50 



Het op vele plaatsen van liet adernet onderbroken zijn, is slechts het gevolg van eene knikking, 

 veroorzaakt door mechanisch vouwen in de breedte en in de lengte bij den rusttoestand. 



Uit een en ander blijkt dus dat een oogenschijnlijk eenvoudig adernet uit een dichter adernet 

 is af te leiden •). 



Nog onderscheidt men aan den vleugel : de vleugelpunt, denvoorrand, den achterrand, den binnen- 

 rand en den vleugehvortel en verder het top-, midden- en basale gedeelte, doch ook verschillende 

 velden welke door de aders ingesloten worden. Zoo heeft men in de eerste plaats die velden, welke 

 door de hoofdaders I, III, V, VII, IX en XI begrensd w-orden; dit zijn de velden van de ie orde 

 of hoofdvelden (areae) , welke benoemd worden naar de voorste begrenzende hoofdader. Zoo heeft 

 men dus: het costaalveld (area costalis) tusschen ader I en III; het brachiaalveld (area bracliialis) 

 tusschen ader III en V; het mediaanveld (area mediana) tusschen ader V en Vil; het voorste cubitaal- 

 veld (area antecubitalis) tusschen ader VII en IX ; het achterste cubitaalveld (area postcubitalis) tusschen 

 ader IX en XI en het anaalveld (area analis) tusschen ader XI en den binnenrand van den vleugel-). 



Deze hoofdvelden worden gewoonlijk door eene concave ader of door een tak der voorste hoofd- 

 ader doorsneden ; deze daardoor gevormde velden van de 2e orde (areolae) worden met doorloopende 

 nummers aangeduid. 



Zoo bestaat daarom het costaalveld, aangezien het door de subcosta of ader II doorsneden wordt, 

 uit het eerste (C,) en uit het tweede veldje (C2). Uit de brachiaalader of ader III ontspringen meerdere 

 takken , waardoor het brachiaalveld in eenige veldjes verdeeld wordt. Aldus is het ook meer of minder 

 bij de volgende hoofdaders. O. a. bevinden zich vele veldjes in het anaalveld op de achtervleugels 

 der Orthoptcrn , als gevolg van de convexe en de concave langsaders (anaaladers). 



Tegenover de aannemelijk toeschijnende beschouwingen van Adolph over convexe en concave 

 aders, werden bedenkingen aangevoerd door Si'ULER, Comstock en Nekdham, welke schrijvers van 



1) Als resultaat van het onderzoek der vleugels bij de verschillende Coleoptera-familiën, komt RoGER 

 tot het besluit dat een vorm als des te ouder moet bescliouwd worden, naar gelang zijne vleugels 

 rijker aan bijaders en aan dwarsverbindingen zijn en des te kleiner het topgedeelte is. Zulks is het 

 meest het geval bij de ]\hihicotii-niiiita , waar bovendien dunne, weeke dekschilden , uit even groote 

 leedjes bestaande sprieten, gewone 5-ledige tarsen en bovendien een langgerekte abdominale-ganglicn- 

 keten voorhanden zijn , welke kenmerken duiden op een meer oorspronkelijken vorm der Cokoptera. 



Van de Malacodermata zouden alle andere Colcoptei a afgeleid kunnen worden , behalve de 

 Carahindea , die wegens den eigenaardigen vleugelvorm en de reeds in het basaalgedeelte zich ver- 

 toonende kromming naar binnenwaarts van de vena externo-media als oudste kevergroep en van den 

 genieenschappelijken stamvorm, het Iiypothetische ProicUtithcvon , reeds in een tijd afgescheiden zijn, 

 toen de Malarodeniujta nog niet in hare huidige gedaante en voorkomen ontwikkeld waren. 



De oervormen der kevers moeten naverwant zijn geweest aan de Orf/ioptern en Phiiiipemiia 

 (Neiiroptera s.str.) en zich daaruit ontwikkeld hebben; sommige Carabidae (o. a. het Australische 

 genus Silphiniioiplia Westw.) lierinneren in habitus aan de lilaltidac. 



LAMEiiRK karakteriseert liet oertype der Coleoptera aldus: volkomen metamorphose, 4 Malpighische 

 vaten (zie Hoofdstuk D), monddeelen kauwend; thorax groot, vrij; tarsen 5-ledig, met een onycliium 

 (zie verder) tusschen de klauwen; 3 ocellen, 8 zichtbare sterniten (buikhalfringen of ventraalbogen) 

 aan het achterlijf; uitpuilende, kegelvormige coxae; sprieten met II, niet gedifferentieerde leedjes. 

 Neemt men de vervorming der voorvleugels tot ilekschilden als eene latere wijziging aan , dan zou 

 het een vorm van de Plniiipciniiü kunnen geweest zijn, welke wellicht achter schors of in hout zou 

 geleefd hebben. 



2) O. IIi'KR verdeelt de velden eenigszins anders en benoemt ze naar die ader, welke ze van 

 achteren begrenst; zoo b. v. de area ex t e r n n-ni ed ia tusschen de venae scapularis en externo- 

 media, de area in terno-niedia tusschen de venae externo-media en interno-niedia, de area 

 analis tusschen de venae interno-inedia en analis (zie deel I blz. 30 fig 5). 



