4° 



Kr komen gevallen voor dat de schouders bij gevleugelde individuen uitpuilen (om 

 ruimte te hebben voor de inplanting en het bergen der vleugels), terwijl zij bij 

 onge vleugelden meer afgerond zijn '). 



Op de onderzijde der dekschilden bij de Dyliscidae , gewoonlijk aan de binnen- 

 zijde van den zijrand, bevindt zich eene plooi of lijst, welke tot aansluiting aan 

 den zijrand van het achterlijf dient. Bij de Hydroporini gaat van deze plooi eene 

 tongvormige voortzetting uit, welke in eene zakvormige uitholling van het laatste 

 sterniet ingrijpt. 



Op de binnenzijde der dekschilden bij de Curculiotiidae bevindt zich eene 

 bijzondere groef, waarin de opgerichte rand der epimeren van den metathorax, 

 alsook die van de sterniten passen, waardoor het achtergedeelte van het lichaam 

 eene groote vastheid en stevigheid verkrijgt; deze groef ontbreekt zelden; ook komt 

 zij bij enkele Bupreslidae voor. 



De omgeslagen, smalle strook langs den buitenrand is door eene verheven 

 grenslijn van het vlak der dekschilden gescheiden en wordt epipleurum genoemd; 

 door deze epipleuren sluiten de dekschilden meestal dicht aan de pleurae van meso- 

 en metathorax en aan de zijden der achterlijfssegmenten; de buitenrand is derhalve 

 meer of minder om de zijden van het achterlijf omgeslagen; bij de Gibbiini(J^\g. 88", 

 deel II) , waar de dekschilden langs den naad vergroeid , blaasvormig opgezwollen en 

 eenigszins doorschijnend zijn, omvatten zij het achterlijf voor een deel. 



Ook bij Byrrlius en Meloe omvatten de dekschilden langs de zijden, op de 

 onderzijde, de epimeren van meso- en metathorax scheedeachtig. Bij de Tenebrionidae 

 (Fig. 90, deel II) omsluiten de dekschilden het achterlijf, met den zijrand stevig in eene 

 groef van de sterniten ingrijpend; langs den zijrand vertoonen zij een, veelal smallen , 

 zoom, welke slechts zelden geheel ontbreekt en volgens Seidlitz de ware epipleuren 

 zouden zijn; naast dezen vertoont zich dan veelal nog eene veel breedere strook, 

 welke door eene langsrib op de dekschilden begrensd is en als valsche epipleuren 

 geduid worden. 



Bij Hyphydrus zijn de epipleuren van eene uitliolling of groef voorzien, om 

 het uiteinde der middeldijen op te nemen ; bij Oomorplius vertoonen zich daar twee 



I) Volgens G. Jacobson kunnen naverwante vormen, van welke de een gevleugeld, de andere 

 ongevleugeld of slechts van rudimentaire vleugels voorzien is, in meerdere opzichten verschillen aan- 

 bieden in den uitwendigen bouw. Ongevleugelde individuen van gevleugelde soorten onderscheiden 

 zich steeds door het ontbreken der schouderbuil (b. v. bij vele Longitarsus-iooii^n) ; ongevleugelde 

 soorten onderscheiden zich van gevleugelden van eenzelfde genus door een korteren metathorax; 

 genera waarvan de soorten ongevleugeld zijn , onderscheiden zich in den regel door sterk in de 

 schouders versmalde dekschilden , terwijl hier de metathorax altiid korter is dan de eerste zichtbare 

 achterlijfsring. Uit een en ander is te verklaren, dat Coleoptera, welke uitsluitend eigen zijn aan 

 eilanden , hooggebergten en grotten , ofschoon zij tot de meest uiteenloopende familiön behooren , 

 door een karakteristieken liabitus, als gevolg van het ongevleugeld zijn, in 't oog vallen. 



