34 



schoudertjes (omia) genoemd. Slechts bij ongevleugelde ke verwijfjes (o. a. 

 Lampyris , Fig. 78', deel ID zijn het geheele meso- en metanotum zichtbaar. 



Het mesosternum , d. i. het midden van de onderzijde van den mesothorax , 

 omsluit met zijn achterrand, evenals de voorrand van het metasternum, de gewrichts- 

 holten der middelpooten ; bij de Gyrinidae o. a. is het buitengewoon groot, ruit- 

 vormig (Fig. 18, deel I). Veelal is het aan den voorrand uitgerand of uitgehold, ten 

 einde de voortzetting van het prosternum oji te nemen. Bij sommige Curcnlionidae 

 reikt zelfs de diepe snuitgroef, over het prosternum, tot ver over het mesosternum 

 (Fig. 121 1", deel II). 



De mesopleurae of zijstukken zijn elk afzonderlijk verdeeld in een voorste- 

 (episternum) en een achterste zijstuk (epimerum) (Fig. 121' en '■, deel II; en 

 PI. I, fig. I). 



De episternen van den mesothorax bij de Slaphyliiiidae zijn meestal met het 

 mesosternum vergroeid, de epimeren daarentegen altijd duidelijk gescheiden. 



De epimeren van den mesothorax zijn bij een aantal Curculioniiiae groot, tot 

 in den hoek tusschen den prothorax en de dekschilden ingeschoven (Fig. 121", 

 deel II). Ook zijn zij bij Celonia sterk ontwikkeld en boven de schouderhoeken der 

 dekschilden duidelijk zichtbaar (Fig. 69', deel II); deze van boven ziclitbare deelen, 

 de schouderstukken van het mesonotum, werden ook wel schouderbladen 

 (scapulae) genoemd. 



Bij de Sphaeriidac zijn het mesosternum en het metasternum tot eene groote 

 schildvormige plaat vereenigd. Bij Hydi-ophilus en aanverwanten is eene mesosternale 

 kiel met eene dergelijke van het metasternum samengegroeid; de eerste steekt 

 meestal tusschen of tot voorbij de voorcoxae uit, de tweede meestal als een scherpen 

 doorn of eene stekel voorbij de achtercoxae (Fig. 60, deel I). 



Bij de Gyrinidae (Fig. 18, deel I) bevindt zich eene dijgroef over de eiiisternen 

 en de epimeren van den mesothorax , zoo ook over het voorste gedeelte van de 

 episternen van den metathorax, deze zet zich zelfs voort op de epipleuren (omgeslagen 

 randen) der dekschilden. 



De metathorax, welke bijzonder sterk ontwikkeld is '), is niet duidelijk van 

 den mesothorax gescheiden ; aan de achterzijde stoot hij tegen het eerste achterlijfs- 

 segment aan. Hij bestaat uit het metanotum, het metasternum en de mela- 

 pleurae. De geheele onderzijde heet ook wel achterborst (postpec tus). 



i) Wanneer nl. het eene vleugelpaar ten koste van liet andere voor liet vliegen gebruikt wortlt, 

 is /.ulks van invloed op den liorstring waaraan dit paar gezeten is. Aangezien nu bij de Coleoptera 

 alleen het achterste vleugelpaar voor het vliegen geschikt is, zoo volgt hieruit dat de achterste borst- 

 ring meer ontwikkeld is, derhalve grooter is dan de middelste, immers bergt dit gedeelte de zooveel 

 meer ontwikkelde spieren , van welke bij de kevers het vliegvermogeu uitgaat. 



