52 



Volgens Comstock en Needham zijn deze plooien niet aan aders gelijk; had Adolph dit 

 begrepen, dan ware de geheele beschouwing over concave en convexe aders voorzeker achterwege 

 gebleven. De vraag blijft intusscheii in hoeverre <le beschouwingen dezer beide schrijvers juist zijn. 

 Nadere onderzoekingen zullen daarover ongetwijfeld nog veel onzekers moeten ophelderen; voorloopig 

 kan het van nut zijn , dat de meeningen der verschillende schrijvers over de vleugels hier zijn mede- 

 gedeeld. 



Zeer belangrijk is nog wat Roger zegt van de phylogenetische ontwikkehng der vleugels. Alle 

 vleugeltypen bij de Coh'pptcrn zouden derlialve van een oertype ') kunnen afgeleid worden, hetwelk 

 aan een eersten grondvorm der Colcoplera , uit Orthoptera ontwikl;eld, zou toebelioord hebben. Deze 

 oervleugeltype kon nog niet in de breedte, doch alleen waaiervormig in de lengte gevouwen worden. 

 Ten einde nu, bij het toenemen v.an het vliegvermogen , ook de n.aar verhouding in grootte toe- 

 nemende vleugels snel en behendig onder de verhoornde voorvleugels, de dekschilden , te kunnen 

 bergen en zoo mogelijk nog sneller tot het spoedig wegvliegen weder te ontplooien, waren bepaalde 

 wijzigingen noodig. Langs den buitenrand vereenigden zich verscheidene aders tot een bundel of eene 

 lijst; in liet overige gedeelte van den vleugel ontwikkelden zich 3 aders krachtiger en traden meer op 

 den voorgrond, terwijl de overige meer of minder afnamen en de beteekenis van bijaders verkregen. 

 Naar het schijnt zouden bij alle kevers deze lioofdaders uit dezelfde oorspronkelijke aders van den 

 schematischen oervleugel ontstaan zijn, behalve de vena interno-media, die veelal niet meer dan als 

 eene bijader ontwikkeld is, terwijl de eene of andere bijader en zelfs hier en daar ook wel eens eene 

 dwarsverbinding zich zoodanig ontwikkeld heeft, dat deze als hoofdader in 't oog valt. Nu zouden van 

 de dwarsverbindingen in den schematischen oervleugel velen geheel verdwijnen , doch zouden van 

 de langwerpige, zeshoekige cellen, die, volgens Roger, door de zig-zagvormige dwarsanastomosen 

 primitief voorhanden waren, nog de overblijfselen herkenbaar zijn (zie deel I, blz. 30, Fig. 5) in de 

 ruiten aan het gewricht, aan het „wigvormig vakje", aan de bijna altijd onder een dubbelen hoek 

 uitgaande dichotomische verJeeling der aders en aan enkele dwarsanastomosen, welke bij vele kevers, 

 o. a. nog in de area interno-media , overgebleven zijn en aldaar eene kleine of twee boven elkaar 

 liggende zig-zaglijnen vormen , uit of in welker uiteinden aders ontspringen of intreden. 



Roger zegt zeer terecht, dat voor al deze wijzigingen in de nervatuur nog eene oorzaak aan- 

 neembaar is, dat nl. bij toenemende verharding der voorvleugels, de dekschilden, het gewicht van 

 het lichaam der Coleoptera, in verhouding tot dat der meeste andere Insecten, grooter werd, en om 

 dit te overwinnen, het teedere netwerk van den oorspronkelijken insectenvleugel niet meer toereikend 

 zijnde, daarom de besproken wijzigingen tot stand moesten komen. 



De aldus in aantal gereduceerde aders werden tegelijkertijd ook naar de basis krachtiger en 

 naar de punt zwakker, iets wat nl. in het topgedeelte, met betrekking tot de nabij den buitenrand 

 geplaatste aders het geval is, welke op de plaats van de uitgewischte cel zelfs volkomen onderbroken 

 werden, zoodat nu de mogelijkheid tot het dwars vouwen van den vleugel tot stand kwam; het 

 omgeslagen gedeelte was het topgedeelte van de area externo-media, dit zondert zich duidelijker van 

 het basale gedeelte der area af dan de tophelften der overige areae en was in den beginne nog zeer 

 klein. De vena externo-media komt daarbij tegenover de andere aders krachtiger uit en halveert den 

 vleugel meer of minder diagonaalsgewijze; tegelijkertijd strekte zich deze ader, zoodat zij tot aan het 



I) De schematische oervleugel zou, volgens Roger, in grootte ongeveer met die der dekschilden 

 overeenkomen en in vorm ongeveer aan die der Cnralwidea herinneren ; hij zou in het bezit zijn 

 geweest van een aantal boogsgewijs, aan den buitenrand evenwijdig loopende, volkomen gelijke aders, 

 welke door twee rijen zig-zagvormige dwarsanastomosen zoodanig verbonden waren , dat deze een net- 

 werk van langwerpige, zeshoekige cellen (wellicht ook eene dubbele rij van zulke cellen) vormden; 

 wellicht was ook de vleugelrand langs den geheelen omtrek door eene randader omgeven. 



