43 



Kij vele CaraHiliU (o. a. liij Ilarpalus) nu zijn lo tussclienniimtcii en 9 langsstrepcn voorhanden. 

 Wanneer liovcndien , zooals bij vele soorten van Curalnis en bij Calosoma , tertiaire tussclienruiniten 

 aanwczi;; zijn, dan zijn 17 tussclienruiniten en 16 langsstrepcn voorhanden; de 4e, 8>: en 12c tusschcn- 

 niimten zijn dan de primaire en veelal door ketenrijen van bultjes aangeduid. Tusschen elke twee 

 ketenrijen bevinden zicli dan drie gewone, verhevene lijnen, van welke de middelste als de secun- 

 daire , de beide zijdelingsche als de tertiaire moeten beschouwd worden. 



Veelal bevinden zich op de dekschilden vele onregelmatig dooreenstaande, veelal dicht opeen- 

 gedrongen stippeltjes; deze zouden van regelmatig gerangschikte afgeleid kunnen worden, aangezien 

 bij naverwante soorten nog regelmatige stippelrijen voorhanden zijn; ook de zg. dubbelrijen herinneren 

 aan oorspronkelijk aanwezige primaire langsribben , aangezien de in de dubbele rij voorhanden tusschen- 

 ruimte is eene primaire. Al deze overgangsvormen vindt men bij Chrysomcla , zelfs die met langs- 

 ribben (bij Siberische soorten). 



Eene, tusschen eene, veelal voorhanden, afgekorte naadstreep en het schildje voorhanden, even- 

 zoo korte tusschenruimte zou van de veelal korte 2e anale ader (XIII) der vliezige vleugels af te leiden zijn. 



De structuur der dekschilden vertoont de laagste trap van ontwikkeling bij het tropische Lyciden- 

 genus CalopUron Gu(5r. De 4 hoofdribben komen met gewone aders in de vliezige vleugels overeen, 

 alleen zijn zij regelmatiger en dichter opeenstaande; tusschen elke twee hoofdribben bevindt zich 

 eene, naar de basis afgekorte, fijnere ader, welke overeenkomt met de nevenribben van het boven- 

 genoemde C("-rt/'/(/t'«-genus Tcfjhis. Alle langsribben zijn door dwarsaders verbonden , waardoor de 

 sculptuur veelal een eigenaardig tralieachtig voorkomen heeft; ook is de chitinehuid der dekschilden 

 bij vele soorten evenzoo dun en doorsclüjnend als de membraan bij vliezige vleugels. Hij het exotische 

 genus l.yciis F. is de in de schouderbuil uitloopende langsrib bij vele soorten kielvormig verheven en 

 bij het S van meerdere soorten in een stekel uitgetrokken ; volgens KoLliE zou deze vorming geen 

 bepaalde beteekenis hebben, doch slechts te beschouwen zijn als het gevolg eener hypcrtrophie, 

 waarbij de massa zich in zooverre ontwikkelt als de hoeveelheid en de ruimte het toelaat. De neiging 

 tot hypcrtrophie wordt reeds gevonden in den kielvormigen aanleg der schouderbuil. 



Het resultaat van KoLliÈ's vergelijkende studie over de dekschilden is, dat de verharding en 

 verdikking van het oorspronl<eliik vleugelmembraan door chitine-afscheiding, gedeeltelijk van de 

 vleugeladers uitgaat. De ingestoken groefjes (welke, tegen het licht gehouden, veelal doorschijnend 

 zijn) in de verdiepte langsstrepcn zouden de resten van het oorspronkelijke vleugelmembraan zijn. 

 De zijwaartsche afplatting der langsribben tot breede langsbanden, de tussclienruiniten, liet slechts 

 op elk een van groefjes voorziene langsgroef over; de tusschenruimte tusschen elke twee groefjes van 

 de langsgroef duidt op eene voormalige dwarsader, welke bij het bovengenoemde genus Caloplcroi: 

 als zoodanig nog voorhanden is. Eene langsrij van door de dwarsader gevormde veldjes op de dek- 

 schilden, als bij Calopteroii, is o. a. bij Ilarpaliis tot eene bestippelde of van groefjes voorziene 

 langsgroef gereduceerd. De stippels of groefjes der langsgroevcn hebben niets te maken met de 

 groefjes der tusschenruimten. Bij verdere afscheiding van chitine verdwijnen de groefjes in de langs- 

 groevcn ; daaruit zouden de gladde langsgroevcn , liot ontbreken der langsstrepen en eindelijk de 

 volkomen gladde dekschilden af te leiden zijn. 



Ten slotte vestigt Koi.isE nog de aandacht op het mazig of eenigszins onregelmatig verloop der 

 ribben op de dekschilden bij vele exotische Cassidiunc; de kleurteekcning schikt zich alsdan gewoonlijk 

 naar het netvormig aderbeloop; veelal is dit laatste uitgewischt, doch de teekening bewaard gebleven. 

 Zoo zouden de vlekken op de dekschilden van Chclyinopha potysticha Boh. uit Guadeloupe niet met 

 zekerheid te duiden zijn, wanneer niet bij eene aanverwante C. nigricollis Boh. uit Bahia dezelfde 

 vlekken ingednikt waren en met de netsgewijze sculptuur samenhangen. Dezelfde structuur of ten 

 minste de gewone nervatuur is bij doorvallend licht ook in zulke dekschilden te herkennen, welks 

 oppervlak gewoon is. Ook op de onderzijde is het ademet meestal duidelijk. 



