6o 



of alleen de voortarsen met 4 , de middel- en achtertarsen met 5 leedjes (b. v. de 

 Myrmaioriiini en Pronomneiiii en bij het i van Troglcps en Coloies {Mclyridac). 



Bij uitzondering zijn de voortarsen 5-, de middel- en achtertarsen 4-ledig (b. v. 

 Tanygiiathus , Colenis en het i van Ainplücyllis), of eindelijk de voortarsen 4- en 

 de middel- en achtertarsen 3-ledig {Agaricop/iagus). 



Wat betreft de gedaante, zijn de tarsen meestal draadvormig , d. z. de gang- 

 t ars en. Bij klim tarsen daarentegen zijn één of meer leedjes dorso-ventraal 

 gecomprimeerd , breed en meestal van eene tot vasthechten geschikte zool en boven- 

 dien van sterker gekromde klauwen voorzien ; men treft dezen in 't algemeen aan 

 bij kevers, die op planten leven; de zool der afzonderlijke leedjes is dan driehoekig, 

 hartvormig of aan weerszijden (het 3= lid) lobvormig verbreed; in dit laatste geval 

 wordt zij kortweg tweelobbig genoemd , wanneer zij diep gespleten en van afgeronde 

 lobben voorzien is (b. v. CeramhyciJae , CurciiUoiüiiac)\ ook kan de zool slechts 

 eenvoudig gespleten zijn. 



Bij zwemmende kevers (b. v. Dyiiscus en Hydrophiliis) zijn de achtertarsen of 

 ook nog de middeltarsen sterk zijdelings gecomprimeerd; bij Hydrophiliis zijn de 

 middel- en achtertarsen , bij Dytisctis alleen de achtertarsen nog bovendien van z.g. 

 zwemharen voorzien. 



Overigens kunnen de tarsen op allerlei wijzen ingericht zijn, zonder dat de 

 grondvorm verloren gaat; de afzonderlijke leedjes kunnen zijn cylindervormig, 

 omgekeerd-kegelvormig, driehoekig of hartvormig, veelal ook eenigszins rondachtig 

 of zelfs vierhoekig. 



Zijn de tarsleedjes voor een deel zeer kort en breed en zoodanig aaneengevoegd , 

 dat zij te zamen eene schijf (pat el la) vormen (zooals b. v. aan de voortarsen bij het 

 i van Dytisciis, Fig. 15, deel I), welke aan den rand van stijve borstelharen voor- 

 zien en op de onderzijde met een zeer groot aantal grootere en kleinere zuignapjes 

 (patellulae) bezet is, dan heeft men een bijzonderen vorm van de „pedes copula- 

 torii", welke de geschiktheid geven om bij de cojiulatie het ? vast te houden. Ook 

 op andere wijze voor de copulatie geschikte voortarsen vindt men bij de mannetjes 

 van vele kevers, waar zij dan eenvoudig verbreed en op de onderzijde van eene eigen- 

 aardig gevormde zool voorzien zijn; zoo b. v. de voortarsen van Carabus of bovendien 

 de middeltarsen, o. a. van Harpahis; in het algemeen zijn bij de mannelijke loop- 

 kevers de eerste 2 , 3 of 4 voortarsen-leedjes verbreed en van eene zool voorzien; 

 hetzelfde geldt o. a. ook voor vele Staphylinidae , Silpha , enz. Bij het i van Hydro- 

 pliilus (Fig. 60, deel 1) is slechts één enkel lid der voortarsen driehoekig verbreed, 

 dit heet dan ,,palma". Dergelijke secundaire sexueele verschilpunten zijn voor het 

 spoedig onderkennen der seksen van veel belang. 



Eigenaardig is de bouw van de voetzool , zoo zelfs , dat zij veelal den kever 



