste gedeelte als eene keelplaat 

 daarvan afgescheiden. 



Bij sommige S/aphylitjidai- {Siaphylinini en Paederini) bevinden zich vóór het 



I) Het omkeeren in de luclit en het op de pooten terecht komen is een gevolg daarvan, dat 

 het aanstooten of aanzetten tegen het ondervlak door den prothorax teweeggebracht wordt, daardoor 

 krijgt dit deel eene grootere kracht bij de beweging dan de rest van het lichaam en tengevolge 

 daarvan slaat het lichaam in de lucht om. Het plotseling opspringen is dus hoofdzakelijk een gevolg 

 van de vrije beweging, door het scliarniergewricht tusschen den prothorax en den zg. romp, waar- 

 door het mogelijk is den prothorax rugwaarts te bewegen ; daarbij komt natuurlijk ook de inrichting 

 van de borststekel en de spiercontractie in aanmerking. 



1) Zie over het zg. „Centro-sternal piece" van Sharp op blz. 541 deel H. 



