46 



zijn der langs-, dwars- en terugloopende aders een gevolg van het knikken bij het 

 vouwen der vleugels. 



Het vouwen in de lengte geschiedt volgens eene gevorkte vouwlijn in het 

 brachiaalveld (zie verder) en wel zoo dat ader V, de media, zich in dit veld iets 

 naar voren verplaatst en het tusschen de vork liggende gedeelte omgeslagen wordt. 

 Aldus is het vouwen van het topgedeelte van den vleugel tot stand gebracht. Het 

 omslaan van het anaalveld , waarbij meerdere vouwen kunnen ontstaan , is een 

 onmiddellijk gevolg van het opbergen van den vleugel in de rust. 



Wat overigens de wijze van vouwen betreft, heeft men, volgens O. Heer, drie 

 gevallen, i". waar de vleugels geene dwarsvouwen vertoonen, dus niet gebroken , 

 maar recht onder de dekschilden gebogen worden: o. a. bij de Buprcsi'ulae (waar 

 hoogstens de vleugelpunl iets naar binnenwaarts gebogen wordt, dus een overgangs- 

 toestand), bij Lycus, Atracloccrus , Necydaüs e. a.; zij worden dus alleen in de 

 lengte gevouwen , het gewricht aan den voorrand ontbreekt dan ook geheel. 2°. waar 

 de vleugels onder de dekschilden duidelijk gevouwen zijn, doch aan het gewricht 

 zonder plooi voor het invouwen; het onderste gedeelte van den vleugel is opwaarts 

 gericht en wordt meer of minder volkomen door het bovenste gedeelte bedekt; de 

 vleugels zijn tweemaal gebroken: o. a. bij Trichoptcryx , Scaphidium , Caiops en tal 

 van CurculioniJae (p. a. Chlorophanus , Sitona , Calandra). 3°. waar de vleugels onder 

 de dekschilden eveneens gevouwen zijn, doch aan het gewricht met eene plooi 

 voor het invouwen; de buitenrand van het voorste gedeelte van den vleugel vormt 

 alsdan met het achterste een eenigszins rechten of spitsen hoek: bij de meeste 

 Coleoptera, als Ciande/a , Calosojiia , Staphylintis , ]{ydrophiliis , Lncanns, Orycks , 

 Mcloloniha, Elater, Saperda e. a. 



Bij het exotische Zrwc.t;)'/()/«;/(?//-genus Atraclocertis heeft men den meest oor- 

 spronkelijken vleugelvorm, er is alleen een langsaderstelsel voorhanden; men ziet 

 daarin het bewijs voor een gemeenscliappelijk grondplan in de nervatuur bij de 

 vleugels van alle Insecten. Lette men slechts op de nervatuur, dan zou Atractocerus 

 eerder tot de A^natha {Ep/tc/neride/i) dan tot de Coleoptera moeten gerekend worden. 



Bij de Staphylinidae waar de vleugels , tengevolge van de zeer korte dekschilden , 

 twee of driemaal in de breedte gevouwen worden, zijn twee gewrichten voorhanden, 

 liet eene in het eerste derde gedeelte, het tweede vóór het midden; bij vele genera 

 is nog een derde gewricht voorhanden. 



De vleugels der Trichopieryxidae (Fig. 37, deel I) wijken zeer af van die der 

 overige kevers; bij Trichopteryx o. a. overtreffen de ontplooide vleugels veelal 

 driemaal de lengte van het lichaam; zij bestaan uit een nagenoeg niet geaderd, op 

 een langen steel zittend, langwerpig vlies, met lange haren aan den omtrek; daardoor 

 hebben zij een vederachtig voorkomen. In de rust wordt liet vleugelvlies viermaal 



