33 



prosternum twee uitsteeksels van het endothoracale skelet, de zg. clnviculae 

 (Fig. 20, deel I). 



Als een eenig geval onder de kevers, is bij Georyssus het itrosternum vóór de 

 inplanting der voorpooten vliezig en door de plaatvormig verbreede trochanters bedekt. 



Ue verbindingsnaden tusschen het prosternum en de pleurae zijn soms tot meer 

 of minder diepe, geheel tot aan of tot op eenigen afstand van de voorcoxae reikende 

 groeven uitgehold (Fig. 73'", deel II), waarin de sprieten in de rust gedeeltelijk of 

 geheel kunnen ingelegd worden; of wel zij zijn alleen van voren uitgehold, waardoor 

 alsdan slechts het eerste lid of alleen de eerste leedjes der s])rieten kunnen ingelegd 

 worden; nog kunnen de prosternale naden enkel of dubbel zijn {Ela/eriifae); ook 

 bij de Byrrhini vormen de naden van het prosternum diepe sprietgrosven ; bij 

 Eucnemis (Fig. 72", deel II) bevinden zich de zeer diepe sprietgroeven aan weers- 

 zijden, onmiddellijk langs den zijrand, tusschen de pleurae van den jirothora.x en den 

 scherpen rand van het halsschild, daarin verzinken de sprieten geheel; ook kunnen 

 de sprietgroeven op de pleurae zelf aanwezig zijn (o. a. bij Hister; Fig. 38, deel I). 



Evenals op den kop bevinden zich bij sommige kevers op het halsschild hoornen , 

 bulten, uitsteeksels of diepe indrukken, o. a. bij yt\t Scarabaeidae{Coprini, Geoirupini, 

 Dynastini), doch komt zulks bijna alleen bij de mannetjes voor. 



De meso thorax is in den regel het kleinste der 3 thoracale segmenten; hij 

 sluit van voren, door een steelvormig gedeelte, aan den prothorax en hangt daar- 

 mede door eene vliezige huid samen; aan de achterzijde sluit hij tegen den meta- 

 thorax aan en is daarvan door een naad gescheiden, welke zich aan de onderzijde, 

 tusschen de inplanting der middelpooten , gewoonlijk duidelijk vertoont. Hij bestaat 

 uit het mesonotum, het mesosternuni en de mesopleurae. De geheele 

 onderzijde wordt ook wel middenborst (medipectus) genoemd. 



Het mesonotum (middenrug), waaraan de voorvleugels (dekschilden) 

 zitten, bestaat uit twee stukken, het voorste of mesoscutum en het achterste of 

 mesoscutellum, kortweg scutellum of schildje genaamd, welk laatste stuk 

 tusschen de bases der dekschilden in 't oog valt, terwijl het mesoscutum gewoonlijk 

 eerst zichtbaar wordt, wanneer de prothorax neergebogen wordt. 



Het scutellum is verschillend van grootte, meestal driehoekig, ook wel rond- 

 achtig, langwerpig, veelhoekig of verbreed. Soms ligt het tusschen de dieper gelegen 

 basale gedeelten der dekschilden en is dan veelal door het halsschild bedekt ; 

 ook is het soms uiterst klein en onduidelijk, of zelfs geheel onzichtbaar (b. v. 

 Haliplidae, Noterus, Laccophilus , een aantal Cnrculionidae e. a.). Soms bevindt zich 

 het schildje op een korteren of langeren steel, waarin de mesothorax uitgetrokken 

 is (o. a. bij Broscus, Dyschiriiis , Bledius). Bij de Carabidae en de Dytiscidae doen 

 de zijranden van het scutellum zich voor als afzonderlijke, afgescheiden deelen. 



