42 



Zeer opvallend is de groote verscheidenheid in sculptuur der dekschilden , 

 waaraan H. J. Kolbe een belangrijk hoofdstuk wijdt, zoo ook uver de oorspronkelijke 

 nervatuur in deze zoozeer gewijzigde voorvleugels. 



Ofschoon door de onderzoekingen van Edgar Kriiger') thans zou gebleken 

 zijn, dat een aderstelsel in de dekschilden wel wordt aangelegd, doch later ver- 

 drongen en de sculptuur van anderen oorsprong is, acht ik het toch van belang de 

 beschouwingen van Kolbe hier nader te bespreken. 



De sculptuur bestaat hoofdzakelijk uit langsribben, langslijnen , Uetenstrepen , ketenrijen, stippel- 

 lijnen of stippelrijen en de daartusschen liggende tussclienruimten ; deze zouden, hetzij onmiddellijk 

 uit de oorspronkelijke (aan de op de eigenlijke vleugels homologe) aders af te leiden , of wel niet 

 eene dergelijke nervatuur in verband te brengen zijn. De hoofdaders der vleugels zouden op de dek- 

 schilden nog aan te wijzen zijn; zoo heeft men nog bij vele Coleoptera langsribben die met de 

 niiddenader (media), de voorste- en achterste spanader (cubitus anterior en posterior) en de eerste 

 anale ader (vena analis) overeenkomen. De armader (brachialis) zou zijn de kielvoimige bovenrand, 

 de randkiel, welke door de epipleuren van den eigenlijken buitenrand gescheiden en bij het groote 

 meerendeel der Coleoptera gebleven is ; evenals bij de ware vleugels is deze op de dekschilden krachtig 

 ontwikkeld. Opvallend is dat bij de meeste kever-families alle graden van overgang voorhanden zijn , 

 van duideliike langsribben tot een glad, nagenoeg sculptuurloos oppervlak; al deze overgangen treft 

 men bij verschillende soorten aan , ja zelfs varieeren soms de individuen eener zelfde soort in de ont- 

 wikkeling der ribben. 



KoLiiE behandelt uitvoerig het verband tusschen langsribben en keienrijen bij (;Vïrrt/<«j'-soorlen 

 en wijst er op hoe de op de niet onderbroken ribben voorhanden , ingestoken stippels ons het begin 

 doen zien van het verdwijnen der ribben en hoe verder door afplatting der schakels van de ketenrij 

 het meer gladde opjiervlak der dekschilden ontwikkeld is. De ketenrijen zouden met de hoofdaders 

 overeenstemmen, terwijl de langsribben, welke, zoo.als bij Caralms tdiiccHntHs , telkens één tusschen 

 twee ketenrijen voorhanden, te vergelijken zijn met de takaders der hoofdaders in de vliezige vleugels, 

 dus als nevenribben te beschouwen. 



Verder zouden de ribben overeenkomen met de zg. tussclienruimten op de dekschilden bij zoovele 

 Coleoptera. Bij dekschilden die in de lengte gegroefd, gewoon gestreept, of van stippellijnen of stippel- 

 rijen voorzien zijn , zouden de daartusschen gelegen ruimten als afgeplatte ribben te beschouwen zijn ; 

 de stippels op de afwisselende tussclienruimten bij vele soorten zouden op de sporen van ketenrijen 

 duiden. Op een en ander wordt nog gewezen bij Ferouia, I/arpaliis en in 't bijzonder bij het 

 Afrikaansche Curaliidcn-genws, T efjlus Latr. 



Volgens Kolde zou het aantal en de rangorde der ribben (primaire, secundaire en soms nog 

 tertiaire), alsook de daarmede in verband staande tussclienruimten, tot een schema terug te brengen 

 zijn. Zoo zouden, wanneer op een dekschild g langsstrepen of stippellijnen en lo daarmede samen- 

 gaande tusschenruimten voorhanden zijn, de 3e, 5e, 7e en 9e tussclienruimten als primaire, de 2e, 

 4e, 6e, 8c en loe als de secundaire moeten beschouwd worden. De primaire tussclienruimten zijn 

 veelal, hetzij allen, hetzij voor een deel van grootere stippen of groefjes voorzien; de 9= vertoont de 

 meeste groefjes. Gewoonte is bij het tellen van langsstrepen en tusschenruimten bij den naad te 

 beginnen, ofschoon het juister zou zijn bij de kielvormige randlijn te beginnen; intusschen zijn de 

 strepen langs de randkiel veel.al uitgewischt, terwijl zij nabij den naad duidelijk blijven, vandaar dat 

 het tellen , van die zijde uitgaande , gemakkelijker is. 



I) Zie blz. 37. 



