55 



zeer natuurlijk, dat de voortbeweging van een lichaam gemakkelijker van achteren 

 uitgaat, tloor stooten tegen het ondervlak, dan van voren door trekken. 



Soms kunnen de poolen geheel ot" gedeeltelijk in groeven ingetrokken wonicn 

 (o a. bij Dcrmestes en Byrrhus (i-'ig. 56, deel IV; ook kunnen soms de schenen in 

 daartoe bestemde groeven aan den onderkant der dijen worden ingelegd; meestal 

 zijn het alleen de dijen, welke in groeven aan de onderzijde van het lichaam worden 

 ingelegd. 



Wat de lengte der pooten en de onderlinge verhouding in lengte betreft, heeft 

 men de grootste verscheidenheid. Meestal zijn de voorpooten het kortst; zoo b. v. 

 bij de Carabidac, waar veelmeer de slanke middel- en achterpooten voor eene 

 snelle beweging uiterst geschikt zijn; ook de Dytiscidae en GyrinUae gebruiken de 

 voorpooten niet gedurende de voortbeweging in of aan de oppervlakte van het water; 

 de Dytiscidae trekken ze tegen het lichaam aan , ile Gyrinidae houden ze daarentegen 

 uitgestrekt. Bij de Curciilionhlac o. a. zijn de middeljjooten het kortst. Terwijl de 

 achterpooten in den regel het langst zijn, zijn zij bij de Gyrinidae ., zoo ook de 

 middelpooten , korter dan de voorpooten; hier dienen de voorpooten tot grijpen. 

 Buitengewoon lange voorpooten, welke de middel- en achterpooten in lengte m 

 ongewone verhouding overtreffen, heeft men o. a. bij de mannetjes van Acrocinus 

 longimaniis L. , eene Ccranibvcidc uit Brazilië, Euchirus loiigimanus L. , eene Scara- 

 baeide uit Amboina, van het genus Cyrtoinichelus onder de Curmlionidae en van 

 eenige C/y/Z^z-rt- soorten. 



Bij de volkomen kevers (imagines) bestaan de 3 paar pooten elk uit 5 deelen 

 (zie ri. I fig. i), n.1.: de heup (coxa), de dijring (t roe ha n ter), de dij 

 (femur), de scheen (tibia) en de voet (t ar sus). Van deze deelen bestaat de 

 voet uit meer dan één lid, waarbij het grootste aantal zichtbare leedjes 5 bedraagt. ') 



Tusschen de coxa en het lichaam, n.1. alleen bij de vóór-, of ook nog bij de 

 middelpooten, is in enkele gevallen nog een kleiner of grooter verbindingsstuk of 

 heupaanhangsel, troc han tinus, zichtbaar (o a. bij Hydrophiltis , de Bufires- 

 iidac, Dascillidae (Fig. 76', deel II), vele Cemmbycidac enz.), hetwelk veel overeen- 

 komst heeft met het hengsel (cardo) der achterkaken ; veelal is het slechts door eene 

 zijwaartsche, driehoekige inkeping van den rand der voorste gewrichtsholten zichtbaar. 



De gewrichtsholten (acetabula), waarin de coxae gewoonlijk meer of minder 

 diep ingezonken en draaibaar zijn, zijn hetzij geheel gesloten (zie blz. 32), of van 

 achteren of van terzijde open; in het laatste geval zetten de voorste coxaalholten 

 zich eigenlijk in eene spleet voort, waardoor de trochantinen der voorcoxae onbedekt 

 zijn (zie hierboven). 



1) Zie over liet 6e tarslid, den praetarsus, eenige blad/.ijden verder. 



