56 



De coxae staan , hetzij wat meer of wat minder dicht of volkomen aaneen , of 

 wel zij zijn meer of minder ver van elkaar verwijderd en door eene prosternale 

 voortzetting gescheiden. 



De voorcoxae zijn kogelrond, eivormig of in de breedte cylindervormig, ook 

 wel meer of minder kegelvormig en soms sterk uitpuilend; het draaien in de 

 gewrichtsholten is hetzij naar verschillende zijden gemakkelijk , of, wanneer kogel- 

 vormige voorcoxae diep in de gewrichtsholten ingezonken en aan het uiteinde met 

 den bodem der gewrichtsholte verbonden zijn, zooals b.v. bij de Curculionidae , meer 

 beperkt. 



De achtercoxae zijn rondachtig, kegelvormig uitpuilend, of wel in de 

 breedte cylindervormig; in de gewrichtsholten meer of minder bewegelijk; zij stooten 

 aaneen of zijn door eene voortzetting van het eerste sterniet of van het metasternum 

 gescheiden. Ook kunnen zij tot meer of minder ontwikkelde dijplaten verbreed 

 zijn (o. a. Parnidae, Elateridae (Fig. 73'", deel II), Eucncmidae, Dascillidae , e. a.), 

 welke veelal tot aan de epipleuren der dekschilden reiken en verschillend gevormd 

 zijn; zij bestaan in vele gevallen uit een binnen- en een buitenblad '). 



Ilij de Dytiscidae (Fig. 12 en 13, deel I) zijn de achtercoxae buitengewoon 

 ontwikkeld en aan den geheelen voorrand met het metasternum onbewegelijk ver- 

 groeid, zoodat zij een deel van het metasternum schijnen te vormen. Bij Bidessus 

 zijn zij ook met het eerste sterniet onbewegelijk vergroeid. Bij de Haliplidae (Fig. 9, 

 deel I) en o. a. ook bij E^iciiietus , Clamlms en Calypiomerus zijn de achtercoxae tot 

 zeer groote, onbewegelijke, een deel van het achterlijf, benevens de basis der 

 achterdijen bedekkende, platen verbreed. 



De dij ring, t roe ha n ter, welke bij de kevers altijd enkelvoudig is, d. i. uit 

 één -) enkel stuk bestaat, is gewoonlijk kort, ringvormig, doch veelal slechts aan 

 eene zijde uitgegroeid, hetzij grooter of kleiner; soms reikt zij alsdan tot aan het 

 midden van de dij, o. a. bij vele Carabidae {h.w Ptcrostichus). Bij Necrophorus z\}\\ 

 de trochanters der achterjiooten van een meer of minder krachtigen , soms eenigszins 

 haakvormigen tand voorzien. Bij Gibbiiim (Fig. SS", deel II) zijn de trochanters der 

 achterpooten zeer groot, slechts weinig korter dan de dijen, bij vele Teiiehrionidae 

 (Fig. 90, deel II) daarentegen zijn zij zeer klein. Zelden zijn zij met de dij versmolten 

 (o. a. bij Bo/hrideres). De dijen staan derhalve, hetzij recht op het uiteinde der 

 trochanters (b. v. Lycidac (Fig. 79', deel II), Apuvi (Fig. 119^, deel II) e. a.), 

 d. w. z. dat zij door de trochanters duidelijk van de coxae gescheiden zijn; of wel 

 zij staan scheef tegen het uiteinde der trochanters (b. v. Lampyridae (Fig. 78", 



1) Over de ontwikkeling van het buitenblad bij de S/af/n/iitii/at; zie deel I, blz. 151 en Fig. 23. 



2) Bij vele llynuiioftern komen duljbele troclianters voor. 



