41 



groütc grocvc-n tot oiuicniing <lcr kniccn. Bij ilc Gyrinidac (Fig. i8, deel I) gaat cenc 

 dijgroef schuin over de episternen en epimeren van den mesothorax en over het 

 voorste gedeelte van de episternen van den metathorax, tot op de epipleuren der 

 dekschilden ; achter deze groef steekt de binnenrand der epipleuren gewoonlijk als 

 een stompe tand uit, welke in eene zakvormige uitholling van de bij gesloten dek- 

 schilden overdekte zijden der episternen van den metathorax ingrijpt. 



De epipleuren zouden, volgens Kolbe, met het costaalveld der vliezige achter- 

 vleugels overeenkomen; zij zijn van zeer verschillende lengte en breedte, soms 

 onduidelijk en kunnen zelfs geheel ontbreken. Zij loopen al of niet tot aan het 



uiteinde door. 



In den regel bedekken de dekschilden het dun vliezige ruggedeelte van het 

 achterlijf geheel en loopen alsdan geheel tot aan het uiteinde door. Bij de groote 

 familie der Siaphylinidae daarentegen zijn zij meestal sterk verkort en afgeknot, 

 zoodat zij slechts de laatste twee thoracaalringen en hoogstens de basis van het 

 achterlijf bedekken. Hetzelfde is ook het geval bij de Pselaphidae, Platypsyllus, 

 NecyJalis, Cacnopiera , de ITisteridae, een groot aantal Silphidae en zoo vele andere, 

 waar een grooter of kleiner gedeelte van het achterlijf onbedekt en alsdan op de 

 bovenzijde chitineus is; veelal blijft alleen het pygidium of ook nog het propygidium 

 (zie verder) onbedekt (o. a. Ilisteridae , vele Scarabaeidae en een aantal Curculionidae). 

 Dan kunnen de dekschilden een zeer sterk verbreeden, vlak afgezetten zijrand 

 hebben (b. v. Dyiiscus laüssimus), of overschrijden zij bij de Cassidae naar buiten 

 en naar het uiteinde het achterlijf; bij Lyats en Prionus o. a. zijn zij veel langer 

 dan het achterlijf. 



Geoord heeten de dekschilden wanneer zij aan den schouderhoek een eenigszins 

 vrij afstaand aanhangsel vertoonen (b. v. Lycus, Cassidd). 



Onder het vliegen worden de dekschilden gewoonlijk meer of minder opgelicht, 

 doch verder niet bewogen; zij worden dus alleen gebruikt tot bedekking der achter- 

 vleugels. Een aantal soorten vliegen met geheel horizontaal uitstaande dekschilden 

 (b. V. Hister, PI. I fig. 4I), anderen houden ze schuin opwaarts gericht; Necrophorus 

 klapt de dekschilden vertikaal op met naar boven gerichten buitenrand en houdt 

 daarbij de middelpooten in de vlucht opwaarts gericht (PI. I fig. 4")- Ook Silpha 

 sinuaia en Creophilus maxillosus houden onder het vliegen de dekschilden en de 

 middelpooten aldus. Bij Onthophagus en Aphodius worden de dekschilden aan de 

 buitenzijde een weinig opgericht, op den naad als om een scharnier draaiende. 

 De Cetoniinen (PI. I fig. 4"') vliegen met geheel gesloten dekschilden, de achter- 

 vleugels worden dan door eene uitranding aan de zijden der dekschilden naar buiten 

 geschoven en uitgespannen; Sisyphus en Osmoderma, die ook met gesloten dek- 

 schilden vliegen , missen die uitranding aan de dekschilden. 



