57 



dccHI), Thelep/iori,i(ie{V\g.'&i\ deel II), de meeste Ctirctilionidae {Y\g. 115", deel II) 

 e. a.), in welk geval de dijen aan eene zijde onmiildellijk tegen de coxae aanstoulen, 

 zoüdat de trochanters als driehoekige plaatjes daartusschen geschoven zitten. 



De dij is het grootste en tevens het krachtigste deel van een poot, aangezien 

 zich daarin bevinden de spieren, welke de voornaamste bewegingen van den voet, 

 alsook het bewegen der scheen aan de dij veroorzaken. Daar waar de beweging 

 hoofdzakelijk met de pooten , dus meer dan met de vleugels, plaats vindt, zijn de 

 dijen bijzonder krachtig gebouwd; vooral geldt zulks voor de achterpooten bij 

 springende kevers, waar de dijen meer of minder opgeblazen kininen zijn (o. a. bij 

 Sciries, Halüdni, Orchcstes e. a.). Vorm en lengte zijn zeer verschillend; bijzondere 

 inrichtingen komen zelden voor, veelal echter is een tand of doorn, of zijn borstel- 

 haren aan de binnenzijde voorhanden. 



De scheen daarentegen biedt veel meer verscheidenheid van vorm aan, wat 

 een gevolg daarvan is, dat zij naar buiten gericht is, van het lichaam afstaat en 

 daardoor meer plaatsruimte inneemt voor de veelvuldigheid in het gebruik. Zij is 

 minder krachtig ontwikkeld dan de dij en meestal aan het uiteinde, waar de voet 

 ingeplant is, verdikt of verbreed. De top is hetzij afgeknot of steekt aan ilen buiten- 

 hoek tandvormig uit, ook is zij wel van meer dan één tand voorzien. Vooral bij 

 de Rhynchophora (Fig. 117 '-'^^ Jeel II) is het afgeknotte uiteinde uitgerand of nap- 

 vormig uitgehold en aan den rand van korte borstelharen voorzien; dit vormt het 

 z.g. korfje (zie daarover deel I, blz. 2; en deel II, blz. 542 en 5431 In vele 

 gevallen is de scheen van breede tanden voorzien, diep gekorven of meer of minder 

 scherj) getand; ook wel over de geheele lengte met lange wimperharen of gedeeltelijk 

 met borstelharen of stekels bezet; bij de Scarabaeidae vertoonen de achterschenen 

 algemeen kransen van borstelharen of stekels; ook kan eene dichte haarbekleeding 

 (zg. „zwemharen") voor de zwembeweging doelmatig zijn (ZJytó^/V/^^, Fig. 13, deel 1). 

 Nog bevinden zich op de schenen soms kantige lijnen of dwarslijsten. Bij kevers, 

 welke spartelende bewegingen maken (o. a. Conurus , Eucineius , Eustrophus , Orchcsia 

 en Mordella) bevindt zich aan het topvlak der schenen een krans van fijne doorntjes. 



Bijzondere vermelding verdienen de bij de meeste Coleoptera aan of nabij het 

 uiteinde, ja zelfs tot nabij het midden der schenen voorkomende sporen, zijnde 

 morphologisch bijzonder sterk ontwikkelde borstelharen, welke in de huid bewegelijk 

 ingeplant staan; deze zijn wel te onderscheiden van de daarop gelijkende stekels of 

 doornen (o. a. bij de Carabidae komen onbewegelijke eindstekels of spicula aan den 

 top der schenen voor), welke onmiddellijke voortzettingen van de harde chitinehuid, 

 volkomen onbewegelijk en gewoonlijk anders gekleurd zijn. Het aantal eindsporen 

 is, hetzij een of ook wel twee, of wel zij ontbreken totaal. Bij Orchesia (Fig. 93", 

 deel II), en Scirtes o. a. zijn de eindsporen der achterschenen zeer lang, bij Dibolia 



