38 



Du veroiKlerstelUnj; dat de dwarsbruggen der dekscliilden zouden overeenkomen met de onmiddellijk 

 op elkaar liggende gedeelten der beide lamellen van de vliezige achtervleugels, wordt door Kriigkr 

 onjuist genoemd. Wel kunnen de aders, waarin de tracheeën loopen, als overblijfselen van de oor- 

 spronkelijke groote holte in den vleugel beschouwd worden, echter niet gelijk aan de rest van de 

 holte der voltooide dekschilden ; deze holte is van secundairen oorsprong. 



Tegenover eene beschouwing van E. Vkrson, als zouden de vleugels der vlinders ontstaan zijn 

 uit gemetamorphoseerde, rudimentaire stigmata, staat het onderzoek van Krüger , dat bij de Coleoptera 

 de rudimentaire stigmata van den aanleg der vleugels gescheiden blijven. 



a. De Voorvleugels of Dekschilden (Elytra). 



De dekschilden, zijnde dus de voorvleugels, ook veelal bovenvleugcls genaamd, 

 zijn hoornachtig (chitineus), meestal vrij hard en vast, zelden dunner, meer perkament- 

 of Icderachtig, bij hooge uitzondering zelfs eenigszins dun vliezig, doch altijd 

 ondoorschijnend. Zij hebben, oppervlakkig beschouwd, weinig overeenkomst met 

 vleugels. Eene bepaalde nervatuur als op de achtervleugels is niet aanwezig, doch 

 bemerkt men de sporen van enkele weinige nerven , die door de sterke chitine- 

 afscheiding eenigszins onduidelijk gewortlen zijn en volgens Koltse veelal alleen 

 door stippelrijen of stippellijnen en flauwe langsgroeven zijn aangeduid; toch zouden 

 zij, volgens genoemden schrijver, ofschoon in den regel zeer moeielijk, te onder- 

 scheiden zijn. Voor de systematiek is de nervatuur der dekschilden van onder- 

 geschikt belang. 



De dekschilden zitten aan de zijden van het mesonotum bewegelijk aangehecht ; 

 zij zijn bij uitzondering zeer klein, als schubjes, of rudimentair (bij Atracloccrus , 

 het ? van Lamprohiza splendidula , het i van Phosphacnus hemiptcrus); ook kunnen 

 zij bij hooge uitzondering geheel ontbreken (de wijfjes van het Zuid-Europ. Scarahacidcn- 

 genus Pachypus Latr. , van Lampyris, Phosphacnus en Driliis), in welke gevallen 

 ook de achtervleugels geheel afwezig zijn. 



Wanneer zij in rust op het lichaam liggen, sluiten zij nauwkeurig tegen elkaar 

 aan, zoodat zij met den binnenrand, van af de basis tot aan het uiteinde, aaneen- 

 stooten en Ie zamen een stevig gelieel , als 't ware een enkel rugschild , vormen , 

 hetwelk, van af het halsschild, dicht tegen de rugzijde van het lichaam aansluit. 

 Aan de binnenzijde van de basis der dekschilden bevindt zich veelal een tandvormig 

 uitsteeksel, dat in rust in eene uitholling aan de onderzijde aan den rand van het 

 schildje ingrijpt; door deze slotachtige inrichting kunnen de dekschilden slechts met 

 eenige moeite uit den rusttoestand gebracht worden. 



De vorm der dekschilden wordt altijd door beiden te zamen aangeduid; zoo 

 spreekt men van rondachtige, eivormige, elliptische, langwerpige, gestrekte enz. 



