53 



gewricht rcclitlijnii; loopt en zicli eerst alilaar l<nicvormiy tot aan den aciiterrand afboog of geheel 

 nitgewischt werd. Door toeneming van liet arbeidsvermogen onlwiklceUlen /ich de vleugels des temeer 

 en terwijl zij de deUschilden in oppervlakte meer en meer overtroffen , werd het omgeslagen gedeelte 

 steeds grooter en kwam dientengevolge het gewricht steeds meer nabij liet midden, ja zelfs nabij de 

 basis te liggen. Iloe kleiner nu het, den gcheclen vleugel bij de ontplooiing, ondersteunend basale 

 gedeelte werd, des te krachtiger zich alle tot steun dienende deelen moesten ontwikkelen; vandaar dat 

 de vena cxterno-media hetzij meer tot den vooirand nadert en daardoor de area externo-media smaller 

 wordt, of wat vaker het geval is, de vena externo-media vormt eene bocht met de lioUe zijde naar 

 buiten , zoodat zij aan het uiteinde , i>p de hoogte van het gewricht , dichter bij den voorrand gelegen 

 is dan in het midden ; om de stevigheid nog te vergrooten , krommen zich ook de vereenigde randaders 

 in het basale gedeelte naar binnen en vormen aldus, met het sterker naar buiten gebogen topgedeelte 

 van den buitenrand, den scherpen vleugelrand, welke vooral l.iij de LamcUlcornin als de krachtigste 

 ontwikkeling onder de vleugels der kevers kan beschouwd worden. Dit tot steun dienende gedeelte, 

 bestaande uit de basaalhelften der 3 randaders en der vena externo-media, vindt men zelfs bij de 

 allerkleinste vleugels, waar zelfs alle overige deelen uitgewischt kunnen zijn (zie blz. 44, noot l). 



Daar waar reeds vroeg eene aanzienlijke verkorting der dekschilden tot stand kwam, moesten 

 zich de vleugels naar deze verkorting schikken; het gewricht werd over het midden dichter nabij de 

 basis verschoven en er ontwikkelde zich tusschen de vleugelpunt en het gewricht een tweede, ja zelfs 

 nog een derde gewricht (zie blz. 46); zoodoende kon de vleugel driemaal in de breedte gevouwen worden. 



De achtcrrand, die voor het gebruik van minder beteekenis is, is teeder gebleven en veelal met 

 wimperhaartjes bezet; daar waar aders intreden is zij meer of minder ingekorven; de diepste inkerving 

 bevindt zich in de area analis, waar het basale gedeelte van den vleugel veelal als een afzonderlijk 

 lobje afgescheiden is en, al of niet, soms zeer lang, bewimperd kan zijn. 



Bij uitzondering zet zich de vleugelmembraan voort over de vena marginalis (costa), daardoor 

 ontstaat een area praecostalis , zooals bij Silpha. 



J. Redtenbacher komt tot het resultaat, dat, evenals bij vele andere Insecten-orden, ook bij 

 de Coleoptera zulk eene verscheidenheid in de nervatuur bestaat, dat het bijna niet mogelijk is eene 

 scherpe karakteristiek van den kevervleugel vast te stellen. Voor de meesten zouden de navolgende 

 kenmerken gelden; dat n.1. de vena scapularis (radius) met de vena marginalis (costa) in of 

 vóór het midden van den vleugel vergroeid zijn, waardoor de vena mediastina (subcosta) zoozeer 

 ingesloten is, dat zii gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. De vleugelpunt is slechts van onduidelijke 

 chitinestrepen (straaladers 1 voorzien of geheel aderloos. De vena externo-media is krachtig ont- 

 wikkeld, zelden gewoon, doch meestal in twee takken gedeeld, welke zich, hetzij in de basale helft 

 (o. a. bij Stal'hyliniis) of in de tophelft vereenigen (o. a. Campylus). De vena cubitalis (cubitus) 

 is verschillend gevormd, meestal bleek en fijn aangeduid en doet zich veelal voor als eene aanhangende 

 bijader van de vena externo-media of vena interno-media. De vena iiiterno- media is gewoon of 

 vertakt, of met eene ingesloten cel (het wigvormige vakje); de vena analis beslaat uit twee, ver 

 uit elkaar divergeerende, takken, achter den voorsten tak met eene convexe plooi, waarlangs de 

 vleugel naar onderen omgeslagen wordt. Met uitzondering van de vena cubitalis zijn alle, als 

 convexe aders geduide, forsch en krachtig ontwikkeld; de concave aders daarentegen, behalve de 

 korte vena mediastina (subcosta) doorgaans slechts als vouwlijnen aangeduid. 



Ganglb.^uer wees er op, dat de nervatuur der achtcrvleugels bij de Coleoptera 

 tot drie typen zou terug te brengen zijn. L.^meere onderscheidt daarom i=. Cantliari- 

 forme '), 2^ Staphyliniforme, 3=. Carabiforme Coleoptera. Bij de eerste 



De Canlharifornie Coleoptera worden door L.\meekk verdeeld in Terediles, Malacodermes, 



