48 



Om de verschillende aders') nauwkeurig te duiden is vooreerst noodig eene nomenclatuur daarvan. 

 Weuschelijk acht ik het vooraf te schetsen de opvattingen van Adolph over de natuur der aders, 

 om daarna te wijzen op de daarop gemaakte bedenkingen. 



Adolph onderscheidt nl. concave en convexe aders, die zeer verschillend zijn en nimmer 

 wederzijdsche takken uitzenden, d. w. z. dat nimmer eene convexe ader als vertakking van eene 

 concave of omgekeerd voorkomt. De concave aders zijn altijd veel zw.ikker aangeduid, de convexe 

 daarentegen zijn de krachtige, gechitiniseerde ribben, veelal de eenige waarneembare. 



In de nog onontwikkelde vleugels gedurende den poptoestand stemt het verloop der Iracheefln 

 met dat der later te vormen aders overeen ; de tracheeën echter die met de latere concave aders in 

 verbinding staan, vormen zich onafhankelijk van die welke tot de convexe Ijehooren. Verder blijkt 

 dat bij de volkomen ontwikkelde vleugels, dus bij het imago, van de bovenzijde gezien, de concave 

 aders in een dieper niveau liggen dan de convexe; men kan dus spreken van „dal-" en „bergaders". 

 Aangezien nu deze beide ader-soorten met elkaar afwisselen, iets dat in den meest volkomen staat te 

 zien is bij de Agnatha (Efheiiieriden) en in de achtervleugels der Ortlioptera , zoo vertoont het adernet 

 op de doorsnede eene zig-zaglijn. De oorspronkelijke jilooiing in de lengte in smalle strooken verklaart 

 de afwisselende ligging der beide adersoorten. De convexe aders vormen een kraclitig stelsel, dat de 

 vleugelhuid uitgespannen houdt. 



Bii hooger ontwikkelde Insecten-groepen liggen de beide aders soms in één vlak en zijn niet 

 altijd van elkaar te onderscheiden; ook komt het wel voor dat concave aders convex, convexe 

 aders daarentegen concaaf lijken. In het algemeen kan men zeggen dat de zwakkere concave aders 

 duidelijk zijn bij de lagere Insecten-orden , terwijl ze bij de hooger staanden , als Ifymenoptera , 

 Lepidoptcra en ook de Colcoptera , sterk gereduceerd of verdwenen zijn en daar, waar zij kunnen 

 worden waargenomen, zich meer als vouwlijnen dan als aders voordoen. Toch blijft de voorste en 

 veelal ook eene achterste concave ader meestal bestaan. 



Bij de meeste Insecten worden de in de lengte loopende aders, met hare takken, door dwars- 

 aders verbonden; deze laatsten staan loodrecht of sclnün op de langsaders, waardoor de stevigheid 

 van het adernet en, volgens J. Redtknbachkk, ook de bloedsomloop in de vleugels bevorderd wordt. 



Moe meer de krachtige langsaders aan de basis groepsgewijze, dicht opeen, vereenigd zijn, des 

 te beter is het vliegvermogen ontwiklceld (llyineiioptera , Lepidop/era); in het tegenovergestelde geval 

 dienen de vleugels gewoonlijk meer tot valscherm en is het vliegen minder goed en geschiedt meer 

 op korte afstanden (.Igiiatha , Ort/wp/era). In het eerste geval zijn de tusschen de krachtige groeps- 

 gewijze vereenigde langsaders gelegen aders nabij de basis uitgewischt, doch met de naastbij zijnden 

 door dwarsaders verbonden. Daar nu de tussclienliggende, aan de basis uitgewischte, aders bij eene 

 dichte vereeniging der krachtige langsaders overbodig blijken te worden , zoo vindt men bij de met 

 een zoo voortreffelijk vliegvermogen toegeruste Insecten als llymeiwpttra , het meest vereenvoudigde 



I) De aders zijn verdikte, holle ribben en te beschouwen als de plaatsen, waar de beide vleugel- 

 membranen verder van elkaar af liggen en bovendien verdikt zijn; zij vormen zich hoofdzakelijk 

 daar, waar tracheeön loopen en sluiten dus gewoonlijk eene trachee in. Bij de pas uitgekomen imago 

 bevindt zich in deze aders ook bloed, daar dit, evenals in de overige lichaamsholte, de tracheeSn 

 omspoelt. Na eenigen tijd droogt de inhoud der aders op, waardoor de vleugels eerst geschikt 

 worden voor liet vliegen. Nu zou, volgens Fritz, Muller, Brauf.r, Ricdteniiacher en Spulkr, de 

 vena marginalis (de costa) zonder trachee ontstaan zijn; Comstock en Nkedham daarentegen 

 troffen de costale trachee in bijna alle Insecten-orden aan , doch is deze in den regel sterk gereduceerd. 

 De costa doet zich in elk geval voor als wandverdikking van den voorrand, zoodat het geenszins 

 onpraktisch lijkt, van een systematisch standpunt beschouwd, deze als ader mede te tellen. Eene 

 latere beschouwing wordt door Comstock en Nkkdham gegeven in ,,The Wings of Insects. Reprinteil 

 from The American Naturalist. Ithaca 1S97". 



