39 



De vastheid moet worden toegeschreven deels aan de verdikking der chitine- 

 laag, deels aan vele kleine, dikke chitinestaafjcs, welke de bovenste en de onderste 

 chitinelaag met elkaar verbinden; het buigzaam zijn, b. v. bij Lytlu vcsicaioria, 

 wordt daarentegen, volgens Beauregard, daaraan toegeschreven, dat deze chitine- 

 staafjcs hier zeer dun zijn. 



Rij ongevleiigelde Coleoptera, d. w. z. bij welke de achtervleugels ontbreken ') 

 of rudimentair zijn, zijn de dekschilden in vele gevallen niet alleen buitengewoon 

 vast, doch bovendien langs den binnenrand zoo stevig met elkaar verbonden, dat 

 zij te zamen een enkel geheel, als 't ware één enkel schaalvormig dekschild, vormen; 

 men vindt zulks o. a. bij Carabus-'^QOXiQW , vele Tciiebrionidae , een aantal Chryso- 

 melidae {Tüiiarc/ia) en CurcuUonidac {Brachycerus). Zijn zij, niettegenstaande den 

 stevigen samenhang, door eene naald te scheiden, dan heeten zij verkleefd; toch 

 kunnen zij ook voor een deel aancengegroeid zijn (b. v. Blaps). 



In rust stooten tle dekschilden meestal in de middellijn rechtlijnig aaneen , deze 

 begrenzing heet dan naad (sutura), en de binnenrand naadrand; gewoonlijk 

 is de aansluiting met eene plooi. Bij uitzondering bedekken zij elkaar aan den , 

 alsdan gebogen, binnenrand {Mcloc), of grijpt het eene dekschild met den naad- 

 rand over dat van het andere (b. v. Xantliolinus). ( )ük kunnen de uiteinden der 

 dekschilden soms meer of minder divergeeren (o. a. Thinohius, Rhipipliorus (Fig. 95', 

 deel II), Ocdemcra , Necydalis), waarbij zij in sommige gevallen priemvormig eindigen , 

 waardoor het uiteinde der achtervleugels soms zichtbaar is. Overigens zijn de dek- 

 schilden aan het uiteinde, de top (apex), veelal te zanicn afgerond, of wel recht 

 afgeknot, of als 't ware afgesneden (o. a. bij de Siaphyüiiidac en Nccrophorus); ook 

 zijn zij in vele gevallen elk afzonderlijk afgerond, ook wel naar binnen scheef 

 afgeknot, of elk aan den naadhoek spits of tandvormig uitgetrokken; wanneer de 

 tophoek meer of minder afgeknot is, dan heeft men, behalve den naadhoek, nog 

 den buiten - tophuek. Bij vele Toiiiicini zijn de dekschilden aan het uiteinde 

 uitgehold of ingedrukt en aldaar langs de zijden, op verschillende wijze, getand 

 (Fig. i22ii-'^'i, deel II); bij de mannetjes van vele MalachUnae is de top ingekuepen 

 of ingedrukt en soms van aanhangende slipjes voorzien. Bij sommige Carabns-'^ooxX.&w 

 zijn de dekschilden nabij hel uiteinde uitgerand, bij het c^ sterker dan bij het $. 



De voorrand der dekschilden, waaraan het aanhechtingspunt , heet basis of 

 wortel. De hoek, welke de zijrand met de basis vormt, heet schouder hoek of 

 kortweg schouder; in de nabijheid daarvan heeft men dikwerf eene schouderbuil. 



I) Ongevleugeld zijn o. a. vele op den bodem levende, snel loopende kevers, ook wel zulke die 

 op eilanden l.ings de zeekust leven , daar het vliegen hier gevaarlijk kan worden ; verder een aantal in 

 het hooggebergte (o. a. vele AW/v'iz-soorten) en ook, trage, op den gvond levende planteters. Bij enkele 

 soorten (o. a. bij Calathus, Longitarsus e. a.) heeft men naast gevleugelde ook ongevleugelde individuen. 



